Very hot take, αλλά λατρεύω fixxxer so there you are
1 Like
Ως PTA afficionado, μιας και δεν έγραψα κάτι όταν είχα δει την ταινία, να πω ότι:
-
Είναι μάλλον η λιγότερο αγαπημένη μου αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Μπορεί βέβαια να φταίει ότι είναι ακόμα φρέσκια, και να αλλάξει στάτους όταν την ξαναδώ.
-
Θα ψιλοσυμφωνήσω ότι ο Lockjaw ήταν ένα-δυο κλικ παραπάνω “καρικατούρα” απ’ ότι εγώ προσωπικά θα ήθελα.
-
That being said, νιώθω ότι όταν βλέπουμε PTA πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι κάνει πολύ περισσότερο καταγραφή και λιγότερο actual σχόλιο επάνω στο φαινόμενα “ΗΠΑ και η τρέλα που τις διακατέχει”. Οπότε αφενός δεν ψάχνω να βρω ποιος ήταν ο στόχος, αφετέρου νομίζω ότι σχεδόν σε όλες τις θεματικές που καταγράφει, είναι περίπου spot-on.
Το point με την καταγραφή θεωρώ ότι ισχύει 100% για το σύνολο της φιλμογραφίας του, εκτός του battle όμως. Είναι η πρώτη φορά που ένιωσα ότι με τον τρόπο που παρουσιάζει τα πράγματα παίρνει θέση. Τη μόνη ορθή θέση βέβαια κατά τη γνώμη μου, αλλά δοσμένη με έναν awkward και non PTA τρόπο που αν δεν υπήρχε η ποίηση στο τέλος, θα ορκιζόμουν ότι δεν παίζει να είναι δική του η ταινία.
Έχεις δίκιο παίρνει θέση, ήθελα να το γράψω, αλλά και πάλι είναι σα να το κάνει από απόσταση -ξεκινάει δηλ. από μια οπτική αλλά και πάλι στα επι μέρους “τόπικς” καταγραφή κάνει. Γενικά νιώθω ότι όπως με Licorice Pizza ήθελε να κάνει μια “δική του” rom-com, έτσι και τώρα ήθελε να κάνει μια “δική του” περιπέτεια με comic relief στοιχεία. Δεν θα διαφωνήσω πως σε πολλά σημεία όντως δε μοιάζει με τον PTA που είχαμε συνηθίσει, αλλά να πω την αλήθεια δεν το βρίσκω αρνητικό αυτό.
Για μένα το σημείο που λίγο με “έχασε” όταν το έβλεπα είναι ότι η ταινία, μέχρι τη σεκάνς της καταδίωξης, ένιωσα ότι κυλάει λίγο “εύκολα” και παραπάνω flat απ’ ότι θα ήθελα, ως πλοκή.
1 Like
Νταξει ουδεις αλανθαστος 
1 Like
Κατά την ταπεινή μου άποψη, η ταινία στο μεγαλύτερο μέρος της δεν ήταν και πολύ σίγουρη για το τι θέλει να είναι.
Πολιτικό σχόλιο; Σαφώς, αλλά η δύναμη του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ποιος είναι ο αποδέκτης.
[…]
Και τι εξυπηρετεί η απεικόνιση του βασικού villain ως τελειωμένη καρικατούρα; Να δεχθώ την ηθελημένη υποβάθμιση του ως προσωπικότητα, σε άμεση συνάρτηση με τη σκατενια κοσμοθεωρία του, αλλά μου το ακυρώνει αυτό η παρουσίαση των περισσότερων αντιεξουσιαστών σαν ένα τσούρμο 15χρονων σε αποστολή εύρεσης μπυρας από το πλησιέστερο περίπτερο.
Μου θυμίζεις λίγο αυτά που έγραψε πριν 2 βδομαδες η κόρη δύο εκ των weathermen αφού είδε την ταινία…
As the daughter of two Weathermen, the infamous paramilitary group on which the film’s French 75 is loosely based, I had high hopes, imagining the movie would be both a re-enactment of my parents’ radical resistance (only with somewhat better-looking protagonists) and exactly what I needed to propel me off the couch and into the streets. Instead, Paul Thomas Anderson’s sprawling action thriller left me with fists balled in something approaching rage.
The film is less a call to fight the power than a madcap adventure about a couple of deranged agitators with no particular imperative other than to create chaos and blow stuff up. I’m not saying my parents and their fellow lefty radicals were perfect — far from it. Like their fictional representations, they smoked plenty of dope, engaged in a lot of free love and got off on anarchy, sometimes for anarchy’s sake alone. But unlike Perfidia and Pat, the movie’s central characters, they could articulate what, exactly, was wrong with America and how it needed to change.
https://archive.is/btMh3#selection-697.0-709.571
Προσωπικά νομίζω πως το πήγες αντίθετα. Σίγουρα ποιος είναι ο αποδέκτης είναι κάτι σημαντικό αλλά εδώ μάλλον το ουσιαστικό ερώτημα είναι… που στέκεται πολιτικά ο δημιουργός;;
Με λίγα λόγια… Δεν πιστεύω πως σκέφτηκε ποτέ “i’m preaching to the choir” αλλά απλά είναι μέρος της. Αν σκεφτόταν “i’m preaching to the choir” και την άλλαζε με αυτή τη λογική στο επίκεντρο τότε γνώμη μου είναι πως η ταινία θα έπρεπε να είναι εντελώς άλλη π.χ. σαν αυτά που γράφω εγώ κατά καιρούς στον Quintom.
Αλλά ναι η σκηνή στο τέλος εκπληκτική, για σεμινάριο. Επίσης, όσο σκεφτόμουν την ταινία τόσο έπεφτε στα TOP της χρονιάς μου όπου νο.1 κατέληξε να είναι η Συναισθηματική Αξία.
Project Hail Mary
Εξαιρετική, αν και έχω τρομερή αδυναμία σε τέτοιου είδους ταινίες.
Προφανώς πολλές κοινές γραμμές με το Martian (υφολογικά και vibes), αλλά το λάτρεψα το Martian.
Αυτή τη φορά δεν είχα διαβάσει το βιβλίο και ούτε είχα δεί κανένα τρέιλερ οπότε δεν ήξερα τίποτα για την πλοκή (πράγμα που συνιστώ)
Θα επανέλθω σαν υπάρχει συζήτηση
Edit: σκότωνα για το Ρόκυ
3 Likes