Ουτε καν βρε!
10 Αγαπημένοι αλλά όχι απαραίτητα καλύτεροι
Tony Iommi
Glenn Tipton
Andy La Rocque
Robert Smith
Criss Oliva
Rory Gallagher
John McGeoch
Johnny Marr
Alex Lifeson
Ιhsahn
+1 που δεν καταλαβαίνω γιατί δεν αναφέρθηκε
Summary
5 Likes
Αν έπρεπε να ξεχωρίσω 10, μάλλον αυτοί θα ήταν:
Summary
David Gilmour, γιατί ήταν αυτός που αποδόμησε πλήρως την εντύπωση που είχα σε νεαρή ηλικία πως «καλός κιθαρίστας» είναι αυτός που απαραίτητα παίζει γρήγορα, τεχνικά κλπ. Απίστευτα συναισθηματικό παίξιμο, λες κι η κιθάρα του έκλαιγε σαν άνθρωπος σε σημεία, και σίγουρα τα καλύτερα bends που έχω ακούσει ποτέ μου.
Ritchie Blackmore, γιατί θεωρώ ότι έθεσε τα βασικά θεμέλια για οποιονδήποτε ήθελε να παρουσιαστεί ως «metal axeman» στις μετέπειτα εποχές. Σε σχέση μ’ έναν Iommi που είχε μεν το heaviness, αλλά ποτέ δεν απεμπόλησε τις blues καταβολές του (τουλάχιστον στα 70’s) και η σκηνική του παρουσία ήταν επιβλητική αλλά στατική, και σε σχέση μ’ έναν Jimmy Page που (κατά τη γνώμη μου) κιθαριστικά κι αισθητικά ποτέ δεν ξέφυγε από το hard rock, ο Blackmore υιοθετεί τα μαύρα, εισάγει νεοκλασικές φόρμες στην κιθάρα που θα αποτελούσαν ΤΟ διαφοροποιητικό στοιχείο του κλασικού metal από το rock παρελθόν του, ηχητικά δεν φοβάται να φτάσει σε θορυβώδη άκρα και on stage φτάνει σε παροξυσμό όποτε το θέλει. Ποιος άλλος σαν αυτόν εκείνη την εποχή;;;
Tony Iommi, για τα riffs, αλλά και τα τόσο χαρακτηριστικά Iommi-κά leads. Συνήθως σε κλασικές, πεντατονικές blues κλίμακες που βοηθάνε τόσο πολύ στα πρώτα σου βήματα στην κιθάρα γιατί το στυλ του ήταν βατό και εμπνευστικό.
Randy Rhoads, δίχως αμφιβολία το προσωπικό μου νούμερο 1. Δεν θα ξεχάσω ότι απέκτησα το “Tribute” ως χριστουγεννιάτικο δώρο και αποσβολωμένος καθ’ όλη τη διάρκεια των διακοπών άκουγα και ξανάκουγα τα απίστευτα solo σε “Crazy train”, “Mr. Crowley”, “I don’t know”, “Goodbye to romance”, σταματώ εδώ για να μην τα πω όλα. Άπιαστος.
Criss Oliva, γιατί ο τυπάς έσφυζε από έμπνευση, πάντα με τρέλαινε το ότι κατάφερνα να χώνει αυτά τα αδιανόητα σύντομα guitar licks ακόμα και ανάμεσα στις φράσεις του Oliva στα couplet, δεν του φτάνανε τα solo. Επίσης τέλεια αίσθηση της μελωδίας.
Kirk Hammett, γιατί όσο «δημόσιο υπάλληλο» και να τον λέμε, πιστεύω ότι όσοι μεγαλώσαμε με Metallica μεγαλώσαμε και μαθαίνοντας να τραγουδάμε νότα-νότα τα solo του. Αυτή ήταν για εμένα η μεγαλύτερη μαγκιά του, απίστευτα «τραγουδιστικά» solo + η ψύχωση που έπαθε στο “Black album” με το wah-wah για την οποία πολλοί τον κράζουνε, εγώ πάντα τη γούσταρα full και θεωρώ ότι ακόμα κι ένα τέτοιο απλό πεταλάκι θέλει ικανότητες να ξέρεις πώς θα το αξιοποιήσεις, κι εκεί ο τύπος του έδωσε και κατάλαβε.
Chuck Schuldiner, για το προσωπικό του στυλ σύνθεσης, την τεχνική του, την εξέλιξή του. Τον θεωρώ ακόμη μία από τις 5-6 πιο ιδιαίτερες προσωπικότητες που έχουν εμφανιστεί στο metal (από κάθε άποψη) και τους Death μία από τις λίγες μπάντες με τόση ποιοτική και αδιατάρακτη πορεία μέσα στα χρόνια. Λείπουνε, θα πω, τέτοιου βεληνεκούς προσωπικότητες σήμερα από τη μουσική σκηνή.
Andres Kisser, αν και δεν μνημονεύεται συχνά σε τέτοιες κουβέντες και το θεωρώ άδικο. Πέρα από το κιθαριστικό στυλ των Sepultura που ακόμα και στα ρυθμικά τους ήταν πορωτικότατο, ο τύπος είχε α-δια-νό-η-το προσωπικό ήχο στα leads με πολύ περίεργους ήχους και μικροφωνισμούς, ικανότητα και σε κλασικές τεχνικές αλλά και τόλμη να υιοθετεί και τις hardcore, θορυβώδεις επιρροές του. Όταν λέμε «προσωπικός ήχος στην κιθάρα», ο Andreas Kisser είναι αυτό που εννοούμε.
Greg Mackintosh, για τα θρηνητικά leads και την επίσης τρέλα του με το wah-wah (όπως καταλάβατε μου αρέσει αυτό το εφέ). Μακάρι ο άνθρωπος να είναι καλά στην υγεία του, γιατί κι εγώ θορυβήθηκα με αυτά που δείξατε σε άλλα topic.
Vicotnik, ε, για τι άλλο, το γνωστό «βικοτνίσιο riff». Ξέρετε, αυτό που ακούγεται λίγο στριφνό και φάλτσο, μία «ανάποδα» παιγμένη συγχορδία που με που την ακούς αμέσως την αναγνωρίζεις. Τεράστιο κεφάλαιο για τον extreme ήχο ο τρόπος με τον οποίο προσέγγισε την κιθάρα.
Από εκεί και πέρα, όμως, θα ήθελα να μνημονεύσω και τους εξής:
Summary
Robby Krieger, γιατί αν θεωρώ άδικο το κράξιμο στους Doors γενικά, θεωρώ ακόμα πιο άδικο το ότι o Krieger σπάνια αναφέρεται ως ικανός guitar player, αφού επισκιάζεται ο άνθρωπος από τις μορφές των Morrison και Manzarek. Κι όμως, παιδιά, δώστε λίγο βάση στο ότι ενώ γενικά είναι «διακριτικός» στο τι παίζει, έχει μία τέτοια «γλυκίτητα» ο τρόπος που «γλιστράνε» τα δάχτυλα του στην ταστιέρα που λες: «τώρα θα του φύγει η φάλτσα!», αλλά δεν του φεύγει! Πάρα πολύ όμορφο παίξιμο.
Uli Jon Roth, γιατί και μόνο το riff του “The sails of Charon” ή το solo του “In trance” να είχε βγάλει, εμένα θα μου έφτανε. Πραγματικός χαμαιλέοντας στο παίξιμό του, ίσως ο μοναδικός που «έπιασε» το πνεύμα του Blackmore από την άποψη ότι μπορούσε με εξίσου εξαίσια αποτελέσματα ν’ ακούγεται γλυκά συναισθηματικός στις μπαλάντες, αχαλιναγώγητος στα πιο γκαζωμένα μέρη, «κλασικός» εκεί που το ήθελε και κομμάτι ενός συνόλου που γενικά είναι δύσκολο κάποιες φορές για τόσο έντονους παίκτες. ΩΣΤΟΣΟ, θέλω να σημειώσω δύο πράγματα: πρώτον, ότι στις προσωπικές του δουλειές μετά σαν Electric Sun δεν μ’ εντυπωσίασε τόσο -που δεν ξέρω αν αυτό κάτι σημαίνει για το σχόλιο που έκανα παραπάνω περί ομάδας και ατόμου… Δεύτερον, ότι θεωρώ άδικο αυτός ο καημένος ο Matthias Jabs να βρίσκεται συνεχώς στη σκιά των δύο προκατόχων του. Εντάξει, ίσως ποτέ δεν είχε το εκτόπισμά τους, αλλά κι αυτός, ρε παιδιά, κατάφερε να γράψει υπερ-κλασικά leads σε κλασικές κομματάρες.
Slash, γιατί όσο φιγουρατζής και να είναι, κατάφερε επίσης μέσα σε συνηθισμένες πάνω-κάτω blues κλίμακες να συνθέσει απίστευτα μνημειώδη solo -όπως κατάφερε ο Iommi ένα πράγμα. Επίσης απίστευτη ικανότητα στα bends.
Dimebag Darrell, για τον νεωτερικό του ήχο, το groove του, την ικανότητα και σε ρυθμικά και σε leads, τα κόλπα με το Floyd rose.
Jerry Cantrell, γιατί οι κιθάρες στους Alice in Chains ήταν τόσο σημαντικές όσο τα φωνητικά του Staley. Απέφευγε τα φανταχτερά solo, αλλά το παίξιμό του πρόδιδε έναν κιθαρίστα που μελετούσε μέχρι αηδίας το τι και πώς θα παίξει σε κάθε κομμάτι.
Tommy Vetterli, γιατί ο τρόπος με τον οποίο έπαιζε νεοκλασικά σε thrash ρυθμούς, μπορούσε να σε φτάσει στην παράνοια. Απίστευτες ταχύτητες, καινοτόμες ιδέες και (το σημαντικότερο) θάρρος να απλοποιήσει το στυλ του στο απίστευτο “Grin”.
Tom G. Warrior, για τον ήχο και τα riffs του. Είτε σε Hellhammer, είτε σε Frost, ο τύπος απλά κατάφερε να δημιουργήσει ένα 100% χαρακτηριστικό στυλ που πιο πριν δεν υπήρχε, και πιο μετά ήταν καταδικασμένο να θυμίζει αυτόν και τίποτε άλλο.
Jim Matheos, για αυτά που ΔΕΝ παίζει. Γιατί θέλει τόλμη και θάρρος να αποκηρύξεις ό,τι θεωρούμε «κλασικό progressive metal παίξιμο».
Trey Azagthoth, γιατί αυτά που κάνανε οι Morbid Angel στα πρώτα τους album δεν ξανα-έγιναν από κανέναν, όσο κι αν προσπάθησαν πολλοί. Δεν μπορώ να καταλάβω από που αντλούσε την έμπνευσή του ο συγκεκριμένος τύπος κι έγραφε ό,τι έγραφε. Είτε στα ρυθμικά, είτε στα leads, μιλάμε για πράγματα τόσο ιδιαίτερα και πρωτότυπα που σ’ εκπλήσσουν μέχρι και σήμερα.
James Murphy, μόνο και μόνο για τη δουλειά του στο “Cause of death” των Obituary. Είναι τρελό: μιλάμε για έναν στην κυριολεξία έμμισθο μουσικό που καλέστηκε ν’ αναπληρώσει το βασικό μέλος παίζοντας άσχετα leads πάνω από μουσική που δεν είχε συνθέσει ούτε ακούσει πιο πριν. Κι αυτό ακούγεται στο album. Γιατί στο συνηθισμένο, βαλτώδες και groove-άτο φλοριδιανό death metal στυλ των Obituay, ξαφνικά ακούς γλυκές μελωδίες, αρπίσματα και εντυπωσιακά ανεβοκατεβάσματα στην ταστιέρα. Ναι, μπορώ να καταλάβω όσους χαρακτηρίζουν το αποτέλεσμα «παράταιρο». Για εμένα ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Είναι σαν ξεχωριστό album μέσα στο κυρίως album τα leads του Murphy εκεί. Ανατρέχω στον συγκεκριμένο δίσκο κάποιες φορές μόνο για να ακούω αυτόν.
Paul Masvidal, για να κλείσουμε το κεφάλαιο «κιθαρίστες των Death που στάθηκαν επάξια δίπλα στον Chuck». Για όσα έκανε στο “Focus” και (κυρίως) το “Human”.
Snorre Ruch, κυρίως για τους νέους δρόμους που άνοιξε. Πάντα με γοήτευε αυτός ο απροσδιόριστος τρόπος με τον οποίο τα demo του κατάφεραν να επιδράσουν πάνω στο σύνολο μιας σκηνής και σε συγκροτήματα που ήδη είχαν ξεκινήσει τα πρώτα τους βήματα. Τι ήταν αυτό που τους μαγνήτισε; Γιατί τσακίστηκαν όλοι είτε να συμμετέχουν στις δουλειές του, είτε να τον εντάξουν στις τάξεις τους, είτε να αντιγράψουν το στυλ του; Ε, και 10 χρόνια μετά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ώστε ν’ αντηχήσει το όραμά του σε όλη του μεγαλοπρέπεια. Κι ο κιθαριστικός τόνος του “Thorns”, για εμένα, έχει την ίδια συμπαγή αδιαλλαξία που είχε και ο αντίστοιχος του “De mysteriis dom Sathanas” ή του “A blaze in the northern sky” – κι επίτηδες αναφέρω δύο τόσο διαφορετικά μεταξύ τους album.
Kenny Hickey, άλλος ένας κιθαρίστας που συνήθως δεν πολύ-αναφέρεται, κι η αλήθεια είναι κι εγώ τον εκτίμησα πραγματικά όταν κάθισα προσφάτως να μελετήσω την πορεία των Type O Negative εξονυχιστικά. Είναι ίσως ο μοναδικός κιθαρίστας που συμπεριλαμβάνω εδώ για το περίφημο «guitar tone» του, δηλαδή, ας πούμε (αν έχω καταλάβει κι εγώ καλά), τον συνδυασμό ήχου, κουρδίσματος και παιξίματος. Να το πω αλλιώς: για τους πιο πολλούς κιθαρίστες που ανέφερα, που και που επιχειρούσα να μάθω να παίζω κάτι από αυτούς, αλλά δεν μπορούσα. Τα μέρη των Type O Negative «μπορώ» να τα βγάλω, αλλά δεν ακούγονται καλά! Πραγματικά ο ιδανικός συνδυασμός όγκου, heaviness και θορύβου που δημιουργούσαν ένα αποτέλεσμα ανεπανάληπτο.
Danny Cavanagh, ζητώ συγγνώμη για την αναφορά ενός ατόμου που φαίνεται να έχει συγκεντρώσει πάνω του αρκετές και σοβαρές κατηγορίες για απαράδεκτες πράξεις, αλλά ήθελα ν’ αναφέρω ότι η lead κιθάρα στους Anathema (αν και σπάνια εμφανιζόταν ως τέτοια) ήταν πάντοτε μαγική.
Aaron Melnick, εντάξει δεν μιλάμε για κανέναν guitar hero εδώ, αλλά όποιος hardcore-άς τύχαινε να ακούσει τα δύο πρώτα Integrity, δεν μπορούσε να μη γοητευθεί απ’ το γεγονός πως ήταν μία από τις ελάχιστες (αν όχι η μόνη) hardcore μπάντες που έβαζαν και guitar solo στα τραγούδια τους. Υπεύθυνος γι’ αυτό το τόσο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ήχου τους, αυτός ο εδώ ο κύριος.
El Hefe, γιατί όσο «απλά» ή «χαβαλέ» και να φαίνονται τα τραγούδια των NOFX, δεν είναι έτσι. Ο συγκεκριμένος τύπος είναι απόλαυση να τον βλέπεις σε live βιντεάκια να χοροπηδάει, να χορεύει, να κάνει γκριμάτσες επί σκηνής, να τραγουδάει και παράλληλα να μη χάνει ούτε μία νότα από αυτά που παίζει -που δεν είναι και τα πιο εύκολα πράγματα του κόσμου κι ας μιλάμε για punk μπάντα.
Yossi Sassi, γιατί από την πρώτη στιγμή που απέκτησα το “The beloved’s cry” demo των Orphaned Land με το Metal Invader, ερωτεύτηκα τον τρόπο με τον οποίο αυτός ο τύπος έβαλε το oriental μέσα στο metal.
Νίκος Κ., έτσι τιμής ένεκεν θέλω ν’ αναφέρω και τον υπεύθυνο για τα κιθαριστικά μέρη που ακούμε σε (σε κατά σειρά) Ανάσα Στάχτη, Ανατέλλων Τρόμος και Ατοπία. Σαν μεταλλάς κι εγώ που ανακάλυψα το punk αργοπορημένα, αυτός ο ιδιαίτερος ήχος και των τριών συγκροτημάτων που βασιζόταν περισσότερο στο thrash των Sepultura/Kreator, παρά στο hardcore, ήταν το πιο ταιριαστό όχημα για να γίνει ομαλά η «μετάβαση». Πλούσιος κιθαριστικά ήχος, τραγούδια που σφύζουν από ιδέες, γεμίσματα, ρυθμικά και leads, πράγματα που δεν ήταν συνηθισμένα στην ντόπια hardcore σκηνή.
Τέλος, θέλω ν’ αναφέρω και κάποιους που έχω στο μυαλό μου ως κιθαριστικά δίδυμα:
Summary
Derek and The Dominos
Δηλαδή Clapton και Duane Allman. Ένα άκουσμα του “Layla and other assorted love songs” αρκεί -έχω ξαναγράψει γι’ αυτό το album σε άλλο topic.
Lynyrd Skynyrd
Μόνο και μόνο για τα slide μέρη του “Free bird” και το solo στο τέλος.
Σπυριδούλα
Μόνο το “Φλου” έχω ακούσει. Δεν ξέρω καν αν και οι δύο αδελφοί Σπυρόπουλοι σολάρουν ή μόνο ο ένας. Αλλά πάντα όταν ακούω το συγκεκριμένο album, όλα τα κιθαριστικά μέρη μού ακούγονται τόσο, μα τόσο «μη-ελληνικά», δηλαδή αντάξια μιας δουλειάς επιπέδου Hendrix, Cream κλπ.
Τρύπες
Για να κλείνουμε το κεφάλαιο «Ελλάδα», να αναφέρουμε και το κιθαριστικό δίδυμο από τις Τρύπες που, κατά τη γνώμη μου, κατάφερε πράγματα που εγώ που τ’ άκουσα για πρώτη φορά πέρυσι, μού φάνηκαν πρωτοποριακά ακόμα και για σήμερα. Ανορδόθοξα riffs, πρωτότυπος συνδυασμός των δύο παικτών και ήχοι από άλλον πλανήτη.
Fugazi
Ό,τι είπα παραπάνω για τις Τρύπες, ισχύει πάνω-κάτω και γ’ αυτούς. Με τρελαίνει το ότι πάντοτε προσπαθούσαν (και κατάφερναν) να παίζουν διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους ακόμα και στα ρυθμικά.
Slayer
Κιθαριστικά κυρίως για το “Seasons in the abyss”.
Entombed
Τρο-με-ρή προσέγγιση του extreme metal ήχου. Είχαν τον όγκο, μπορούσαν να «χαθούν» μέσα στις «δαιδαλώδεις» τεχνικές που υιοθετούσαν τα περισσότερα death metal συγκροτήματα, αλλά όχι, οι τύποι πάντοτε ΕΝΝΝΟΥΣΑΝ τις μπλούζες Sonic Youth που φορούσαν! Αξέχαστο κιθαριστικό δίδυμο!
Carcass
Τον κράζουμε τον Μιχαλάκη, αλλά για εμένα το δίδυμο Steer-Ammott ήταν από τα πράγματα που με γαλούχησαν σαν ακροατή και μ’ έκαναν να αγαπήσω την κιθάρα. Μόνο δύο δουλειές, αλλά τι δουλειές!
Bolt Thrower
Έχω μία ιδιαίτερη αδυναμία στις oriental κλίμακες. Κι επίσης τεχνικά πάντα παρέμεινα «άμπαλος» στην κιθάρα. Επόμενο είναι τα σχετικά βατά, ανατολίτικα solo των Bolt Thrower να με τραβήξουν σαν μαγνήτης.
Emperor
Γενικά αν προσέξει κανείς το τι έπαιζε ο Ihsahn στα live και ταυτόχρονα τραγουδούσε, αρκεί για να του δώσει μία περίοπτη θέση σε τέτοιες λίστες. Ωστόσο εγώ θα τον εντάξω εδώ μαζί με τον Samoth, γιατί θεωρώ την κιθαριστική επίθεση των Emperor αδιάσπαστη και αλληλοσυμπληρούμενη. Ιδίως από το “Anthems…” και μετά οι τύποι είχαν αποθρασυνθεί εντελώς με το τι παίζανε μεταξύ τους.
Korn
Άλλη μία περίπτωση συγκροτήματος που το εκτίμησα αργοπορημένα. Θεωρώ πάρα πολύ ξεχωριστό τον τρόπο με τον οποίο συνδυάζονται οι κιθάρες στις πρώτες τους δουλειές. Ελλείψει «κανονικών» riff, κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα 100% προσωπικό στυλ που περιείχε μικροφωνισμούς, αρμονικές, «φάλτσες» νότες κι άλλα τέτοια περίεργα που για να τ’ αντιληφθείς στην ολότητά τους θα πρέπει ν’ αποδομήσεις όργανο-όργανο τη μουσική τους.
Lagwagon
Και κλείνουμε με την αποστομωτική απάντηση όσων αναρωτιούνται «μα καλά, θα μπορούσε ποτέ ένα punk συγκρότημα να είναι τεχνικά καταρτισμένο;». Όχι ότι αυτό έχει και κάποια σημασία εν τέλει για ν’ απολαμβάνουμε κάτι, αλλά ναι, οι Lagwagon είναι ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα που οι κιθαρίστες τους «κένταγαν» στις κιθάρες και μπορούσαν να σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό μ’ αυτά που παίζανε.
Κάποια στιγμή θα επανέλθω και με τους drummers στο άλλο topic!
11 Likes
Έπαιξες δυνατή μπάλα
O βασικος λόγος που γουστάρω Doοrs είναι ο Krieger… κι ο Densmore!
Ωραία λίστα.