Καλημέρα.
5 Likes
Χωρίς να είναι κακό, είναι μια από τα ίδια. Ίσως να είναι θέμα παραγωγής…
Και το βίντεοκλιπ
2 Likes
Δεν πίστευα ότι θα έγραφα ποτέ αυτή τη λέξη για τους συγκεκριμένους, αλλά τι να κάνουμε:
Κούραση.
1 Like
Δεύτερο σινγκλάκι.
1 Like
Πραγματικά μέτριο το καινούργιο, εκτός από μεμονωμένες στιγμές (προφανώς θα είχε τέτοιες αφού είναι παιχταράδες) κοντράρει το walk the sky στο πόσο λίγο μού κράτησε το ενδιαφέρον.
2 Likes
Καλύτερα εδώ.
Μάλλον απογοητευτικό το αποτέλεσμα.
Ξεχωρίζω το Disregarded. Συμπαθητικά τα Rue the Day, Silent Divide, Slave to Master.
Μετά σκόρπιες στιγμές εδώ και εκεί, αλλά κυρίως ανέμπνευστη φλυαρία.
Ένα ρεφραίν ρε παιδιά, μια μελωδία, κάπου κάτι να πιαστούμε δεν υπάρχει. Στα σόλο έχει γίνει πολύ καλή δουλειά. Τραγούδια δεν υπάρχουν.
3 Likes
Ενώ το cd έχει πάρει πολύ καλές κριτικές από ό,τι έχω δει στο διαδίκτυο, εμένα μου φάνηκε πολύ κατώτερο από προηγούμενες δουλειές τους. Βαβούρα και μερικές μελωδικές στιγμές σε κάθε κομμάτι, όχι όμως αξιομνημόνευτες. Ίσως με μερικές ακροάσεις να αλλάξω γνώμη…
Ο σόλο δίσκος του Myles Kennedy (The Art of Letting Go), που κυκλοφόρησε πέρυσι, ήταν κλάσεις ανώτερος…
1 Like
Ας αφήσουμε τα αποθεωτικά σχόλια για εκεί, να γράψουμε εδώ και κάνα αρνητικό 
Ίσως επειδή όλοι οι αυτοί που κάνουν τις κριτικές, έχουν ακούσει τόση σαβούρα τα τελευταία χρόνια, που αυτό εδώ όντως εύκολα - και δίκαια - ξεχωρίζει. 
Εγώ δεν ενθουσιάστηκα, αλλά δεν απογοητεύτηκα κιόλας. Καλώς ή κακώς, έχουν τόσο ταλέντο που δε γίνεται να βγάλουν κακό δίσκο (οκ, walk the sky).
Να ξεκινήσω από τα άσχημα: Ήχος καλύτερος μεν, αλλά πάλι μπουκωμένος. Εκεί στις μεσαίες συχνότητες δεν υπάρχει καθόλου breathing space για να ακούσουμε καλύτερα το - ανέκαθεν - φοβερό rhythm section τους. Φαινόμενο που συνεχίζεται από τον τελευταίο μεγάλο δίσκο τους, το Fortress.
Συνθέσεις: Δεν υπάρχει κάποιο κομμάτι που να ξεχωρίζει με την πρώτη. Τι είχαν οι AB στα μεγάλα άλμπουμ τους;
- Συναίσθημα.
- Ρεφραινάρες.
- Φοβερές κιθάρες.
- Vocal harmonies.
- Swagger.
Σε αυτό το άλμπουμ έχουμε πολύ καλές κιθάρες, αλλά τίποτα άλλο από τα υπόλοιπα, σε συγκρίσιμο βαθμό με το παρελθόν.
Οκ, για το συναίσθημα δέχομαι ότι είναι καθαρά υποκειμενικό και ίσως δεν είμαι αμερόληπτος. Δεν μπορείς να γράψεις Blackbird κάθε μέρα.
Που είναι όμως και το swagger του Rise today, του slip to the void; Οι vocal harmonies του cœur d’ Alene, του isolation;
Στα θετικά, ωραίος ο πειραματισμός του Scales are Falling (για να είμαι δίκαιος, εδώ έχει κάποιες ωραίες vocal harmonies), το mastodon intro riff του Rue the Day, το δυσαρμονικό riff του disregarded, το Gojira riff του Test and able (βασικά μου τη σπάει που μαλακώνει απότομα στο κουπλέ), ωραία τα σινγκλακια που έβγαλαν… Όπως κι ότι αδύναμες στιγμές δεν υπάρχουν. Είπαμε, μεγάλοι παίκτες + ταλέντο = δε γίνεται να μη βγει αξιοπρεπές άλμπουμ.
Ρεφραιν έχει. Και σου μένουν άμεσα στο μυαλό. Απλά δεν έχει τις ρεφραινάρες.
Αν πρέπει να διαλέξω το highlight είναι οι κιθάρες.
Με αυτά και με αυτά, ποιο είναι τελικά το πρόβλημα;
Για μένα έχει αμφίβολο repeat value σε βάθος χρόνου, συγκρινόμενο με τους προκατόχους του. Πρέπει όμως πια να συνειδητοποιήσουμε (καθότι πέρασαν και 4 άλμπουμς), ότι η χρυσή περίοδός τους πέρασε, κι από εδώ και πέρα θα παίρνουμε απλά αξιοπρεπείς κυκλοφορίες (που είναι βέβαια καλύτερες απ το 95% του οτιδήποτε κυκλοφορεί σε hard/heavy rock).
Για να το κλείσω θετικά, μπάνταρα ήταν και είναι, ειδικά λάιβ είναι άχαστοι. Εν αναμονή του live τους σε 40 μέρες, που ίσως μου αλλάξει προς το ακόμα καλύτερο την άποψη για το ομώνυμο.
7/10
3 Likes
Αν και τα έχω πει αναλυτικά, μετά από περίπου 2 μήνες ακροάσεων το βρίσκω πολύ solid άλμπουμ συνθετικά, με τρομερές κιθάρες και τρομερή παραγωγή. Ξέρω οτι ακούγεται κάπως κλισέ, αλλά θα πρότεινα να του δώσετε μερικές ακόμα ακροάσεις.
Εδώ και μια συνέντευξη που έκανα με τον Myles προ μερικών ημερών:
5 Likes
Είχα διαβάσει στο the onion, ότι ο Λάνθιμος ειναι δύο ταινίες μακριά από το να βλέπει την Emma Stone εκτός δουλειάς.
Οι AB ειναι δυο δίσκους μακριά, από το να αράζουν τσάμπα σε κάποια παραλία της Ελλάδας…
4 Likes
για καποιο λογο, μου φαινεται τρομερα πιθανο. και αν γινει, θελω να με καλεσεις
2 Likes
Νταμούχαρη, τζαμαρισμα και τσίπουρο με Myles.
1 Like
Αν παντως θελει εθελοντες η Εμμα Στοουν, ειμαι μεσα. Για ΑΒ δεν ξερω αν ψηνομαι. Ακουσα τον δισκο σημερα και καθως δεν ειμαι κανενας τεραστιος φαν ή δεν εχω εντρυφυσει στις δουλειες τους, η πρωτη εντυπωση ηταν πολη καλη. Φανταστικες κιθαρες. Αλλα πρεπει να το ακουσω ηρεμα, οχι στο ποδι.
2 Likes
αν και το πρώτο μισό του SLAVE TO MASTER είναι ΟΚ, από τη μέση και μετά γίνεται εξαιρετικό.
Ο δίσκος μου φάνηκε καλύτερος από ότι περίμενα.
1 Like
Που να ακούσεις και τα παλιά τους δλδ
Edit: Μια (σχεδόν best of) μικρή λίστα με το τι θεωρώ αντιπροσωπευτικό δείγμα από τα δυνατά τους σημεία που παρέθεσα πιο πάνω. Προφανώς υπάρχουν τεράστιες επικαλύψεις καθώς πχ όλα τα κομμάτια τους από κάτω, έχουν φοβερές κιθάρες και ρεφραινάρες. Επισης, μην πέσετε να με φάτε, 2 κομμάτια βάζω ανά κατηγορία . Σίγουρα θα ξέχασα κάτι. Με bold χρώμα 3 must hear από την μπάντα.
- Blackbird, Fortress
- Isolation, Open your Eyes
- Bleed it Dry, Find the Real
- Cœur d’Alene, Slip to the Void
- Rise Today, Come to Life
3 Likes
Έλα ρε, είχαμε 52 κάποτε. Εννοείται ότι έχω ακούσει τα παλιά και εννοείται ότι επιστρέφω αρκετά συχνα σε αυτά. Απλώς δεν είμαι εξπερ, φανμποης, όπως θέλεις πες το 
1 Like
Το κείμενο που ακολουθεί νομίζω πως είναι κάτι μεταξύ tough love και μονόλογου.
Μπορεί να οφείλεται στα πολλά χρόνια που λατρευω αυτην την μπαντα (ίσως τύχαια συνωνυμία με τον δημιουργό του thread :P) , μπορεί και στην απαίτηση που ανέκαθεν είχα από αυτούς τους ανθρώπους.
Αυτό το άλμπουμ είναι σίγουρα το καλύτερο μετά το last hero και ταυτόχρονα αυτό που παραδόξως με στεναχώρησε περισσότερο από όλα, ever.
Συνθετικά περιέχει τρομερά καλές ιδέες κιθαριστικά και σίγουρα την καλύτερη δουλειά του Scott (drums). ‘Εχει εμφανή την τρομερή εξέλιξη συνθετικά και ηχητικά (προφανώς οφείλεται και στην ηχογράφηση στο συγκεκριμένο στούντιο).
Πολύ χέβι, πολύ μελωδικές κιθάρες, ίσως κουραστικό το χώνω μια μελωδία πάνω από τα ρυθμικά μετά από τα πρώτα τέσσερα μέτρα σε κάθε τραγούδι,το οποίο τραβάει λίγο το αυτί από τις τρομερές ρυθμικές κιθάρες
Πάνω σε αυτές τις μελωδίες και τα ρυθμικά λείπει το καθαρό χέβι φωνητικό του Myles που υπήρχε μέχρι και το last hero. Οφείλεται ΣΙΓΟΥΡΑ στη μίξη και στο μάστερινγκ αλλά και στην προσέγγιση των φωνητικών. Ίσως λόγω ηλικίας, νιώθω όμως πως όχι.
Πάνω σε όλα αυτά έχουμε για άλλη μια φορά μια πολύ κακή δουλειά από τον Elvis.
Αυτές οι μεσαίες συχνότητες του με κουράζουν απίστευτα πια. Προβλεπόμενη προσέγγιση , τα ίδια και τα ίδια. Κουραστικές ακροάσεις που σε αναγκάζουν να περιμένεις να «καθαρίσει» το κομμάτι από την βαβούρα του ρεφρέν.
Και ακριβώς αυτό είναι που με στεναχωρεί. Έχεις ένα ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ πολύ καλό άλμπουμ συνθετικά που το καταστρέφει αυτή η άνοστη δουλειά ηχητικά.
Τέλος, σε προσπάθεια να μην μακρυγορήσω, τα αδύνατα σημεία του άλμπουμ είναι ίσως αποτέλεσμα του τρόπου που προσεγγίζουν την σύνθεση πια, φέρνουμε τα κομμάτια έτοιμα όπως τα νιώσαμε στο σπίτι μας. Τα δυνατά σημεία είναι ΣΙΓΟΥΡΑ αποτέλεσμα της συνύπαρξης τους ταυτοχρόνως στον ίδιο χώρο, ή αλλιως τζαμάρισμα.
2 Likes
Αγόρασα το cd και το άκουσα σε καλύτερο ηχητικό σύστημα από ό,τι της τηλεόρασης, από όπου άκουγα το Spotify. Το αποτέλεσμα πολύ καλύτερο. Έχω την εντύπωση ότι γενικά οι Alter bridge χρειάζονται καλό ηχητικό σύστημα, γιατί αλλιώς κάποια σημεία των κομματιών τους ακούγονται πιο βαβούρα από όσο πρέπει…