Τι ταινία είδατε σήμερα στο cinema?


#4441

http://www.imdb.com/title/tt5186714/?ref_=rvi_tt

Φαραντι σήμερα στην καλύτερη ταινία που μας έχει δώσει κατά την προσωπική μου άποψη. Διεισδυτική κοινωνική ματιά σε ένα αριστουργηματικό σενάριο που είναι για να διδάσκεται σε σχόλες. Το δικό μου πρόβλημα όμως και πάλι είναι στην σκηνοθεσία και σε αυτό θα επεκταθώ παρακάτω.

Ο Φαραντί έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ όπου μεταξύ άλλων είπε “δεν θέλω ο θεατής να δει ή να παρατηρήσει την σκηνοθεσία μου, ή να δει πόσο επιδέξια είναι”. Όπως και στις προηγούμενες ταινίες του έτσι και εδώ επιμένει απλά να ακολουθεί τους χαρακτήρες σε μια προσπάθεια να αντιγράψει σχεδόν τους καθημερινούς ρυθμούς της ζωής. Κάτι που γενικά είναι και η λογική αρκετών Ευρωπαίων σκηνοθετών που φοβούνται πως αν βάλουν π.χ. ορχηστρική μουσική σε μια πιο δυνατή σκηνή της ταινίας τους θα γίνουν Hollywood.

Εδώ όσο έντονη και αν είναι η τελική σκηνή, αυτή η προσπάθεια να συγκρατηθεί ο Φαραντί, να αφήσει την σκηνοθεσία του όσο πιο λυτή και μη παρεμβατική γίνεται δεν ξέρω αν είναι κάτι που το λες απαρατήρητο. Κάμερα στο χέρι, ούτε πολύ κοντινά πλάνα, ούτε μεγάλο γενικό πλάνο, οικονομία μοντάζ, καθόλου μουσική. Ξέρω πως αυτό βρίσκει σύμφωνους πολλούς και έτσι θέλουν το σινεμά τους, δεν το θεωρώ απαραίτητα κάτι κακό απλά δεν ξέρω αν όλο αυτό το, όσο περισσότερο κοντά στην αληθινή ζωή γίνεται, κάνει τελικά καλό στο σινεμά ή όχι. Γνώμη μου πάντα ότι το να βάλεις μουσική σε μια δυνατή σκηνή, ή να δώσεις ένα πιο μεγάλο πλάνο δεν σημαίνει απαραίτητα πως την υπονομεύεις ή απλά προσπαθείς να εκβιάσεις συναισθηματικά.

Προφανώς δεν λέω σε κάθε τέτοια σκηνή να στήνεις γερανούς για την κάμερα και να παίζουν τα βιολιά αβέρτα, η οικονομία στην σκηνοθεσία είναι σημαντική αλλά εδώ σε λίγο θα μιλάμε για… απουσία. Απλά μια ταινία την ζούμε μέσα από την σκηνοθεσία, δεν είναι πραγματική ζωή, δεν χρειάζεται να είναι για να σε βάλει μέσα της. Ώρες ώρες νιώθω μια τέτοια προσέγγιση να με κρατάει περισσότερο σε απόσταση από όσα συμβαίνουν.

Anyway, δικές μου σκέψεις με το που βγήκα από την αίθουσα μετά το φινάλε που δεν αφορούν μόνο την συγκεκριμένη ταινία, πρόσφατα είδα και το γαλλικό “L’avenir” (Το Μέλλον ο ελληνικός τίτλος) σε παρόμοια σκηνοθετική λογική που μου φάνηκε αδιάφορο. Ο εμποράκος πάντως είναι πάρα πολύ δυνατή ταινία και εν τέλη 100% αποτελεσματική (εντάξει ίσως και 99% για μένα :stuck_out_tongue:) και μάλλον πάει στις κορυφαίες του 2017. Απλά προσωπικά δυσκολεύομαι να αναφωνήσω αριστούργημα αν και ειδικά σε αυτή την ταινία πολύ θα το ήθελα.


#4442

To 'χω νιώσει ουκ ολίγες φορές αυτό με Φαραντί, ακριβώς όπως το περιγράφεις κιόλας, άρα πραγματικά δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Δεν το κάνουν όλοι το ίδιο καλά το “απογυμνωμένο” σινεμά, αυτή είναι η γνώμη μου. Το έκανε κάποτε κι ο Μπρεσόν αυτό αλλά εκείνος ήταν μια κατηγορία μόνος του σε όλα.


#4443

Aπλα λιτα και απεριτα:

σε οποιον αρεσε το πρωτο

να

παει

ασσαλιωτα
.-


#4444

Μόλις γύρισα από προβολή Split

2 πράγματα μόνο

  1. JESUS FUCKING CHRIST!!!

  2. Συμφωνώ με spoiler post Giasonas 101%

Αυτά. Οι φανς των παλιών ταινιών σπεύσατε.


#4445

Σου άρεσε τόσο πολύ ;


#4446

Υπήρχε στιγμή που σκεφτόμουν τι μαλακία ήρθα και είδα, και μια ακόμα που ήθελα να ουρλιάξω από χαρά μέσα στην αίθουσα. Δεν λέω τίποτα άλλο.


#4447

O McAvoy πάντως παίζει πάρα πολύ καλά !

Ωραία είναι η ταινία θα μπορούσε και καλύτερα.


#4448

Χαίρομαι που γουστάρατε Split, κι εγώ λάτρεψα φουλ. Τελικά Σιάμαλαν το μεγαλύτερο τρολ του εαυτού του, ικανός για τα καλύτερα και τα χειρότερα. Με χάλασε κάπως μόνο το τελευταίο δίλεπτο, θα ήθελα να μην υπήρχε (προσωπική γεύση).

Το καλύτερό του μετά το Unbreakable, χαλαρά.


#4449

Μanchester by the Sea

Καλογραμμένο καλογυρισμένο δράμα με καλές ερμηνείες και πολύ σφιχτό σενάριο και αρκετό χιούμορ σε σημεία…
αν ειχα ένα tagline να του βάλω κάτω από την αφίσα θα ήταν ‘‘ΛΕΖΑ’’… προσωπικά βαρέθηκα τη ζωή μου, δεν είμαι φαν αυτών των αμερικάνικων δραμάτων, περίμενα να τελειώσει από το πεντάλεπτο… πάραταύτα, είναι αντικειμενικά ολα τα παραπάνω + οι φίλοι τέτοιων ταινιών θα το εκτιμήσουν και θα τους αγγίξει… εμένα όχι :stuck_out_tongue:


#4450

Δυστυχώς είδαμε το Cure For Wellness. Πολύ φιλόδοξο μεν, μεγάλη αχταρμοσαλάτα δε. Εντελώς ασύνδετο και υπερβολικό στο πόσα πράματα προσπαθεί να δείξει και τελικά δεν δένουν μεταξύ τους.


#4451

Ειδα το Logan

Ωραια ταινια. Αλλη τελειως φαση απο Χμεν και γενικα superhero movies. Στην ουσια gorey survival story με στοιχεια οικογενειακου δραματος με φοντο το X-menιλίκι.

Γενικα, πολυ δυνατη, με καποια στοιχεια της πλοκης να μη δενουν 100% (αλλα Χμεν και φοξ ειναι αυτο), εκπληκτικες ερμηνειες και γενικως ο ασαλιωτος Wolverine της καρδιας μας.

Θα την ξαναδω.

Η πιτσιρικα ειναι ολα τα λεφτα, και το κλεισιμο της ταινιας ειναι απλα αριστο.


#4452

ειδα εχθες το John Wick 2
ξεκινα απο εκει που τελειωσε το 1 και παλι δεν τον αφηνουν να αποσυρθει.

Παντως πιστευω οτι η πρωτη ταινια ειναι καλυτερη ενω σε αυτην σε καποια σημεια σε κανει να βαριεσαι.
Ειδικα σε κατι διαλογους που κανουν και μιλανε με την ταχυτητα της χελωνας.
Την δραση του την εχει.


#4453

πες μου μόνο ότι δε μοιάζει σε τίποτα με τα 2 προηγούμενα και πάω σήμερα ε


#4454

ουτε καν στη φατσα δε μοιαζει ο γουλβεριν με τα προηγουμενα.


#4455

Αδιάφορο safe και αχρείαστο το νέο Trainspotting.

Προφανώς καμία σχέση με το αριστουργηματικό πρώτο.


#4456

Και τα δυο ειναι ναχαμε να λεγαμε…


#4457

Πριν λίγο γύρισα από Logan.

Εντάξει ήταν απλά εξαιρετικό. Καμιά σχέση με τα προηγούμενα Wolverine και τα X-Men, κάτι όμως που δεν είναι σίγουρο πως θα αρέσει σε όλους. Αν είχα ένα μικρό θέμα με την ταινία είναι μάλλον η υπερβολικά μεγάλη φιλοδοξία του Mangold να φέρει μια superhero movie σε μια λογική οικογενειακού δράματος αργών ρυθμών (ως και πολύ αργών ρυθμών) με μια ώρες ώρες αφαιρετική λογική στην σκηνοθεσία του, όπως για παράδειγμα η αρκετά διακριτική χρήση μουσικής, και μια προσπάθεια να αποφύγει τις “μεγάλες” σκηνές προηγούμενων ταινιών χωρίς όμως να θυσιάσει την δράση της ταινίας αλλά και το όλο superhero υλικό του. Βασικά παραήταν υποτονική και αργή σε στιγμές χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος για αυτό.

Μιας και ξαναείδα πρόσφατα το 3:10 to Yuma του ίδιου σκηνοθέτη μου έλειψε μια σκηνή σαν αυτή που ο Evans πάει τον Wade στον σταθμό και ακούς εκείνο το απίστευτο μουσικό θέμα από πίσω να κυριαρχεί στην σκηνή, μιλάμε μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο. Εδώ αυτή η προσπάθεια για όσο γίνεται περισσότερο ρεαλισμό μάλλον μας στέρησε από κάτι ανάλογο παρότι η ταινία το απαιτούσε κατά την γνώμη μου.

Όπως και να ΄χει βέβαια η δράση είναι εκεί, το αίμα ρέει άφθονο και η συγκίνηση δεν λείπει. Οι σινεφίλ αναφορές και η αυτοαναφορικότητα του βγήκαν του Mangold με ωραίο τρόπο. Οι ερμηνείες των 3 βασικών πρωταγωνιστών είναι η μια καλύτερη από την άλλη. Σε ένα δίκαιο κόσμο θα μπορούσε κάποιος από αυτούς μέχρι και υποψήφιος να βρεθεί (μια ματιά στα φετινά οσκαρ να ρίξεις βρίσκεις άνετα χώρο π.χ.). Ειδικά αυτή η πιτσιρικά ήταν το κάτι άλλο, πολύ εμπνευσμένο casting.

Δεν είμαι ακόμα σίγουρος αν είναι η καλύτερη ταινία από x-men γενικά.


#4458

Στο Logan δε με χάλασε το διαφορετικό ύφος, ίσα ίσα νομίζω ότι ταιριάζει και με τον συγκεκριμένο ήρωα το πιο μικρό subtle και western αργόσυρτο ύφος της ταινίας, σε αντίθεση με το big action blockbuster theme που συνήθως κυριαρχεί…

είχα θέμα με την κατάληξη της ιστορίας της x-23 και τους villains αλλά μετά είπα ότι οκ, τα 2/3 των κομικ του wolverine και γενικότερα των πάσης φύσεως μεταλλαγμένων με τέτοια θεματολογία καταπιάνονται και θυμήθηκα ότι τα χρόνια που καταβρόχθιζα δέκα δέκα ότι marvel comic υπήρχε και έδινα μια μικρή περιουσία το μήνα :stuck_out_tongue: αυτά ακριβώς τα ίδια απολάμβανα οπότε είπα πάσο, ίσως να μεγάλωσα και εγώ και να μην με τραβά το θέμα τώρα τόσο πολύ… θα μπορούσε να είναι και καλύτερα δοσμένο οκ -πολύ καλύτερα- αλλά από την άλλη, κράτησε και λίγο την αφέλεια του κομικ …δεν ήταν και τόσο ευθυγραμμισμένο με το όλο realistic theme της ταινίας αλλά φευ…(θα προτιμούσα κοινώς ένα στόρυ διαφορετικό από το κλασσικό xmen topic κάθε ταινίας σχεδόν αλλά οκ, και αυτό δεν ήταν κακό τελείως, ήταν αξιοπρεπές)…

από κει και μετά, το έταιρο που με χάλασε -αρκετά- ήταν η ύπαρξη του [SPOILER] Χ24 [/SPOILER]…ντάξ, ήταν μαλακία :stuck_out_tongue: …100 φορές ας βάζαν κάτι άλλο, άγνωστο, whatever-ή και τίποτα- παρά αυτό…με έβγαλε πολύ οφ, μου φάνηκε υπερβολικό, σε ‘‘συμβολικό’’ επίπεδο :stuck_out_tongue: φλατ, γενικά οχι, το βρήκα μια υπερβολική μαλακία και μισή και way too much για το ημιρεαλιστικό ύφος της ταινίας μέχρι τότε.-

μετά τα 2 αρνητικά όμως, έχω να πώ ότι είδα μια αρκετά καλή ταινία, με ρυθμό που εμένα με κέρδισε, πολύ καλές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο -αδιάφορη η μικρή/καλή όμως, σε έναν μη απαιτητικό ρόλο-, πολύ καλό soundtrack, world building που με κέρδισε με τη μία -post apocalyptic σκηνικό με ψήγματα πολιτισμού και προβλήματα μετανάστευσης-, ένα πολύ καλό conclusion στην ιστορία του Wolverine, πολύ δυνατές σκηνές μάχης -και υπερβολικά βίαιες όχι όμως με βία για τη βία- και καλογυρισμένη δράση + αυτό που είπα και παραπάνω, ρεαλισμό που ίσως έλειπε από τις προηγούμενες ταινίες του wolverine και του ταιριάζει πολύ καλύτερα

στα + και όλες τις σινεφίλ αναφορές και τα inside info-references στα υπόλοιπα xmen

γενικά ναι, η ταινία που χρειαζόταν και μάλλον άξιζε ο Woverine μετά από 17 χρόνια… ποτέ δεν μου άρεσε ο Logan στις ταινίες xmen, και γιατί δεν είχε σχεδόν καμία σχέση με τον αντίστοιχο κομιξίστικο χαρακτήρα του και γιατί επισκίαζε όλους τους υπόλοιπους και καταλήγαμε πάντα να έχουμε ταινίες ‘‘ο wolverine και οι xmen’’ (καλά βέβαια καλύτερα τότε παρά τώρα που έχουμε ‘‘η mystic και οι xmen’’)… μου άρεσε όμως ο χαρακτήρας που έπαιξε ο jackman, που δεν ήταν wolverine αλλα ήταν κάτι άλλο…ε στο Logan πρώτη φορά νομίζω ο κινηματογραφικός wolverine του Jackman με τον κομικ χαρακτήρα της marvel συναντήθηκαν…και ήταν αυτό που έπρεπε μετά από 17 χρόνια…

καλή ταινία, από τις καλύτερες του xmen universe, μετά τα x2-x1 ακολουθεί αγκαλιά με το first class (που σε βάθος χρόνου ίσως το ξεπεράσει)…


#4459

#4460

Ναι ταιριάζει το ύφος στον χαρακτήρα δεν λέω, το θέμα μου είναι πως σε μερικά σημεία η ταινία έδειχνε να σταματάει περισσότερο από χρειαζόταν και το δεύτερο για μένα ήταν πως έλειπε η μεγάλη στιγμή του Wolverine. Όχι απαραίτητα στο ύφος ενός big action blockbuster αλλά σαν την τελευταία μονομαχία σε ένα γουέστερν, για αυτό έφερα σαν παράδειγμα το 3:10 to Yuma, μου έλειψε μια τέτοια στιγμή πολύ στην ταινία. Γενικά βέβαια η δράση στην ταινία ήταν εξαιρετική απλά έλειπε αυτό το κάτι παραπάνω στο τέλος.

Ο πολύ ρεαλισμός σε μια τέτοια ταινία εύκολα γυρνάει μπούμεραγκ, X-24 τον δέχτηκα πιο εύκολα για αυτόν τον λόγο αν και όσο το σκέφτομαι αν έλειπε ίσως να ήταν και καλύτερα. Την μικρή όσο περισσότερο την σκέφτομαι τόσο περισσότερο την λατρεύω. Ομολογώ καταρχήν πως τον χαρακτήρα δεν τον θυμάμαι και πολύ καλά στα κομικ, το πως την είχαν παρουσιάσει δηλαδή, αλλά εδώ μου φάνηκε εξαιρετική και σαν ρόλος και σαν ερμηνεία και η όλη αλληλεπίδραση με Logan μια τελειότητα. Το δε φινάλε με έστειλε κανονικά το πιο συγκινητικό “daddy” που ακούστηκε στην μεγάλη οθόνη από πιτσιρίκι.

Πριν πάω για Logan τράβηξα ένα επικό μαραθώνιο με όλα τα X-men. Στις περισσότερες ο Wolverine μου άρεσε (παραδόξως στις δικές του ταινίες ήταν πιο αδιάφορος), δεν θα έλεγα καμιά σχέση με τα κόμικ αλλά ναι σαφώς στις ταινίες ήταν διαφορετικός. Οι κορυφές είναι X-2/Days of Future Past/First Class, το first class βασικά για μένα χάνει στον villian του Bacon που ήταν λες και βγήκε από το MCU και έριξε λίγο την ταινία σε σχέση με τις άλλες 2. Tο Logan ίσως και στην κορυφή (θέλω να περάσει λίγος καιρός ακόμα). Το πρώτο X-Men αν και γενικά πολύ ωραίο ο χρόνος το έχει κρατήσει λίγο πίσω. Βασικά εκείνο φάνηκε κάπως βιαστικό, φοβήθηκαν λογικά μην τους ξεφύγει η διάρκεια και το άφησαν στο 90λεπτο.