ΡΕ. Οκ, καπου θυμαμαι να συζηταμε πως αυτα τα πιο ‘ροκαδικα’ (sic) των BR δεν σου κάνουν, αλλά ΡΕ. Οκ, σεβαστή η άποψή σου.
1 Like
Εγώ εν τω μεταξύ τραγουδάω το ρεφρέν του Kerosene όλη τη βδομάδα και πραγματικά με σκάλωσε αυτή η άποψη 
. Επίσης Stranger Than Fiction είναι χαλαρά στα αγαπημένα μου του δίσκου (και τα πιο πολυακουσμένα), ενώ το LA is Burning το θεωρώ γαμώ τα κομμάτια.
To each his own, κολοκυθόπιτες κτλ εννοείται.
Και να πω ότι δεν το έγραψα… 
Δεν ξέρετε να διασκεδάζετε κύριε 
Τελικά ίσως άλλαζα καμιά δεκαριά βέβαια…
Πέντε γαμημένες μέρες ακόμη από το λάιβ που περιμένω από το 1995
6 Likes
Ναι, βρε παιδιά, χαβαλέ κάνουμε. Πλάκα έχει που αντιλαμβανόμαστε τόσο διαφορετικά τη μουσική. Αν βρω χρόνο μπορεί να κάνω κι εγώ ένα για Bad Religion να τις συγκρίνουμε (τις λίστες).
Δεν παρεξηγήθηκε κανείς, peace.
Εγώ κάνω ένα μικρό catch up αυτές τις μέρες σε διάφορους δίσκους τους που δεν έχω ακούσει. Πολύ ποιοτική δισκογραφία συνολικά.
Αν και δεν ξέρω γιατί μιλάτε, εγώ παραξηγήθηκα.
1 Like
Εντωμεταξύ μιλάμε για ένα συγκρότημα που (κακά τα ψέμματα), αν έχεις ακούσει ένα album, είναι σαν να τα έχεις ακούσει όλα (στυλ Bolt Thrower, Motorhead, AC/DC κλπ.). Αν και παραδοσιακά με απωθεί κάτι τέτοιο σε συγκροτήματα, παραδόξως τους αγαπάω.
Νομίζω πως ηχητικά τα άλμπουμ τους στα 80s, 90s και 00s είναι διαφορετικά με αρκετούς πειραματισμούς συνθετικά, στη συνέχεια κατασταλάζουν αρκετά στο ύφος χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Για παραδείγματα τα Suffer, Generator και Empire είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους παρά τα κοινά στοιχεία, δε μπορώ να τους βάλω προσωπικά στην κατηγορία Motorhead, AC/DC κλπ.
Αν ακούσω λαιβ το Beyond Electric Dreams θα λιποθυμήσω. Δε θα γίνει, απλά ήθελα να βάλω στη συζήτηση ένα από τα καλύτερα και διαφορετικότερα από το γνώριμο ύφος τους κομμάτια 
Συμφωνώ για το “Beyond electric dreams”. Και για τις διαφορές μεταξύ των albums αντιλαμβάνομαι πώς το λες, αλλά είσαι και ζαβολιάρης γιατί διάλεξες 3 albums με ιδιαίτερο ηχόχρωμα-στυλ το καθένα. Στο big picture εγώ προσωπικά τους κατατάσσω στην κατηγορία Motorhead, AC/DC κλπ. χωρίς αυτό να αφαιρεί πόντους από την ποιότητά τους.
Bad Religion
Έχουμε και λέμε, λοιπόν: χωρίς ζαβολιές, χωρίς EPs, 17 albums=34 κομμάτια.
We ‘re only gonna die
Million days
You are (the government)/1000 more fools/Best for you
You/Progress/Billy
The positive aspect of negative thinking/Anesthesia/Misery and famine
Generator/Two babies in the dark/The answer
Skyscraper
The handshake/Better off dead/Infected (αυτό πάει και στα καλύτερα σερί σε δίσκο)
Punk rock song
The same person
Whisper in time
Can’t stop it/Epiphany/The defense
Sinister rouge/Beyond electric dreams/Boot stamping on a human face forever
Honest goodbye/Dearly beloved
The day the earth stalled
True north/Dept. of false hope
End of history
Διαπiστώσεις:
1.Δεν τρέφω καμία συμπάθεια για την τριάδα των albums χωρίς των Gurewitz.
2.Η πορεία των Bad Religion από το “The process of belief” κι έπειτα (με μοναδική εξαίρεση του πρόσφατου “The age of unreason”) αποτελεί μία από τις πιο αξιομνημόνευτες “επιστροφές” συγκροτημάτων σε ποιοτικά μονοπάτια μετά από μία έντονη κι εμφανή “κοιλιά”. Δεύτερη νιότη κυριολεκτικά.
3.Αυτά που υπάρχουν στην τριάδα “Suffer”-“No control”-“Against the grain” θα αρκούσαν για μία θέση στο πάνθεον του rock.
Καλά να περάσετε και…
5 Likes