The Wall: The warm thrill of confusion


#1

Mε μεγάλη μου χαρά διάβασα,όπως και όλοι μας φαντάζομαι,το αφιέρωμα που κάνατε στο The Wall,πράγμα το οποίο και το είχατε προαναγγείλει και εδώ στο φόρουμ.
Θέλω να δώσω συγχαρητήρια στον συντάκτη καθώς κατάφερε πολύ πολύ καλά και εξέφρασε κάτι το οποίο το θεωρώ αρκετά δύσκολο και αυτό δεν είναι άλλο από την προσωπική σημασία και τα αμιγώς προσωπικά χαρακτηριστικά που διαθέτει αυτός ο δίσκος και μόνο με βάση αυτά μπορεί να κριθεί.
Κακά τα ψέμματα είναι ένας δίσκος όπου οι γενικεύσεις και τα εύκολα συμπεράσματα που τείνουν να λάβουν και διαστάσεις μόδας δίνουν και παίρνουν,και στο παρόν κείμενο ο συντάκτης το χειρίστηκε με μαεστρία(προάγγελος θαρρώ πως ήταν η προηγούμενη αναφορά του Vic στο κείμενο γενικά για το Τείχος του Βερολίνου η οποία,παρά την συντομία της,ήταν το ίδιο εύστοχη!)

Και επιστρέψτε μου να κάνω κάποιες παρατηρήσεις,που ουδεμία σχέση έχουν με τον κορμό του κειμένου και την ουσία του-ξέρετε είναι αυτά τα μικρά-μικρά.

-Αρχικώς διαφωνώ με τον χαρακτηρισμό "στο "Animals", που είναι μία ματιά στις κοινωνικές τάξεις και το πώς αντιδρούν στο καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα",ή για να το θέσω καλύτερα δυσκολεύτηκα να το ερμηνεύσω,το βρήκα κάπως απότομο.

-Θεωρώ ότι θα πρέπει να καταλάβουμε,πριν αποδώσουμε ευθύνες στους υπόλοιπους Floyd(πράγμα που το έλαβε υπόψιν του ο συντάκτης,δεν μπορώ να πω)πως η κατάσταση του Waters μόνο φυσιολογική δεν ήταν.Μιλάμε για έναν άνθρωπο όπου το '77 έκανε συναυλίες και φανταζόνταν να...πέφτουν βόμβες στο κοινό,αποτέλεσμα του εκνευρισμού του φυσικά!Όλο αυτό.μαζί με άλλα που τα είχε ήδη και βρίσκομαι εκφράσεις του σε προγούμενους στίχους του,το διοχέτευσε στην συγγραφή μουσικών έργων,πέρασε δηλαδή σε μία υπερπαραγωγικότητα η οποία ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την τότε ψυχολογική κατάστασή του.Θεωρώ λοιπόν ότι δεν μπορούμε να κατηγορούμε τους υπόλοιπους Floyd για "μουσική δυστοκία"-σίγουρα κάτι τέτοιο πίστεψε ο Waters όταν βγαίνοντας από ένα προσωπικό αδιέξοδο τους παρουσίασε 2 τεράστια έργα-κάτι τέτοιο όμως δεν πρέπει να ισχύει και για την κρίση μας.
Ο Gilmour όπως έχω ξαναπει ίσως ήταν στην καλύτερη κιθαριστική του περίοδο από το '74 κίολας ενώ και ο Wright κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ εκείνη την περίοδο, όπως και ο David.
Γενικώς ήταν μία περίοδος όπου μετά από μία τεράστια και έξω από τα νερά του συγκροτήματος περιοδεία,το μεγαλείο και η υπερβολή της οποίας πιστώνεται στον Waters και στην εμφανή μεγαλομανεία του,οι υπόλοιποι Floyd αφοσιώθηκαν στις σόλο δουλείες τους ενώ ο Waters απογοητευμένος πέρασε όσα πέρασε.

-Ο Wright δεν είχε μόνο προβλήματα με την συζηγό του αλλά το κυρίως θέμα ήταν τα ναρκωτικά.Από ένα σημείο και μετά όντως ήταν ανέφικτο να δουλέψει,και λόγω της πίεσης.Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το πως περιγράφει ο ίδιος ο Waters τις κινήσεις του Wright-έλεγε ότι πήγαινε πρώτος πρώτος στο στούντιο και απλώς καθόταν στην κονσόλα δίχως να κάνει τίποτα,θέλοντας να δέιξει ότι δουλεύει και είναι εκεί-.Δυστυχώς η τότε θεώρηση του Waters δεν του επέτρεψε να σταματήσει να είναι τόσο απαιτητικός και να ενδιαφερθεί ουσιαστικά για τον Rick,ο οποίος βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση καθώς έβλεπε την φυγή του να έρχεται.
Κάπως έτσι το βάρος πέρασε στον Γκίλμορ και στην συνέχεια στον Ezrin,ο οποίος ήταν και μικρότερος τότε από όλο το συγκρότημα-καταλαβαίνετε τι εννοώ!- έτσι ώστε να υπάρχει μία ισορροπία στο συγκρότημα.
Ο ίδιος ο Wright έλεγε πως "ποτέ δεν ηταν τόσο κοντά με τον Waters" και για αυτό θα έφευγε ενώ και ο ίδιος ο Mason πίστευε πως θα ήταν το επόμενο θύμα.O Γκίλμορ αναφέρει κάτι τέτοιο όμως ο Waters στις τότε συνεντεύξεις του αναφέρει πως όλο αυτό γινόταν εν γνώση του David όπως και με την συγκατάθεσή του(νομίζω επικαλείται μία συνομιλία που είχαν στον κήπο του).Τέλος πάντων είναι πραγματικά μπέρδεμα η κατάσταση εκεί,αν και η μετέπειτα συγγνώμη του Waters δείχνει κάτι πιστεύω που πρέπει να το λαμβάνουμε σοβαρά υπόψιν μας.

-Εκεί που πρέπει να σταθούμε όμως και να το γνωρίζουμε καλά όταν μιλάμε για το Wall είναι η συμμετοχή και ο ρόλος που παίζει ο David Gilmour(πάλι το αναφέρει το άρθρο βεβαίως).
Η παραγωγή για πρώτη φορά δεν γίνεται από όλο το συγκρότημα αλλά από τον Gilmour,τον Waters και τον Ezrin.O Waters μαζί με τον Ezrin αφοσιώνονται κυρίως στην βελτίωση του concept ενώ ο Γκίλμορ,κάτι το οποίο είναι και ηχητικά εμφανές,ασχολείται με τον ήχο(μάλιστα λόγω πίεσης από τον χρόνο είχαν δύο στούντιο το ένα στην ακτή και το άλλο ψηλά στις Άλπεις,όπου κάτω ήταν ο Waters στα φωνητικά και πάνω ο Γκίλμορ στην κιθάρα,και οι μηχανικοί έκαναν κόντρες στην διαδρομή!),ασχέτως αν δεν παίρνει credits στα κομμάτια,παρά μόνο σε τρία τα οποία τα υπογράφει κιόλας (τα όποια επίσης τα έδωσε στον Waters στην αρχική φάση σαν αναταλλαγή καθώς πήγαιναν για το σόλο του άλμπουμ).
Γενικότερα θεωρώ ότι ο Gilmour λαμβάνει πολύ λίγα credits σε σχέση με όλα όσα έχει προσφέρει στο άλμπουμ και κυρίως στην περιοδεία,μιας και θα δούμε το remake της,όπου πραγματικά αποτελεί ο ίδιος το Α και το Ω και είναι ο ουσιαστικός υπέυθυνος για την λειτουργία του live show!
Επίσης να πούμε ότι και στο The Wall υπήρχε μία σχετική επικοινωνία με τον Waters,παρόλα τα προβλήματα και τους τσακωμούς(μυθικότερος όλων εκείνος στο εστιατόρειο για το Comfortably Numb και το παρολίγον ξύλο μεταξύ τους).
Όπως επίσης σωστά αναφέρθηκε η "αλλαγή" στον ήχο και τα disco beat,όπου ο Ezrin προσπαθούσε να πείσει τον David να πάει σε disco και να ακούσει την μουσική!
Μέχρι και με Les Paul σόλαρε![-X
Οι σχέσεις τους καταρρέουν τελείως στην δημιουργία της ταινίας πάντως.

-Οι διακοπές του Wright στην Ρόδο ήταν μόνο με τα παιδιά του ή και με την γυναίκα του μαζί,κάνοντας την τελευταία προσπάθεια για να σώσει τον γάμο του;;
Φοβερή απορία η από πάνω!

Αυτά ήθελα να αναφέρω,χωρίς καμία διάθεση διόρθωσης φυσικά(δεν έκανα καμία αναφορά στην ουσία του κειμένου καθώς το θεωρώ ακριβές)απλώς επειδή κάποια θέματα χρήζουν περαιτέρω εξήγησης,κάτι το οποίο σε ένα άρθρο στα πλαίσια του κλίματος της ερχόμενης συναυλίας είναι αδύνατο.

Και συμφωνώ αφάνταστα στο τέλος σχετικά με την άποψή για το τι είναι η φετινή περιοδεία εν σχέσει με την τότε του 1980-1981:wink:

Αυτάααααα:smiley:


#2

Ευχαριστούμε για τα σχόλια καταρχήν και τον κόπο να διαβάσεις τόσο προσεκτικά (και όχι διαγώνια) το κείμενο.

Είναι πολλά αυτά που ήθελα και θα μπορούσα να γράψω για τους Floyd και το Wall αλλά προσπάθησα πρώτον το κείμενο να μπορεί να διαβαστεί (:p) και δεύτερον να εστιάσω στο point που ήθελα να κάνω σχετικά με το νόημα του Wall για τον Waters (αλλά και τους υπόλοιπους Floyd) και το περιβάλλον υπό το οποίο διαμορφώθηκε, καθώς και το τι είναι η φετινή περιοδεία. Προσπάθησα λοιπόν να κρατήσω μία ισορροπία ανάμεσα στις πληροφορίες και τα trivia που θεωρούσα απραίτητα και την κεντρική άποψη του κειμένου.

Θα μπορούσαμε να αναλωθούμε πολύ σε λεπτομέρειες και με χαρά μπορούμε να το κάνουμε στο φόρουμ (διάολε, όπως λες, και μόνο το Comfortably Numb σηκώνει ένα κείμενο μονάχο του) όπως και για τους στίχους του Animals που φυσικά δεν μπορούσα να αναλύσω περεταίρω.

Τέλος για το θέμα των συνθετικών δικαιωμάτων των τραγουδιών επίσης ανοίγουμε ένα γενικότερο και πονεμένο θέμα. Δεν μπορώ να κατανοήσω πώς μπορεί να μην έχει συνθετικά credits π.χ. ο Gilmour στο Hey You με τη σολάρα αυτή. Μήπως του τo έγραψe ο Waters ή είναι αμελητέο σε σχέση με το υπόλοιπο κομμάτι; Αντίστοιχα για τον ήχο που πετυχαίνει στο ABITW. Θα μπορούσα να φέρω πολλά παραδείγματα και από άλλα συγκρότηματα αλλά μπαίνουμε σε debate ως προς το πού ξεκινάνε και που τελειώνουν τα δικαιώματα των μουσικών-εκτελεστών. Και εκεί θα πρέπει να βάλουμε και τον Vic απαραιτήτως στην κουβέντα…


#3

Έλα ρε εσύ το έγραψες,πες το ντε,τι κάθομαι και εγώ και γράφω “συντάκτης” και ο “συντάκτης”!#-o
Ο Mandrake λοιπόν(!)όπως είπα πέτυχε την ουσία για εμένα και δεν είναι τυχαίο ότι δεν αναφέρθηκα καθόλου στο κυρίο μέρος του κειμένου,καθώς το βρήκα άρτιο.

Απλώς αναφέρθηκα σε δύο-τρία πραγματάκια που,και τόσο εσύ όσο και εγώ καταλαβαίνουμε ότι φυσικά και δεν μπορούσαν να αναφερθούν,πόσο μάλλον να αναλυθούν,στο κείμενο διότι πρώτον θα ξέφευγε το πλαίσιο και δεύτερον είναι ένα κείμενο που αφορά την επικείμενη συναυλία του Waters και με αφορμή για αυτήν συντάχθηκε,υποθέτω δηλαδή,οπότε είναι λογικό και το κατανοώ πλήρως πως ο άξονας θα είναι Γουοτερικός:p

Απλώς εδώ μιας και είμαστε φόρουμ είπα να αναφερθώ λίγο σε αυτά,καταλαβαίνεις,με σκοπό να μιλήσουμε κτλ

Kαλά φυσικά και θα μπορούσες να αναλωθείς σε καυτές λεπτομέρειες του συγκροτήματος,και εμείς με την σειρά μας να σχολιάζουμε,αλλά τι να κάνουμε,ας τα λέμε εδώ στο φόρουμ!
Και εγώ έχω μεγάλο καημό την θέση του Γκίλμορ μέσα στο The Wall και ιδιαίτερα της live εκτέλεσης,της οποίας το μεγαλείο θα απολαύσουμε σε 2 μέρες(ωχ Παναγιά μου…) και στην οποία έπαιξε κομβικό ρόλο.
Συν όπως λες και εσύ στο κείμενό σου πολύ σωστά μιλάμε για ένα έργο όπου αποτελεί μία πανσπερμία τεχνών,και πιστεύω αυτό είναι απολύτως εμφανές,ίσως όσο πουθενά αλλού-ούτε στον δίσκο αλλά ούτε και στην ταινία-παρά μόνο στις live εμφανίσεις.Ε και εκεί ο Γκίλμορ ήταν σημαντικός παράγοντας τόσο οργανωτικά όσο και μουσικά.
Όσο για τα πνευματικά,άλλο μπέρδεμα από εκεί…Στο Hey You όχι μόνο τραβά την σολάρα αλλά παίζει και το μπάσο.Άντε βγάλει άκρη[-X

Και πάλι μπράβο!:smiley:


#4

__Παίδες, επειδή φαίνεται λίγο ότι μιλάτε μόνοι σας, για να μην αποθαρρύνεστε… ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ! =D> :wink: 8)

__Αρχικά, ΠΟΛΥ (ΠΟΛΥ) μεγάλο μπράβο και για κείμενο! Πολύ δύσκολη δουλειά, κυρίως γιατί υπάρχουν δαιδαλώδεις συνισταμένες που πρέπει κάποιος να σκεφτεί πριν ξεκινήσει τη γραφή αλλά και να τις βάλει σε τάξη κατά τη γραφή και τέλος να μην χάσει το νόημα…

__Δεύτερον γιατί είναι ΠΟΛΥ καλογραμμένο, περιεκτικό και μεστό και πολύ ενδιαφέρον.

__Τρίτον… ΤΑ ΛΕΕΙ ΩΡΑΙΑ… :stuck_out_tongue: :lol:

__Χαχα, οκ, δεν είναι κριτήριο αν ο Shadowcaster συμφωνεί, αλλά θέλω να πω πως παρατηρησα και αντικειμενικότητα και προσωπική άποψη μέσα σ’ αυτή και σωστή στόχευση -το είχε πιάσει το νόημα ο κειμενογράφος και το απέδωσε πάρα πολύ καλά μέσα σε τόσο “λίγες” γραμμές.

__Και φυσικά παρακολουθούμε και την κουβέντα εδώ με ενδιαφέρον.

__Το Wall, όπως και του αξίζει, είναι “μεγάλη κουβέντα”… Μπαίνεις σε ξένα φόρουμ και τρομάζεις από τον όγκο της πληροφορίας…! Και μιας και εμπιστευόμαστε την κρίση σας αλλά και τις γνώσεις σας, και μιας και μας αρέσει η πένα σας, για… συνεχίστε! :stuck_out_tongue: :smiley: :smiley:

__Πάμε (όποτε βρεθεί χρόνος, έχετε/με και σε μία συναυλία να πάμε -χαχα) για τις λεπτομέρειες πίσω απ’ το τραγούδι με ένα (δύο) απ’ τα καλύτερα κιθαριστικά σόλο όλων των εποχών!! :smiley:


#5

Σ’ευχαριστώ κι εσένα για τα καλά σου λόγια. Δυστυχώς είμαι λίγο πιεσμένος για να μπορέσω νααναπτύξω τα του “Comfortably Numb”. Αυτό που είναι το βασικό είναι ότι υπήρξε η αφορμή για τους περισσότερους καυγάδες κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων αφού πρέπει Gilmour/Waters να έφτασαν οριακά πριν τη χειροδικία.

Το πιο ωραίο πάντως για το τραγούδι αυτό ήταν το πώς κατέληξε τελικά να χρησιμοποιηθεί. Ο Waters και ο Ezrin έψαχναν για να συμπληρώσουν τη ροή ένα τραγούδι “in the key of D” και ο Gilmour απλά …έτυχε να έχει ένα που προοριζόταν για τον προσωπικό του δίσκο.

Επίσης οι στίχοι (όπως και τα περισσότερα εξάλλου στο Wall) είναι παρμένα από μία προσωπική εμπειρία του Waters όπου αναγκάστικε να παίξει με ένεση μία δίωρη συναυλία.

Ας πει και ο Floydized τις γνώσεις του και αν βρω χρόνο θα επιστρέψω άλλη μέρα με περισσότερες πληροφορίες.


#6

Ναι,τώρα Mandrake γράφω σεντόνι για το…Come On Big Bum λίγες ώρες πριν την συναυλία,έχω τόσο καθαρό μυαλό!:lol::lol:

Από Δευτέρα αυτά!8)


#7

To put it simply, there really are a lot of stuff that would likely spring people to feel different things in a number of ways. But that with confusion, you just have to be sure of what you are putting yourself up for and against.

Hoping that everything will turn out just right is just one of those things that you could do to ensure that all will go well.


#8

Έτσι είναι, που πάει τώρα η apple με το iphone και το ipad, το android είναι 100 φορές καλύτερο.


#9

wtf???