Chelsea Wolfe - Birth of Violence

chelsea-wolfe

#1

Το νεο αλμπουμ εσκασε και παλι μαγεψε.

Η Τσελσι αφησε τα doomo-sludge μονοπατια που ειχε παρει με το Abyss και Hiss Spun, και γυρισε πισω σε πιο παραδοσιακο και σκοτεινο Αμερικανικο ηχο – gothic Americana με ενα twist απο PJ Harvey.
Ο δισκος ηταν μια πολυ ευχαριστη εκπληξη, και μου αρεσε πολυ αυτη η αλλαγη στο υφος. Το Hiss Spun ηταν κορυφαιο, αλλα οντας ηδη πολυ μεταλ δυσκολα θα συνεχιζε προς αυτη τη κατευθυνση.

Τα τραγουδια υπνωτικα – borderline παγανιστικα καμια φορα – και πολυ μελωδικα. Οπως γραφτηκε σε ενα review, η ακροαση του Birth of Violence ειναι σαν να χαζευεις τα αστερια το χειμωνα .

Το outro του αλμπουμ ηταν μια πολυ ευχαριστη εκπληξη.

Τα singles που ειχαν βγει μου αρεσουν πολυ και ηδη απο τα αγαπημενα μου του δισκου (American Darkness, Motherload, Deranged ) και μετα απο λιγες πρωτες ακροασεις ξεχωρισα τα Be All Things, Erde και Dirt Universe.


#2

Erde, Little Grave, Deranged for Rock & Roll τα αγαπημενα μου μεχρι στιγμης. Ποτε δεν απογοητευει η Τσελσάρα (εκτός από όταν εβγαλε το Pain of Beauty don’t @ me)


#3

Κατσε κατσε τι εννοεις στη παρενθεση :open_mouth: ?
Ρε μετριο δισκο δεν εχει βγαλει, τι να λεμε.

εδιτ: το Little Grave βγαζει και Portishead vibes… !


#4

Τον καλύτερο της δίσκο?
@JTN
@JTN
@JTN


#5

Unknown Rooms = Abyss
>
Mistake in Parting = Prayer for the Unborn
>
Apokalypsis = Birth of Violence = Hiss Spun
>
Soundtrack VHS/Gold
>>
The Grime and the Glow
>
Pain is Beauty


#6

Ο δίσκος όλο και μεγαλώνει μέσα μου.

Τώρα που έχει πιάσει για τα καλά το κρύο εδώ, γίνεται ακόμα καλύτερο το νυχτερινό άκουσμα του :grin:.

Αυτή η φωτογραφία που βρήκα στο νετ, είναι από λαιβ στο Λος Άντζελες και την βάζω γιατί νομίζω ότι μπορεί να περιγράψει άνετα τι παίζει με την πάρτη της. :sunglasses: