Judas Priest - Firepower


#41

Το καλό που έχει ο δίσκος είναι ότι καθώς παίζει το ένα κομμάτι το ένα μετά το άλλο, σκέφτομαι “α τελικά αυτό μου αρέσει περισσότερο”. Τεράστια υπόθεση να μη σου βγαίνει να κάνεις σκιπ κάποιο κομμάτι… χίλιες φορές να πω για ένα κομμάτι από την αρχή ότι δεν μου αρέσει πάρα να με κάνει να πω ότι το βαρέθηκα ενώ βρίσκομαι στην μέση του. Και σε αυτό εννοείται βοηθούν οι διάρκειες.

Γενικά με τις πρώτες ακροάσεις εχω ξεχωρίσει evil never dies, never the heroes, necromancer, rising from ruins, SPECTRE!, traitors gate, no surrender, lone wolf (σχεδόν όλο το δίσκο έγραψα)

… μπορώ να γράψω και για τα υπόλοιπα χαχα… το ομόνυμο είναι μεγάλη αδυναμία, τέλειο για να ανοίξει το δίσκο, σχεδόν γίνεται θρας στο ρεφρέν (δεν τα πάω καλά με τις ταμπέλες μην κράξετε)

επίσης νιώθω ότι στο lone wolf τα ριφ και η φωνητική μελωδία είναι σαν να γράφτηκαν με φιλική συμμετοχή του hetfield (πάλι μαλακίες μπορεί να λέω αλλά αυτό μου βγήκε σσν αίσθηση)

Γάμησε ο δίσκος!


#42

Ωραία το έθεσες, κάποιοι έλεγαν για sabbathικά ριφ κλπ αλλά πιο πολύ προς papahet μου φέρνει και μένα,


#43

το καλο ειναι οτι ειναι σαν συνολο καλος.οχι πχ 2-3 χιτ και μετα φιλερακια.μου θυμιζει a matter of life and death ενα πραγμα.παρε να χεις.να ακους απο την αρχη μεχρι το τελος


#44

Μόλις αξιώθηκα να ακούσω τον δίσκο. Με εξαίρεση κανα 2 που είναι απάλευτα, το άλμπουμ τρέχει νεράκι. Για μένα τα Guardians/Rising from Ruins, No Surrender, Lightning Strike, Never the Hero είναι οι κορυφές του. Κομματάρες με τα όλα τους!!

Όμως…βλέποντας βιντεακια απο τις συναυλίες που ξεκίνησαν, καταλαβαίνει εύκολα κανείς οτι στο στούντιο έπεσε τρελό κούρδισμα στον Halford. Μιλάμε οτι πλέον live τον βρίσκω και σχεδόν ενοχλητικό. Εκφραστική παλέτα δε? Στασιμότατος μέχρι αηδίας. Ο δε Sneap καλός, χρυσός παραγωγός αλλά δυστυχώς το φορτίο που ανέλαβε ήταν βαρύ. Μηδέν προσωπικός ήχος και τα (όποια) σόλο παίζει τα καταστρέφει.

Η αληθεια ειναι στεναχωριεμαι γιατι απλως συνειδητοποιω οτι οι “ηρωες” μου μεγαλωνουν ρε γαμωτο…:anguished:


#45

Never The Heroes… είναι γεγονός πάντως πως το να βλέπεις Priest live χωρίς KK και Tipton δεν είναι και τόσο Judas Priest, ουσιαστικά λείπουν τα 2/3 του βασικού συνθετικού κορμού


#46

Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να επέμβει η τεχνολογία για να ρετουσάρει τη φωνή του. Την κάθε λέξη μπορεί να την ηχογραφήσει όσες φορές θέλει μέχρι να ακουστεί τέλεια και επίσης να χρησιμοποιήσει όσες ανάσες χρειάζονται ξανά και ξανά. Αυτό από μόνο του κάνει τρελή διαφορά. Στο live δεν υπάρχει πια η φυσική κατάσταση για να κοντρολάρει τις ανάσες του. Αν και νομίζω μερικοί από εδώ που τους είδαν από κοντά σχετικά πρόσφατα είχαν μείνει ευχαριστημένοι.


#47

Εχοντας απογοητευτει με τις μετριοτητες των Priest των τελευταιων 25+ χρονων (τα solo αλμπουμ του halford ειναι σιγουρα καλυτερα…) εχω να δηλωσω χωρις δισταγμο: ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ PRIEST δισκος μετα την εποχη του Painkiller. Tελος!


#48

Αυτό πες μου μόνο ΤΕΛΟΣ!!!


#49

#50

Ο σοβαρότερος “κίνδυνος” όταν κάποιος αποπειράται να εκτιμήσει τον καινούριο δίσκο κάποιων εκ των Μεγάλων Παλαιών, είναι ότι η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ενθουσιασμού και της απογοήτευσης είναι εξαιρετικά λεπτή. Όταν μάλιστα πρόκειται για τους Judas Priest που εκτός από Μεγάλοι και Παλαιοί είναι και Αγαπημένοι, τότε λεπτομέρειες μπορεί να κρίνουν το κατά πόσον τα καινούρια τραγούδια θα κερδίσουν τον έπαινο ή θα καταλήξουν να χαρακτηριστούν σαν μέτριες διασκευές άλλων που ανάγονται στο ένδοξο παρελθόν.

Η αλήθεια είναι πάντως πως την αρχική εντύπωση, αυτή του artwork, την χάνει το “Firepower”! Το εξώφυλλο πασχίζει να ενεργοποιήσει το θυμικό των οπαδών, τελικά όμως περισσότερο μοιάζει να παρωδεί τα (έτσι κι αλλιώς συνήθως αμφιβόλου αισθητικής) παλιότερα εξώφυλλα της δισκογραφίας των Priest, ενώ το πομπώδες κειμενάκι στο πίσω μέρος, εκτός από παρωχημένο σαν ιδέα και κουραστικό μετά την πολλοστή φορά, είναι και ελαφρώς ασυνάρτητο.

Επί της ουσίας τώρα, τα πράγματα αποδεικνύονται, ευτυχώς, πολύ καλύτερα! Η μοντέρνα παραγωγή διά χειρών του “νέου” Andy Sneap και του “παλιού” Tom Allom αναδεικνύει τις συνθέσεις, οι Tipton και Faulkner έχουν βρει χημεία μεταξύ τους, ενώ ο Halford εμφανίζεται αρχοντικός, επιλέγοντας σοφά να κινηθεί κυρίως σε μεσαίες συχνότητες, χωρίς να κάνει κατάχρηση των δυνατοτήτων του και της… τεχνολογίας!

Στυλιστικά το “Firepower” ενώ έχει γερά θεμέλια στην 80’s περίοδο των Priest, δεν παραλείπει τις αναφορές στα 90’s – μοιραία ανακύπτει η σκέψη ότι θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει το 1993-‘94!
Για αρχή έχουμε το καθιερωμένο δυναμικό (και ευπρόσδεκτο) opener ομώνυμο, με το “Lightning Strike” που ακολουθεί να εντείνει το ενδιαφέρον όντας ακόμη καλύτερο! Στα mid tempo κομμάτια όμως κρύβεται η μεγαλύτερη αξία του δίσκου. Όταν π.χ. μπει το vintage μελαγχολικό πιάνο στο “Guardians” ξέρεις ότι νομοτελειακά αυτό που ακολουθεί είναι αριστούργημα και το “Rising From Ruins” δεν διαψεύδει τις προσδοκίες. Το “Spectre” με την έντονη Megadeth αύρα επίσης ξεχωρίζει, ενώ δεν θα μπορούσαν να βρουν καταλληλότερο κλείσιμο από το “Sea of Red”. Και για πιο… “πυρακτωμένες” metal καταστάσεις, προσφέρεται το “Traitor’s Gate”!

Ψεγάδια αναπόφευκτα υπάρχουν: Το chorus π.χ. του “Flame Thrower” εντυπωσιάζει με την ανεμπνευσιά του – ακριβέστερα, χαρακτηρίζεται “αντιεπαγγελματικό” εκ μέρους του συγκροτήματος να παρουσιάσουν κάτι τόσο χαμηλής ποιότητας, ούτε οι συλλαβές δεν τους βγαίνουν! Ακόμη, το “No Surrender” μοιάζει με κατάλοιπο των “Turbo” ημερών, με την pop αισθητική και την ρηχότητα που το διακρίνει.

Γενικά πάντως ο δίσκος παρουσιάζει ομοιογένεια ποιοτικά, περιέχοντας κατά βάση καλά τραγούδια, ή έστω καλές ιδέες σε όλα τα τραγούδια, χωρίς όμως να υπάρχουν οι απλησίαστες κορυφές που θα γίνουν σημεία αναφοράς. Πιθανότατα πρόκειται για τον καλύτερο δίσκο τους από την εποχή του “Painkiller”, αυτό όμως δεν αρκεί παρά για να πλασαριστεί το “Firepower” μόλις στη μέση της κατάταξης ανάμεσα στις κυκλοφορίες του αρχετυπικού metal σχήματος.


#51

Συμφωνώ αρκετά με την τοποθέτησή σου. Μόνο που δεν θεωρώ καμία σύνθεση “αριστούργημα” (όπως αναφέρεις το “Rising From Ruins”) και επίσης δεν βρίσκω καθόλου κακό ή ρηχό το “No Surrender”.

Γενικά, πολύ καλύτερο του αναμενόμενου και ως συνήθως οι προσδοκίες παίζουν ρόλο στην προσέγγιση και στην ετυμηγορία.

Πάντως, πάλι καλά που τα γράφεις αυτά ως “Ian_Metalhead” σε ένα φόρουμ. Αν τα έγραφες πιο “επίσημα” ποιος ξέρει ποια μπορεί να ήταν τα κίνητρά σου… :grin:


#52

Προφανώς δε θα είχε πληρωθεί. Δε θέλει και πολύ μυαλό για να το καταλάβει κανείς - αρκεί και το λίγο.


#53

Είχα αποφύγει το τόπικ για να μην επηρεαστώ από τις διάφορες απόψεις. Αυτή είναι η δική μου. Είμαι σίγουρος πως θα έχω φάει κράξιμο για την προτελευταία παράγραφο. Αυτό που λέω για όποιον δεν το καταλαβαίνει είναι πως ο δίσκος ενώ είναι αρκετά καλός με κάποια πραγματικά υπεραξιόλογα τραγούδια, μουσικά, και ξαναλέω ΜΟΥΣΙΚΑ (συνθετικά δηλαδή), δεν μου κάνει και τόσο πολύ για Priest. Δεν υπάρχουν πολλά χαρακτηριστικά που να λες “ναι αυτό είναι Priest και όχι μια απλά καλή μπάντα”. Παράδειγμα το γαμάτο riff του Traitor’s Gate ή το αρχικό riff του Necromancer (θα μπορούσαν να το έχουν γράψει οι σύγχρονοι Kreator ε;)

Κατά τα λοιπά, άλλος ένας δίσκος που θα τον λιώσω για κανα μήνα ακόμα και μετά πάπαλα. Φουλ διασκεδαστικός όμως και σίγουρα κάποια τραγούδια θα παίζουν σε random βραδιες Priest με φίλους και μπύρες και αιώνιο respect από εμένα (όχι πως δεν το είχαν αλλά λέμε τώρα)


#54

τα σχολια απο κατω ολα τα λεφτα:joy:


#55

Ευτυχώς που είχα ανέβει Θεσσαολονίκη (και) για Domine το σκ και δεν ασχολήθηκα με το ίντερνετ και το έχασα το πάρτυ :stuck_out_tongue:


#56

Συμφωνώ απόλυτα. Eίναι κομματάρα το Rising From Ruins αλλά αριστούργημα δεν το λες. Επίσης το No Surrender είναι εξαιρετικό τραγούδι και καθόλου ρηχό. Στα υπόλοιπα θα συμφωνήσω επίσης με τον Ian_Metalhead.

Κι ένα παράδειγμα για το τι θεωρώ αριστούργημα. Ας πάρουμε το Demolition των Judas Priest. Συνολικά κρίνεται κάπως μέτριος δίσκος. ΑΛΛΑ όμως έχει μέσα μία σύνθεση αριστούργημα. Από τις καλύτερες συνθέσεις που έχει γράψει το δίδυμο Glenn Tipton - K.K. Downing.


#57

Στην κριτική αναφέρεις φυσικά την γνώμη σου και περιττό να πούμε αν συμφωνούμε ή όχι. Όμως αυτό το κομμάτι πραγματικά αδυνατώ να το καταλάβω:
"…που δεν είναι άλλο από τη γενικότερη συνθετική κατεύθυνση. Ο δίσκος σου αφήνει την αίσθηση πως η οποιαδήποτε καλή μπάντα θα μπορούσε να γράψει αυτά τα τραγούδια. Δεν θέλω για κανέναν λόγο να μειώσω το σπουδαίο αυτό συγκρότημα, αλλά δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια."

Η αλήθεια ποιανού? Η δική σου? Γιατί του άλλου στα σχόλια που αναφέρει π.χ τους Visigoth προφανώς δεν είναι. Όπως δεν είναι και δική μου. Δηλαδή ποια συγκροτήματα μπορούν να γράψουν τετοια τραγούδια αλλά δεν τα γράφουν? Και γιατί αυτοί που μπορούν να γράψουν τέτοια τραγούδια με τέτοια riffs να μην έχουν επηρεαστεί από τους Priest ας πούμε?
Προσωπικά θεωρώ πως δεν είναι τυχαίο ότι οι Accept και οι Priest έχουν τον ίδιο παραγωγό. Ο τύπος βγάζει γαμάτο αποτέλεσμα στον ήχο βάζοντας τέτοιου είδους μπάντες (με χρόνια δηλαδή στην πλάτη και συγκεκριμένο ήχο) να κάνουν καλά αυτό που ξέρουν και αυτό που έλειπε στα προηγούμενα άλμπουμ. Να δώσουν σημασία στις κιθάρες και στα riffs.

Το αποτέλεσμα (με βάση την ποιότητα των τελευταίων άλμπουμ) είναι όχι απλώς με θετικό πρόσημο αλλά κάτι παραπάνω. Προσωπικά δεν το περίμενα. Τους είχα ψιλοτελειωμενους να πω την αλήθεια. Όμως από την στιγμή που με εξέπληξαν θετικά γιατί να διυλήσω τον κονωπα και να αρχίσω τα ναι μεν αλλά, ίσως και γιατί έτσι και όχι αλλιώς.

Η μπάντα μεγάλωσε ηλικιακά. Η έμπνευση και η όρεξη για συνθέσεις στερεύει επικίνδυνα. Στην παρούσα φάση όταν στο παρελθόν σου δίνει δουλειές του 6 η του 5 π.χ, τώρα που αυτή νομίζω ότι αξίζει ένα γεμάτο 7αρι (μπορεί και παραπάνω ανάλογα τις συνθήκες και την οπαδισμό του καθενός) είναι πλεονασμός να λες ναι μεν αλλά.


#58

Ε ποιανού θες να είναι ρε συ. Με έχεις δει ποτε να γράφω πως κατέχω την συμπαντική αλήθεια; Η δική μου αλήθεια είναι. Θα πρέπει ΚΑΘΕ φορά να λέμε πως γράφουμε την άποψή μας; Και γενικά στα όποια σχόλια δεν με ενδιαφέρει αν κάποιος διαφωνεί μαζί μου αλλά ο τρόπος που το κάνει και το επίπεδο ορισμένων είναι απλά ό,τι να 'ναι

Είμαι περίεργος αν δεν υπήρχε αυτή η παράγραφος θα αντιδρούσες το ίδιο; Δεν νομίζω, γιατί πάνω κάτω τα ίδια πιστεύουμε για τον δίσκο.


#59

Δεν ήταν μόνος του ο Sneap εδώ. Ο παππούς ο Allom ήταν μαζί τους σε όλα τα '80ς.


#60

Με πολύ μέτριες παραγωγές :wink: