Judas Priest


#1443

το είχε ποστάρει ο βικ στο fb, ενδιαφέρουσα τροφή για σκέψη


#1444

Το διάβασα, όντως ενδιαφέρον! Μέχρι να φτάσω στο τέλος (ή εκεί που λέει για το Rockwave), δεν κατάλαβα ότι είναι Έλληνας ο τύπος που το γράφει. Πολύ καλά παραδείγματα, κάπου έχασα ποιο είναι το συμπέρασμα ή πού προσπαθεί να το πάει, αλλά στο τέλος το ξαναβρήκα. :slightly_smiling_face:

Η αφορμή είναι το ότι βγήκαν οι Priest σε περιοδεία χωρίς το κιθαριστικό δίδυμο που ήταν σήμα κατατεθέν τους και συμφωνώ ότι, μη βλέποντας να υπάρχουν “νέες” μπάντες που θα φτάσουν στο επίπεδο δημοφιλίας των παλιών, η μουσική βιομηχανία προσπαθεί να παρατείνει τη ζωή των παλιών και πλέον αυτό είναι και βιολογικά αδύνατο, οπότε είναι πολύ πιθανό σε λίγα χρόνια να βλέπουμε π.χ. Priest με κλώνους, όπως βλέπουμε ήδη AC/DC μόνο με τον Angus Young ή Riot (έστω και ως Riot V) χωρίς τον Reale ή Candlemass χωρίς τον Edling.

Για μένα πάντως στο ερώτημα που θέτει “πόσο μας ενδιαφέρει η μουσική ή οι μουσικοί ως πρόσωπα”, η προσωπική μου άποψη/στάση είναι ξεκάθαρη και μου έρχεται φυσιολογικά (χωρίς να το παίζω έξυπνος, απλώς την παραθέτω για να γίνει κουβέντα): Η μουσική όντως είναι “timeless”, οπότε είμαι ικανοποιημένος που θα ακούω τους δίσκους μου όσο ζω, κι όταν οι Sabbath και οι Priest δε θα υπάρχουν. Εδώ ξεκίνησα να ακούω Led Zeppelin το 1992… Και στα επόμενα 10 χρόνια πολύς κόσμος θα μας χαιρετήσει, δυστυχώς έτσι πάει…

Η συναυλία όμως είναι κάτι διαφορετικό. Δεν πας μόνο για να ακούσεις τη μουσική που κάλλιστα μπορείς να ακούσεις στον καναπέ σου, πας για να δεις αυτόν που την έγραψε και την ηχογράφησε να την παίζει ζωντανά. Και κάπου υπάρχει και το όριο στις “εκπτώσεις” που θα κάνεις. Για μένα Judas Priest live χωρίς Tipton/Downing είναι οριακά αποδεκτό. Το εισιτήριο το πήρα πριν την ανακοίνωση του Tipton, οπότε θα πάω, αλλά θα ξέρω ότι είναι η τελευταία φορά. Έβγαλαν και δισκάρα (όπου συμμετέχει ο Tipton), οπότε τους δίνω κι ένα credit για αυτό.

Υπάρχουν tribute bands στους Beatles, με ίδιο μαλλί και στήσιμο (δεν ξέρω αν έχουν κι αριστερόχειρα μπασίστα χαχαχα), ποτέ δε θα πήγαινα να δω κάτι τέτοιο. Εδώ στο Βερολίνο που μένω (εντάξει, η Γερμανία δε φημίζεται για την αισθητική της…), βλέπω παντού αφίσες με shows όπου κάποιος κάνει τον Elvis, κάποιος κάνει τον Michael Jackson, μια άλλη τη Madonna και ένας άλλος τον Dave Gahan - δηλαδή νεκροί και ζωντανοί στο ίδιο tribute show. Και πάει κόσμος και τα βλέπει αυτά και διασκεδάζει! Τουρίστες και “τουρίστες”, ότι νάναι…

Νομίζω ότι ο οπαδός των Priest δε θα πάει σε 10 χρόνια να δει ένα νέο καράφλα με φοβερή φωνή και δερμάτινα και Harley, μαζί με τον Faulkner και τον Scott Travis να παίζουν το “Breaking the law”. Ποιο το νόημα; Κάτσε καλύτερα και άκου το δίσκο μέχρι να λιώσει.


#1445

Φημιζεται, αλλα για την κακη της!


#1446

Πέδιλο και κάλτσα χαχαχα! Τώρα δεν ήθελα να κράξω πάλι το Βερολίνο πάντως, το έγραψα γενικά για τη Γερμανία. Και να φανταστείς κάποτε είχα πολύ θετική άποψη. Υποστήριζα Nationalmannschaft (η ποσοσφαιρική ομάδα είναι αυτή, μη νομίσει κανείς ότι έχει να κάνει με… ναζί), μάθαινα Γερμανικά κλπ.

Φαντάζομαι στο 70’s είχαν πράγματα να πουν, ίσως και λίγο αργότερα. Τώρα πια πάντως είναι μηδέν! Η ιδιωτική τους τηλεόραση είναι γεμάτη σκουπίδι (talent shows και Big Brother-οειδή), διασκεδάζουν με … tribute shows με ψεύτικο Elvis :joy:, κινηματογράφος κάτι politically correct σούπες κωμωδίες για “όλη την οικογένεια”… Και βγαίνει κάτι σαν το “Dark” και δεν πιστεύεις ότι κατάφεραν να βγάλουν κάτι με σοβαρή αισθητική!


#1447

Συμφωνώ με την οπτική σου και για να δώσω και άλλα παραδείγματα, δεν θα πήγαινα να δω Metallica χωρίς James και Lars, Maiden χωρίς Harris και Murray , Paradise Lost χωρίς Greg και Nick κοκ. Και γενικά δεν τα πάω καλά με τις tribute μπάντες, ωραίο είναι για τους μουσικούς να κάνουν την καυλα τους δεν αντιλέγω αλλά κάπου χάνεται το νόημα.


#1448