Very hot take, αλλά λατρεύω fixxxer so there you are
1 Like
Ως PTA afficionado, μιας και δεν έγραψα κάτι όταν είχα δει την ταινία, να πω ότι:
-
Είναι μάλλον η λιγότερο αγαπημένη μου αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Μπορεί βέβαια να φταίει ότι είναι ακόμα φρέσκια, και να αλλάξει στάτους όταν την ξαναδώ.
-
Θα ψιλοσυμφωνήσω ότι ο Lockjaw ήταν ένα-δυο κλικ παραπάνω “καρικατούρα” απ’ ότι εγώ προσωπικά θα ήθελα.
-
That being said, νιώθω ότι όταν βλέπουμε PTA πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι κάνει πολύ περισσότερο καταγραφή και λιγότερο actual σχόλιο επάνω στο φαινόμενα “ΗΠΑ και η τρέλα που τις διακατέχει”. Οπότε αφενός δεν ψάχνω να βρω ποιος ήταν ο στόχος, αφετέρου νομίζω ότι σχεδόν σε όλες τις θεματικές που καταγράφει, είναι περίπου spot-on.
Το point με την καταγραφή θεωρώ ότι ισχύει 100% για το σύνολο της φιλμογραφίας του, εκτός του battle όμως. Είναι η πρώτη φορά που ένιωσα ότι με τον τρόπο που παρουσιάζει τα πράγματα παίρνει θέση. Τη μόνη ορθή θέση βέβαια κατά τη γνώμη μου, αλλά δοσμένη με έναν awkward και non PTA τρόπο που αν δεν υπήρχε η ποίηση στο τέλος, θα ορκιζόμουν ότι δεν παίζει να είναι δική του η ταινία.
Έχεις δίκιο παίρνει θέση, ήθελα να το γράψω, αλλά και πάλι είναι σα να το κάνει από απόσταση -ξεκινάει δηλ. από μια οπτική αλλά και πάλι στα επι μέρους “τόπικς” καταγραφή κάνει. Γενικά νιώθω ότι όπως με Licorice Pizza ήθελε να κάνει μια “δική του” rom-com, έτσι και τώρα ήθελε να κάνει μια “δική του” περιπέτεια με comic relief στοιχεία. Δεν θα διαφωνήσω πως σε πολλά σημεία όντως δε μοιάζει με τον PTA που είχαμε συνηθίσει, αλλά να πω την αλήθεια δεν το βρίσκω αρνητικό αυτό.
Για μένα το σημείο που λίγο με “έχασε” όταν το έβλεπα είναι ότι η ταινία, μέχρι τη σεκάνς της καταδίωξης, ένιωσα ότι κυλάει λίγο “εύκολα” και παραπάνω flat απ’ ότι θα ήθελα, ως πλοκή.
1 Like
Νταξει ουδεις αλανθαστος 
1 Like
Κατά την ταπεινή μου άποψη, η ταινία στο μεγαλύτερο μέρος της δεν ήταν και πολύ σίγουρη για το τι θέλει να είναι.
Πολιτικό σχόλιο; Σαφώς, αλλά η δύναμη του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ποιος είναι ο αποδέκτης.
[…]
Και τι εξυπηρετεί η απεικόνιση του βασικού villain ως τελειωμένη καρικατούρα; Να δεχθώ την ηθελημένη υποβάθμιση του ως προσωπικότητα, σε άμεση συνάρτηση με τη σκατενια κοσμοθεωρία του, αλλά μου το ακυρώνει αυτό η παρουσίαση των περισσότερων αντιεξουσιαστών σαν ένα τσούρμο 15χρονων σε αποστολή εύρεσης μπυρας από το πλησιέστερο περίπτερο.
Μου θυμίζεις λίγο αυτά που έγραψε πριν 2 βδομαδες η κόρη δύο εκ των weathermen αφού είδε την ταινία…
As the daughter of two Weathermen, the infamous paramilitary group on which the film’s French 75 is loosely based, I had high hopes, imagining the movie would be both a re-enactment of my parents’ radical resistance (only with somewhat better-looking protagonists) and exactly what I needed to propel me off the couch and into the streets. Instead, Paul Thomas Anderson’s sprawling action thriller left me with fists balled in something approaching rage.
The film is less a call to fight the power than a madcap adventure about a couple of deranged agitators with no particular imperative other than to create chaos and blow stuff up. I’m not saying my parents and their fellow lefty radicals were perfect — far from it. Like their fictional representations, they smoked plenty of dope, engaged in a lot of free love and got off on anarchy, sometimes for anarchy’s sake alone. But unlike Perfidia and Pat, the movie’s central characters, they could articulate what, exactly, was wrong with America and how it needed to change.
https://archive.is/btMh3#selection-697.0-709.571
Προσωπικά νομίζω πως το πήγες αντίθετα. Σίγουρα ποιος είναι ο αποδέκτης είναι κάτι σημαντικό αλλά εδώ μάλλον το ουσιαστικό ερώτημα είναι… που στέκεται πολιτικά ο δημιουργός;;
Με λίγα λόγια… Δεν πιστεύω πως σκέφτηκε ποτέ “i’m preaching to the choir” αλλά απλά είναι μέρος της. Αν σκεφτόταν “i’m preaching to the choir” και την άλλαζε με αυτή τη λογική στο επίκεντρο τότε γνώμη μου είναι πως η ταινία θα έπρεπε να είναι εντελώς άλλη π.χ. σαν αυτά που γράφω εγώ κατά καιρούς στον Quintom.
Αλλά ναι η σκηνή στο τέλος εκπληκτική, για σεμινάριο. Επίσης, όσο σκεφτόμουν την ταινία τόσο έπεφτε στα TOP της χρονιάς μου όπου νο.1 κατέληξε να είναι η Συναισθηματική Αξία.
Project Hail Mary
Εξαιρετική, αν και έχω τρομερή αδυναμία σε τέτοιου είδους ταινίες.
Προφανώς πολλές κοινές γραμμές με το Martian (υφολογικά και vibes), αλλά το λάτρεψα το Martian.
Αυτή τη φορά δεν είχα διαβάσει το βιβλίο και ούτε είχα δεί κανένα τρέιλερ οπότε δεν ήξερα τίποτα για την πλοκή (πράγμα που συνιστώ)
Θα επανέλθω σαν υπάρχει συζήτηση
Edit: σκότωνα για το Ρόκυ
3 Likes
Ας το βάλουμε και στο κατάλληλο τοπικ…
Είδαμε και την ταινία των Maiden σε μια “αραιοκατοικημένη” αίθουσα εδώ (Πέμπτη γαρ), μια ταινία που δεν επεφύλασσε εκπλήξεις, από την άποψη ότι αν επιχειρήσεις να χωρέσεις 50 χρόνια καριέρας στη συμβατική διάρκεια ενός κινηματογραφικου έργου θα καταλήξεις να κάνεις μια αποσπασματική αναφορά.
Τα συμβάντα βέβαια κατά τις early days και έως το 1988 είναι καταγραμμένα αρκούντως αναλυτικά στα σχετικά DVDs, οπότε το ενδιαφερον εστιαζόταν στα μετέπειτα χρόνια και στην απεικόνιση ορισμένων όχι και τόσο… ένδοξων στιγμών, την θριαμβευτικά επάνοδο με το reunion κλπ. Η επιλογή να μην εμφανίζονται οι άμεσα εμπλεκόμενοι (νυν και πρώην μέλη, manager κλπ) στην οθόνη αλλά να ακούγονται μόνο, ξένισε αρχικά αλλά η σκοπιμότητα ήταν εμφανής.
Τελικά αν από κάτι πάσχει η ταινία είναι η έλλειψη κατεύθυνσης, όχι μόνο επειδή δεν υφίσταται σταθερή οπτική και εστίαση, αλλά και γιατί δεν είναι σαφές το που ακριβώς απευθύνεται. Το βρίσκω δύσκολο να πάει να την δει κάποιος που δεν είναι/ήταν για κάποιο διάστημα fan, από την άλλη οι οπαδοί αυτά που παρουσιάστηκαν τα γνωρίζουν καλά, οι λεπτομέρειες/“εξομολογήσεις” είναι που ενδιαφέρουν και δυστυχώς, έλειψαν!
Σε κάθε περίπτωση και παρόλα τα… παράπονα, το καταευχαριστήθηκα και δεν βλέπω την ώρα να κυκλοφορήσει με τις extra σκηνές που κόπηκαν στο μοντάζ – γιατί θέλω να πιστεύω ότι γυρίστηκαν πολύ περισσότερα αλλά δεν χωρούσαν!
6 Likes
Mortal combat μου άρεσε πολύ . Ίσως το πιο καλό από όσα έχουν βγει. Από σκηνικά που φέρνουν σε stages στο παιχνίδι , διάλογοι τύπου finish him, ακόμα κ στον τρόπο που ετοιμάζονται πριν αρχίσει η μάχη.
4 Likes
MOVIE OF THE WEEK:
IRON MAIDEN:Burning Ambition
(2026, Malcomn Venville)
Λίγες μέρες πριν την εμφάνιση τους στο ΟΑΚΑ, ένα ντοκιμαντέρ έρχεται σαν ορεκτικό για λίγες προβολές, για να μας θυμίσει τη μεγάλη απήχηση των Iron Maiden (που στην Ελλάδα δεν ξεχάσαμε ποτέ, όταν στις ΗΠΑ έπαιζαν σε κλαμπ 500 ατόμων εμείς γεμίζαμε ακόμα τον Λυκαβηττό).
Μέσα σε μόλις 100 λεπτά συμπυκνώνει μια καριέρα 50 (!) χρόνων, από τα πρώτα άγουρα χρόνια με τον DiAnno, που συνδυάστηκαν με την άνοδο της Θάτσερ, τη γιγάντωση τους στα 80ς, τη φυγή των Smith/Dickinson, τα δύσκολα χρόνια του Bayley, την επιστροφή στις αρένες με το reunion, τον καρκίνο του Bruce και την αδυναμία του Νικόλα να βγάλει το σετ.
Η σκηνοθεσία του Venville είναι σφιχτή, τα πλάνα εναλλάσονται συνεχώς, πράγμα που το κάνει κουραστικό σε σημεία, αλλά δε θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς λόγω χρόνου. Εστιάζει στην ανθρώπινη πλευρά της μπάντας, οι ίδιοι δεν εμφανίζονται ποτέ να μιλάνε στην κάμερα, ακούγονται στο background, ενώ βλέπουμε flashbacks από το παρελθόν, πλάνα αρχείου ή εμβόλιμα clips από ζωντανές εμφανίσεις. Πάντα ήταν έτσι σαν μπάντα βέβαια, παρά την τρελή επιτυχία, δεν ήθελαν να τραβούν την προσοχή, δεν είχαν ραδιοφωνική κάλυψη, παρά μόνο την αγάπη των οπαδών τους, μια αγάπη που φαίνεται από το πρώτο πλάνο μέχρι το κλείσιμο του φιλμ και τα σχόλια από τους ίδιους τους οπαδούς (μερικοί απρόσμενα επώνυμοι, όπως ο Javier Bardem ή ο Simon Gallup των Cure) τονίζουν αυτή τη σύνδεση.
Το ντοκιμαντέρ εστιάζει και στον Eddie, τη θρυλική μασκότ που συνοδεύει όλες τις δουλειές τους και σίγουρα αυτός τράβαγε τα βλέμματα στα εξώφυλλα των δίσκων, ενώ εδώ υπάρχουν διάφορες videoclipάδικης λογικής μικρές animated σεκάνς, ώστε να χρωματίζουν τη γραμμική ροή του φιλμ.
Εννοείται πως βλέπεται ευχάριστα, αλλά όπως όλες οι μουσικές βιογραφίες, οι οποίες δεν εστιάζουν σε μια μόνο χρονική περίοδο ενός μυθικού σχήματος, δε μπορεί να δώσει το κάτι παραπάνω, μια πληροφορία που δεν ήξερες, κάτι που να εξιτάρει τον φανατικό οπαδό ή τουλάχιστον να φωτίσει παραπάνω κάποια θρυλικά κομμάτια τους και τη σχέση με λογοτεχνικές και ιστορικές αναφορές. Τελικά, μένει ένα φιλμ που συνειδητά λειαίνει γωνίες και δεν αγγίζει πράγματα που θα χαλούσαν τη χαρούμενη ατμόσφαιρα ενός τεράστιου φαινόμενου της pop (συγνώμη από τους ΜόνοMaiden) κουλτούρας…
4 Likes
Αν έχει δει κανείς το Hokum, θα ήθελα μία spoiler free γνώμη γιατί λέω να πάω να το δω το βράδυ. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
1 Like
Να πας.
1 Like
Λοιπόν, πήγα. Πέρασα ωραία δύο ώρες, αν εξαιρέσουμε πάλι ένα εντελώς ακατάλληλο κοινό (ήλπιζα ότι θα είμαι μόνος μου, αμδέ).
Μου φάνηκε λίγο πολύ κλασικό αμερικάνικο horror. Με τα jump scares του, με τα διαβόλια του, με την επίφαση προσωπικού δράματος για βάθος, που εν τέλει είναι afterthought - γιατί και να έλειπε δεν άλλαζε κάτι.
Πολύ Stephen King η όλη υπόθεση, κι ένας χαρακτήρας που με λίγα λόγια προσπάθησαν να τον περάσουν ως ένα συγγραφέα τέτοιου μεγέθους. Κι η υπόθεση, όμως, με τον συγγραφέα πρωταγωνιστή κλεισμένο σ’ ένα δωμάτιο που συμβαίνουν διάφορα θύμισε πολύ την νουβέλα-που-έγινε-ταινία “1408” του King.
Στα θετικά
Summary
+Προτιμότερο που ο πρωταγωνιστής ήταν ένας αγενής πικρόχολος μαλάκας αντί πάλι για έναν συμπαθή, all around great guy.
+Ο χαρακτήρας του Τζέρρυ, που ήταν απ’ τα πιο ρεαλιστικά comic relief που έχουμε δει
+Σχεδόν δύο ώρες και σε κρατούσε σ’ όλη τη διάρκεια
+Πέτυχε μία πολύ καλή ισορροπία μεταξύ αγωνίας στο “πραγματικό” πεδίο (κίνητρα, φόνοι, μυστικά, εκδίκηση) και στο “υπερφυσικό” πεδίο (μάγισσες, στοιχειώματα, φολκλόρ), με καλή επικοινωνία μεταξύ τους
Στα αρνητικά:
Summary
- Σαν να θέλουν να δώσουν μία αίσθηση prequel με την ιστορία του ιδιοκτήτη του πανδοχείου που φυλάκισε τη μάγισσα, ενώ δεν τον βλέπουμε ποτέ ξανά να παίζει κάποιον ρόλο
- Ποια είναι η μάγισσα, γιατί ήταν έτσι, πώς φυλακίστηκε, γιατί συγκεκριμένα εκεί, δεν το μαθαίνουμε ποτέ. Ειδικά το diorama εντελώς κριντζ.
- Το προσωπικό δράμα του ήρωα ως απολύτως afterthought
- Κλισεδιές παρανοϊκού τρόμου τύπου “Ο κούνελος παρουσιαστής που λειτουργεί μόνο ως horror σκιάχτρο και exposition machine”
- Απόλυτα συμβατική horror γλώσσα που δεν δικαιολογεί τους διθυράμβους ότι πρόκειται για σημαντική προσθήκη στο είδος
- Πολλά πράγματα ξεπετάγονταν απ’ το πουθενά (α, ο Τζέρρυ σκότωσε τη γυναίκα του, ναι αλλά ήταν άρρωστη, πάμε παρακάτω. Α, η Φιόνα ήξερε για τις μάγισσες, ξαφνικά έγινε πυξίδα για το τι να κάνουμε και όλοι την αγαπάμε, ήταν και φίλη του Τζέρρυ, γιατί μιλούσαν πριν εξαφανιστεί κανείς δεν ξέρει, πάμε παρακάτω. Α, ο μπαμπάς του Ομ ήταν μπεκρής και κακοποιητικός απ’ το πένθος, αλλά δεν τον βλέπουμε ποτέ πουθενά, οκ, πάμε παρακάτω. Κοκ).
1 Like
Ναι ηταν λιγο ασυνδετη η ταινια αν και τεχνικα (σκηνοθεσια,φωτογραφία) ηταν αρτια.
Συνολικα προτιμω το Oddity του ίδιου σκηνοθέτη και το προτεινω ανεπιφυλακτα.
1 Like
Ρε παιδιά είδα το oddity με πολύ λαχτάρα και… βαρέθηκα .
Υπήρχε έστω και ένας που δεν περίμενε ότι…
Το σκιάχτρο, γουατεβερ, θα ζωντάνευε ; Υποτίθεται ότι ήταν η κορύφωση της ταινίας αλλά το ξέραμε από την αρχή .
Κατά τα άλλα, γράψτε παρακαλώ άμεσα οποίος δει τα backrooms και obsession. Κόβουν τρελά εισιτήρια
In the grey του Guy Ritchie ειναι πολύ δυνατό.
Φοβερος ρυθμός και καλό καστ.
Κριμα που δεν τα πηγε καλα στο box office.
Γενικότερα η επισκεψιμότητα στις μεγάλες αιθουσες γινεται ολοένα και χειρότερη.
1 Like
Δεν πάω σινεμά εδώ και αρκετό καιρό λόγω διαφόρων υποχρεώσεων και δυστυχώς έχω ένα πελώριο gap ήδη από το Q4 του 2025 και μέχρι τώρα το 2026 - αλλά χτες κατάφερα να πάω Ηρώδειο για να δω ξανά (νομίζω μετράω τριψήφιο αριθμών φορών θέασης, στα 41 μου πλέον) το Blade Runner, με το soundtrack παιγμένο Live επί σκηνής από τους Βρετανούς Avex Ensemble.
Μην γράφω τα αυτονόητα - η ταινία ήταν το director’s cut σε 4k ανάλυση (έβλεπες κοινώς μέχρι και τις ραγάδες στο δέρμα των πρωταγωνιστών) και προφανώς αριστούργημα με κάθε σημασία της λέξης, ενώ το να την βλέπεις σε τέτοιο χώρο με τόσο πολύ κόσμο (στον οποίο δίνω το credit του ότι και δεν μιλούσε κα’ όλη τη διάρκεια, αλλά και κρατήθηκε και δεν έβγαλε κινητά για snapshots για insta κτλ) ήταν αρκετά ψαρωτικό (που δεν το περίμενα ομολογουμένως, να ψαρώσω δηλαδή με το BR το 2026… ειδικά στην εισαγωγή της ταινίας, παίζει να μου έφυγε και δάκρυ).
Πολύ καλή η δουλειά από τους Avex Ensemble, ΑΝ ΚΑΙ αν θέλω να γίνω λίγο γκρινιάρης, η live ορχήστρα δεν μπόρεσε να πιάσει πάντοτε τον “όγκο” του actual soudntrack εντός της ταινίας, είχε και μερικές (ελάχιστες) αστοχίες (αυτονόητο αυτό βέβαια, μιας και είναι εντελώς διαφορετική η συνθήκη αυτή η χτεσινή, από εκείνη του να ηχογραφήσεις κάτι σε studio με ότι layers και εξτραδάκια θες από πάνω και όλο αυτό να το μιξάρεις κατάλληλα για την ταινία) και επίσης υπήρξαν κάποιες αλλαγές σε σχέση με το πρωτότυπο score και τη χρήση του (κυρίως σε 2-3 σκηνές, που ήταν βουβές ή με διαφορετικούς ήχους στην ταινία - αλλά και πάλι αυτό παίζει να το κατάλαβα μόνο εγώ που έχω δει τριψήφιο αριθμό φορών την ταινία, όπως είπα).
Αλλά αλήθεια, τα παραπάνω παίζει να τα κατάλαβα μόνο εγώ και 1-2 πιουρίστες μονάχα - το όλο performance ήταν 10/10 (απλά όχι 10 με τόνο). Οι Avex Ensemble ήταν πολύ δεμένοι, τα φωνητικά που έκαναν κάποιες κυρίες στις πιο orieantal στιγμές της ταινίας ήταν εξαιρετικά, τα iconic themes τα έπαιξαν νότα προς νότα και γενικά ήταν ένα performance, αφενός πολύ δύσκολο και αφετέρου εξαιρετικά προσηλωμένο στο timing του.
Θα ήθελα πιο δυνατά τον ήχο σε στιγμές αλλά και πάλι, νομίζω αυτό ήταν δικό μου θέμα γιατί έχω συνηθίσει σπίτι μου να τρίζουν οι τοίχοι όταν βλέπω μια ταινία.
Ηρώδειο κλασσικά, πανέμορφο αλλά για θεατές με γερές πλάτες και πόδια - σήμερα πονάω παντού
Οθόνη αρκετά μεγάλη, ακόμα και για τους τέρμα πίσω και πάνω θεατές.
αυτά, ελπίζω να ήταν και κάποιος από εδώ χτες εκεί και να πέρασε το ίδιο καλά με εμένα!
Φωτό που τράβηξα γύρω στις 20.45 (21.30 ξεκίνησε η ταινία) με τον κόσμο να έχει αρχίσει να μπαίνει στο Ηρώδειο - πριν το γεμίσει εντελώς
18 Likes
Ημουν κι εγώ εκεί 
Εννοείται οτι ανατρίχιασα στην αρχή και νιώθω πολύ τυχερή που μπόρεσα να δω μία από τις πολύ πολύ αγαπημένες μου ταινίες σε αυτό το μέρος!
Δεν μπορώ να ειμαι αντικειμενική και θα πω μόνο γραφικότητες (τις οποιες βέβαια είπα μόλις τελείωσε η ταινία ) οπότε αυτα απο εμένα.
Παντοτινή αγάπη.
3 Likes
Μολις γυρισα απο τα village> ΕΙδα το backrooms. Δεν καταλαβα τιποτα! 
1 Like
https://www.imdb.com/title/tt27817389/?ref_=ext_shr
The Last Viking, εξαιρετική ταινία. Καταπιάνεται με πολύ σοβαρά θέματα και γελάς και πάρα πολύ.
1 Like