Steven Wilson - To The Bone [2017]


#42

Οχι ρε σιγά τι ντροπή, τις αιρετικές μπούρδες που βαφτίζονται άποψη κράζουμε διακριτικά, μην μας παρεξηγείς.


#43

καλα τωρα μην βγαζεις την ουριτσα σου απέξω αλλα μην γαμησουμε και αυτο το θρεντ.

:stuck_out_tongue_closed_eyes:


#44

Άρα ακούς 2 δίσκους από τους 30-40-50 που έχει βγάλει ρε :yum:.

Δε θα το γαμήσουμε. Αυτό θα μας γαμήσει μάλλον.


#45

Εντάξει, απλά οκ είναι το καινούριο, συμπαθητικό. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι ο Wilson δεν κατουράει όλους τους υπόλοιπους από τον πιο ψηλό ουρανοξύστη… Οι προσωπικοί του δίσκοι, για το δικό μου γούστο έστω, είναι ο ορισμός του του “παιδιά κοιτάξτε πως πρέπει να παίζεται το progressive rock”, το Raven that refused to sing ένας από τους αρτιότερους δίσκους όλων των εποχών και το live που έκανε στο Bandminton μια ονείρωξη.


#46

#47

Airetiki mpourda pros to anthropino eidos einai oli sou i yparksi, alla akoma ki autin tin dexomaste os lathos tis fyseos, ti na ginei tora, kaneis den einai teleios kai kapoioi einai pliros ateleis.

On topic, to Raven einai treli diskara kai sigoura to kalutero tou. Kai ta alla euxarista albumakia einai, apla ontos exei vrei maniera o Stevenakos edo kai para polla xronia kai ego prosopika ton varethika edo kai para polla xronia. Apla de me sugkinei pleon auto to pragma pou bgazei, to opoio dustuxos gia mena einai poly flat kai xoris sunaisthima se pampolla tragoudia tou. An thelo na akouso progressive me sunaisthima uparxoun polla pragmata ekei ekso, apo Leprous mexri Flying Colors, mexri Neal Morse Band mexri akoma kai OSI apo ta palia.


#48

Πέσαμε στα 3 βλέπω.


#49

Mpa den egrapsa kati antitheto me to parapano. H anafora stous 4 diskous tous me allo eixe na kanei, alla tespa.


#50

Μην φέρνεις αντίρρηση στον φανμποη


#51

Lyrics preview από το επόμενο single του δίσκου, αφιερωμένο σε όλους τους περήφανους αιρετικούς αυτού του κόσμου:

Στον δικό μου δε χωράει
στον δικό σου κολυμπάει

On topic γιατί ο καθυστερημένος το εκτροχιάζει πάλι, άκουσα μαζεμένα τον τελευταίο καιρό πολύ wilson. Τα προσωπικά του μπορεί να μη σε γεμίζουν σαν ολοκληρωμένα άλμπουμ (και εμένα τουλάχιστον να με οδηγούν στο να ξανακούσω δισκογραφία PT) αλλά οι ιδέες, συνθέσεις, μουσικές και συναισθήματα είναι ακόμα εκεί και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο, αυτό κρατάμε γιατί αυτό έχει αξία. Τα περί μανιέρας είναι από τις μεγαλύτερες μπούρδες που άκουσα, δεν αναλύεται περαιτέρω, θα πέσουμε σε επίπεδο δημοτικού (one more time)


#52

Μανιέρα είναι …δείχνει να έχει μια φόρμουλα και την ακολουθεί κατά γράμμα .

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει και πολύ καλές στιγμές .


#53

Μανιέρα ήταν στο τελευταίο Porcupine Tree. Ευτυχώς, τους διέλυσε και δεν ακολούθησαν άλλες. Η προσωπική καριέρα που ακολουθεί έκτοτε είναι φανταστική, με αποκορύφωμα το Raven.

Ακούστε πρώτα, καταλάβετε και μετά πείτε “δεν καταλαβαίνω”.

Όσο για τη συναυλία που έδωσε πέρσι, τα λόγια δεν μπορούν να την περιγράψουν.


#54

Έλα βρε παντελή που θα πούμε τώρα δεν καταλαβαίνω. Έλεος δηλαδή.

Σε άλλους αρέσει , σε άλλους όχι τόσο . Σε μερικούς αυτό που ακούνε τους φαίνεται " μια από τα ίδια " , άλλοι προσκυνάνε .

Σιγά το τοτεμ που δεν γίνεται να εκφράσουμε ότι λίγο βαριομαστε.

Ούτε τον μειώνουμε σαν καλλιτέχνη , ούτε λέμε ότι δεν τον σεβόμαστε για αυτό που κάνει .


#55

Siga pou tha piasoume kouventa gia ton Steven Wilson me ton fanboy tora vradiatika. Xrysos kalos o Stevenakos, alla mexri ekei. Oti itan na dosei to edose, pleon ego den exo na paro tipota apo ti mousiki tou, i opoia paramenei sto idio yfos edo kai para poly kairo pleon. To Grace For Drowning einai mia lampri eksairesi.

PS. Oriste, me kanate na xaso ta logika mou kai na grapso noritera gia to Raven, pou siga ta aimata. Treli apogoiteusi otan protoakousa to Raven. To Grace For Drowning ennoousa fysika, pou einai makran to magnum opus tis solo karieras tou GIA MENA.


#56

Ατακα για μυημενους ηταν αυτη παρεξηγησιαρη!


#57

Συνοψίζοντας έχουμε ότι τα Insurgentes, Grace For Drowning, RTRTS, Hand.Cannot.Erase, έχουν το ίδιο ύφος και ότι ο Wilson έχει μανιέρα;

Ρε παίδες βρείτε του ότι στραβά θέλετε ξέρω γω αλλά μήπως τα συγκεκριμένα επιχειρήματα αυτά μπάζουν τρελά;

Πρόσεξα τώρα το πιο πάνω ποστ του Quintom που λέει για flat τραγούδια χωρίς συναίσθημα: αν και αυτό το σχόλιο έχει αρκετή υποκειμενικότητα μέσα καθώς το τι βγάζει συναίσθημα στον καθένα είναι και λίγο προσωπική υπόθεση (π.χ. μπορείς να βρίσκεις συναίσθημα στο fusion ή στο djent αλλά να βρίσκεις flat τη neo-soul ας πούμε), για τα δεδομένα του ίδιου του Wilson πάντως υπάρχει εκθετική αύξηση στο συναίσθημα από το (πιο στεγνό, στημένο) Grace For Drowning στο συναισθηματικά φορτισμένο Hand.Cannot.Erase. Ούτε μπορώ να πιστέψω πως κάποιος θα θεωρούσε ότι έντονες εμπειρίες όπως τα τραγούδια Drive Home και το ομώνυμο του Raven στερούνται συναισθήματος.


#58

Για εμένα πάντως που η μανιέρα του Γουίλσον δεν με έχει βαρύνει τόσο πολύ, θα πω ότι ΓΑΜΗΣΕ ΤΟ PARIAH! KOMMATAΡΑ! Η κλάψα του wilson πουλάει ακόμα και εγώ στηρίζω.


#59

Προσωπικές απόψεις είναι χωρίς αξία λόγω επιφανειακής ενασχόλησης με τον καλλιτέχνη, επιχειρήματα χρησιμοποίησες εσύ που “κατέχεις” κάτι παραπάνω.


#60

πολυ ωραιο αυτο που λες . Να το κανεις πραξη και για σενα. επισης για να εχουμε αποψη για το τι μας αρεσει και τι οχι θα ρωταω πρωτα εσενα και μετα απο ποσες εργατοωρες θα μπορω να γραφω την αποψη μου για την υπνηλια που μου προκαλει ο Γουιλσον;

Μην νομιζεις οτι παιρνεις και αξια επειδη ακους τον “ψαγμενο” Γουιλσον. Βαρετος ειναι (για μενα ετσι ; γιατι εδω θες να λεμε για οσο γινεται “αντικειμενικες” αληθειες , αλλου το κανεις γαργαρα).

Το συναισθημα που βγαζει ειναι πολυ ευκολο. Σαν τις αισθηματικες ταινιουλες ενα πραγμα.


#61

Μετά από +άπειρες!