Στράτευση και στρατός


#2721

Λίγο απόλυτο αυτό που λες, εγώ προσωπικά είχα καλές ως πολύ καλές σχέσεις με τις περισσότερες εποπίνες που γνώρισα, όπως και με ορισμένες υπαξιωματικίνες (με αξιωματικίνες δεν είχα την τύχη ή ατυχία να έχω ουσιαστικά πάρε-δώσε). Είχαν σχεδόν όλες τα ζητηματάκια τους αλλά συνήθως μπορούσες να κουβεντιάσεις και γενικά να τα πας καλά μαζί τους το ίδιο όπως και με τους άνδρες στρατιωτικούς, πάντα στο βαθμό βέβαια που σε ορισμένα βασικά θέματα το επίπεδο δεν ήταν - τουλάχιστον - υπερβολικά χαμηλό (ζήτημα ανεξάρτητο φύλου, είμαι πεπεισμένος). Μέχρι και μεταλλού δεκανέα είχα στην Κω που χαιρετιόμασταν λέγοντας χαριτωμένες γραφικότητες τύπου “stay heavy” και “let the metal flow”! Υποπτεύομαι ότι υπάρχει κάποια ιστορία πίσω απ’ το σχόλιό σου, στην οποία περίπτωση σίγουρα πάω πάσο αλλά θα προσέθετα ότι θα εξηγούσε την άποψή σου αν μας την έλεγες, με την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχει κάποιος λόγος για τον οποίο δε θα ήθελες να μας την πεις. :stuck_out_tongue:

Γενικά μπορώ να πω ότι με τη συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών που γνώρισα στο στρατό τα πήγαινα καλά, με τους περισσότερους δεν είχα κανένα πρόβλημα και με ορισμένους μάλιστα κάναμε και καλή παρέα. Ναι ΟΚ πάντα βρισκόταν κάποιος μαλάκας που σου έσπαγε τα αρχίδια χωρίς να του έχεις κάνει τίποτα, πάντα βρισκόταν κάποιος που τον έβριζες γιατί σ’ έχωνε, πάντα υπήρχε ένας διοικητής ή άλλο στέλεχος που απεχθανόσουν γιατί σε τέντωνε, αλλά η αρχική παρατήρηση ισχύει, οι περισσότεροι ήταν ΟΚ. Ίσως αυτό συνέβη σε μένα επειδή υπηρέτησα κυρίως σε μονάδες υλικού πολέμου όπου τα στελέχη τείνουν γενικώς να είναι πιο χαλαρά και στ’ αρχίδια τους απ’ ότι στελέχη σε μονάδες πεζικού, ειδικών δυνάμεων, τεθωρακισμένων κτλ.

Για τους επόπ θα πω το εξής, πράγματι το επίπεδο στις τάξεις τους είναι πολύ χαμηλό, γνώρισα παλικάρια (ακόμα και λίγο-πολύ συμπαθητικούς τύπους) που πραγματικά είχαν πολύ σοβαρά κενά στις γνώσεις τους και την όλη “αισθητική” τους να το πω έτσι, δεν μπορούσες να συνεννοηθείς μαζί τους ούτε σε βασικό επίπεδο και όταν καμιά φορά σκεφτόσουν ότι αυτοί οι τύποι είναι στην ουσία δημόσιοι υπάλληλοι, ήταν πολύ αστείο σαν σκέψη. Και όντως από την εμπειρία μου οι αξιωματικοί (και κυρίως από Ευελπίδων) τείνουν να είναι πιο σοβαρά και καλλιεργημένα άτομα και από τους επόπ, και από τους εμθάδες, και από τους μόνιμους υπαξιωματικούς. ΑΛΛΑ: υπάρχει μια βασική διαφορά. Η διαφορά που χωρίζει τον φαντάρο από τον επόπ είναι στην πραγματικότητα αρκετά μεγαλύτερη από τη διαφορά που χωρίζει τον επόπ από τον αξιωματικό (κι ας είναι κι αυτός στέλεχος, όπως ο αξιωματικός). Με άλλα λόγια, το μέσο επόπ τον νιώθεις πιο κοντά σου. Με ένα επόπ, αν δεν είναι ρουφιάνος ή γενικώς μουνόπανο και περίεργος, μπορείτε άνετα, τις περισσότερες φορές, να θάψετε παρέα το αρχίδι τον διοικητή που κάνει αυτό κι εκείνο και το άλλο (άλλωστε πολλές φορές ο επόπ τον θάβει μπροστά σου χωρίς εσύ να έχεις πει τίποτα), και να εκτονωθείς κάπως. Με ένα αξιωματικό, πολύ πιο δύσκολο. Κάποιοι που μπαίνουν τώρα πολύ πιθανό να το διαπιστώσουν αυτό στην πράξη.

Παρ’ όλα όσα είπα προηγουμένως, πάντως, αν θα πρεπε να δώσω μια συμβουλή στα παιδιά που μπαίνουν τώρα, αυτή θα ήταν, τουλάχιστον μέχρι ένα σημείο, να κρατήσουν αποστάσεις από τα στελέχη. Μέχρι εκεί που δε θίγεται η προσωπική τους αξιοπρέπεια, δηλαδή, να τηρούν πάντα το πρωτόκολλο και τον τυπικό σεβασμό στους ανωτέρους (κομπλέ με πληθυντικούς, μάλιστα κύριε τάδε και όλες τις υπόλοιπες βλακείες), και να εφαρμόσουν πρακτικές οικειότητας μόνο όταν σιγουρευτούν ότι δεν υπάρχει κίνδυνος να βρεις το μπελά σου για την παραμικρή μαλακία. Για να καταλάβετε, για μένα πέρασαν αρκετοί μήνες μέχρι να αρχίσω να απευθύνομαι σε (κάποια) χαμηλόβαθμα (α-υ-σ-τ-η-ρ-ά) στελέχη στον ενικό. Και δε μου βγήκε σε κακό, τελείωσα τη θητεία και το μόνο που έφαγα ήταν δυο μέρες κράτηση.

Άντε ρε, καλή θητεία! Και μη μασάτε. Όλα καλά θα πάνε.


#2722

Πουστόνεο.


#2723

‘Ελα Ελλάδα να μου το πεις αυτό ρε ποντίκι/ψάρακα/κωλόφιδο/γαμωσείρη/κτλ. κτλ. (ε δεν μπορώ να ξέρω τι απ’ όλα ήσουν).


#2724

Ποιος γαμωσείρης ρε, όλοι έξω κι εγώ 36 μέσα. Γαμώ.


#2725

Ε τότε κωλόψαρο προφανώς. :razz:

Πέρα απ’ την πλάκα πάντως, για μένα η καλύτερη περίοδος στο στρατό ήταν αυτή της εμπλοκής την περίοδο του Πάσχα. Είχες ξεγράψει έτσι κι αλλιώς την πιθανότητα να βγεις στο άμεσο μέλλον και απλά καθόσουν και το απολάμβανες, βλέπε: από σκοπιά σε ύπνο και από ύπνο σε σκοπιά, επειδή ήταν εμπλοκή υπήρχε “κατανόηση” και δε σ’ έπρηζε κανένας κτλ.


#2726

Εγώ πριν το Πάσχα έφαγα κάτι δεκαήμερα μέσα χωρίς βοηθό.Απολυόταν ο παλιός μάγειρας. Καινούργιο μάγειρα δεν είχαν ζητήσει από το διοικητήριο. Έρχεται ένας με απόσπαση, παίρνω γκρουπάκι. Χωρίζω την πρώτη μέρα της άδειας, άρα περνάω σκατά 11 μέρες. Γυρνάω, τρώω 36 στο κεφάλι, σε περίλυπη κατάσταση τελείως, οι επιλοχάδες με κερνάγανε καφέ από λύπηση. Πόσο πιο καλά.

Χωρίς βοηθό μάγειρα έτσι?Έκανα και την λάτζα γιατί κάποια στιγμή άρχισε εμπλοκή γενική.


#2727

Ε πες το ρε μαλάκα ότι ήσουν μάγειρας. :lol2: You poor bastaaaaaaard

Να μην γκρινιάζεις καθόλου ρε κωλόψαρο. Εσύ τουλάχιστον δεν έκανες ούτε σκοπιές ούτε περίπολα ούτε τίποτα!


#2728

Παρακάλαγα ρε μλκα να έκανα… Γενικά, από όταν έμεινα μόνος δεν έκανα ένοπλες, μόνο 3-4 φορές. Αλλά ήμουνα ράκος, γάμα τα, τα παπούτσια μου με καρφώνανε κανένα 4-μηνο, ύπνος ποτέ γιατί τάιζα 100-150 άτομα περίπου το μεγαλύτερο διάστημα και εμείς τα γαμωπρογεύματα τα ψήναμε, είχα να πλένω ταψιά καθημερινά, ωραία πράγματα. Ο μάγειρας που ήρθε ήταν ζώον τελειώς…Αλλά σαν παλιός, ο μάγειρας που όλοι ξέρανε, εγώ ήμουν υπεύθυνος για τις μαλακίες και του άλλου. Γάμησέ τα.
Τι άλλα να θυμηθώ. Χαλασμένο κρέας κυριακή βράδυ και να κάθομαι να κόβω από την κατάψυξη χοιρινό που ήταν πάγος, δεν κοβόταν και τα μαχαίρια ήταν προπολεμικά.
Γεμιστά για 100 άτομα λέει. 100 ντομάτες-100 πιπεριές. Μόνο για να τα άνοιγες ήθελες 5 ώρες δουλειά. Και το κρύο μέσα στα μαγειρία… Τι κρύο. Και κομμένα δάχτυλα, καψίματα…Άστα.

Το καλύτερο είναι 37η μέρα, καινούριος μάγειρας έχει υπηρεσία για πρώτη φορά. Χαίρομαι για την πρώτη μου έξοδο μετά από καιρό. Βγάζω φαγητό μεσημεριανό και σκάει το νέο στα εστιατόρια. Βραδινή. Φεύγω σφαίρα για διοικητήριο, μπαίνω στον δίκα,είναι και ο υποδίκας εκεί, πίνουνε ουισκάκι. Πλήροι ενήμεροι της κατάστασης με τους μάγειρες. Τους λέω πως είμαι εξοδούχος και έχει βραδινή. Αρχίζουνε τα μουνιά και γελάνε και ευτυχώς (γτ σκότωνα άνθρωπο) με αφήνουν κατ’εξαίρεσιν να βγω εξοδούχος.

Το πιο αστείο είναι πως οι περισσότεροι, όχι όσοι με είδανε στο στρατόπεδο, μου λέγανε πως “έλα μωρέ μλκιες,μάγειρας κτλ”. ΌΧΙ μαλακίες. Απλά.


#2729

Ωπα το,καλως τον συντοπίτη


#2730

δεν σε χαλασε ψαρουκλα?


#2731

Όχι μωρέ, έτσι κι αλλιώς τη θητεία μου την έβγαλα χωρίς να φάω ούτε κράτηση και δεν είναι να πεις ότι στη μονάδα μας δεν πέφτανε…

Είχα δει όμως γυναίκες να το παίζουν φιλικές με φαντάρους, κυρίως τα πιτσιρίκια ψάρωναν αν και όχι μόνο αυτά, και μετά στην πουστιά τους έβγαζαν αναφερόμενους! Είναι αυτό που λες παρακάτω, ποτέ φιλίες με στελέχη μόνο αν είσαι σίγουρος απόλυτα και μόνο μετά από μήνες. Ε με γυναίκες ένα παραπάνω διότι η γυναίκα στο στρατό συνεχώς προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν διαφέρει σε τίποτα. Οι γυναίκες αξιωματικοί απλά είναι σκύλες (αν και συμφάνταρος είχε κουτουπώσει μια τέτοια, του χα δώσει το αμάξι μου κιόλας και όταν απολύθηκα έπρεπε να απολογηθώ για γυναικείες τρίχες στο πίσω κάθισμα-όλεθρος ακόμα δεν με χει πιστέψει).

Κι εγώ ενικό χρησιμοποίησα μόνο σε λοχία στο δωδεκαήμερο που είχα βάρδια μαζί του 6 απόγευμα με 6 το πρωί μέσα στο χειμώνα. Ε εκεί δεν έχει τυπικότητες, αλλά όσοι μπαίνετε τώρα, μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις και όχι σε όλους ε.


#2732

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=b-iSPe_cj2g#!


#2733

όλο το συγκινητικό βίντεο: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=oySCFo8poSU

με Κωστόπουλο είμαστε. :’)


#2734

μλκ πόσο καθυστερημένοι;


#2735

Μεχρι τα τελη Φεβρουαριου ημουν στον Κανελλοπουλο γιατι ημουν οδηγος και εκανα εκπαιδευση για τα 3ης και 4ης κατηγοριας διπλωματα και μετα ημουν στο ΓΕΝ στο Πενταγωνο μεχρι να απολυθω. Που ηταν ο φιλος σου?

Χαχαχα, τι ζωα θεε μου?


#2736

Στον Κανελλόπουλο συνέχεια. Για το Πέραμα μιλάμε, ε; :stuck_out_tongue:


#2737

Σκαραμαγκα βασικα.


#2738

Ναι, αλλά με μπερδεύει αυτό το όνομα. :stuck_out_tongue:


#2739

Πως τον ελεγαν τον φιλο σου?


#2740

Μην περιμένεις να σ’ το πω εδώ μέσα. :lol: :stuck_out_tongue: