Στην αρχη οπως το δα μου θυμισε κ τους συμπατριωτες τους τους Thunderstorm που τους ειχα μεγαλη συμπαθεια στα mid zeroes. Το Witchunter Tales ηταν πολυ ωραιος δισκος
2 Likes
Ακούστε και πείτε. Είμαι σε παράκρουση
2 Likes
Έχουμε όντως θέμα εδώ πέρα.
1 Like
Εξαιρετικο. Ζεχνει Epicus, Doomicus με την καλυτερη εννοια
1 Like
Nightfall εννοείς.
Πολύ καλό αλλά κ πολύ κόπια ρε σεις.
Μλκς βάλτε το Soul Enchantment κ στο καπάκι Days Of Prayer από Solitude Aeturnus
1 Like
Είναι πολύ κόπια ναι αλλά μας λείπουν τέτοιες κόπιες. Αφού τα αφεντικά δε μπορούν ας τα κάνουν οι μαθητές
2 Likes
Εμενα epicus μου βγαλε κυριως, Black Stone Wielder κτλ, αλλα εχει σιγουρα κ Nightfall και εχει και Solitude. Γενικα το doom δυσκολα βγαζει πραματα που ακουγονται αυτοφωτα, αλλα αυτοι εδω το κανουν πολυ καλα.
Ο δισκος που ακομα θεωρω κορυφη σε αυτο το ειδος απο τις κυκλοφοριες των τελευταιων χρονων ειναι το Preserved in Time των Wheel. Μου ακουγεται και κλασικο σε αξια και επιρροες, αλλα και με προσωπικοτητα
3 Likes
Μη σου πω ότι έχει και Nightfall
Όχι εντάξει μην το γαμήσουμε κιόλας
1 Like
Lol seriously? Εγώ θεωρώ ότι εκεί ακριβώς είναι το μεγάλο τους μειονέκτημα, ότι ενώ γενικά το 'χουν στις συνθέσεις και στο παίξιμο, πάσχουν υπερβολικά πολύ στο κομμάτι της προσωπικότητας. Πιο Solitude Aeturnus δεν πάει.
Δοκιμασε κανεις να το αγορασει? για καποιο λογο που δεν μπορω ακομα να βρω, μιλησα και με την τραπεζα και δεν υπαρχει καποιο προβλημα, δεν μου δεχεται με τιποτα την πληρωμη με την καρτα. Εν τω μεταξυ εχω κανει ενα σωροο αγορες με αυτη την καρτα στο bandcamp
Ήδη το πρότεινα σε εταιρεία
1 Like
Πολύ ωραίοι και δυνατοί.
Τέρμα Candlemass, ιδίως στα τέσσερα πρώτα. Όπως και Heathendom (που είστε εσείς ρε παιδιά; Έτσι είπαμε;), δηλαδή Candlemass.
1 Like
Σε ποιά?
Το έχω βάλει κι εγώ τώρα, είμαι στο δεύτερο κομμάτι, The Great Circle of Summoning. Εντάξει ρε σεις η ομοιότητα με Epicus είναι τόσο απροκάλυπτη που είναι σχεδόν αστείο.
Ρε είναι το Demon’s Gate με άλλους στίχους, seriously!
2 Likes
Και το πρώτο ( Fallen ) είναι το Solitude , έχει ολόιδια εισαγωγή.
Προσωπικά δεν χαλάστηκα καθόλου. Είναι τόσο καλό που το ξεπέρασα γρήγορα
1 Like
Δεν ξέρω. Εγώ μάλλον σκαλώνω όταν είναι τόσο εμφανής κόπια. Φαντάζομαι ότι σε άλλες περιπτώσεις, αν υπάρχει κάποια ομοιότητα, μπορώ να το παραβλέψω, αλλά εδώ - για την ώρα τουλάχιστον - μάλλον δεν μπορώ, το παρακάνουν.
Ξαναλέω είναι ο λόγος που δεν μπόρεσα να αποθεώσω τους Wheel για το τελευταίο τους, λόγω έλλειψης προσωπικού στυλ (αλήθεια τώρα ρε συ Red Viper πού τη βρήκες την προσωπικότητα σ’ αυτόν τον δίσκο 
).
Συμμερίζομαι όλα τα παραπάνω αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο κακό αυτό. Όπως είπε και ο red viper δεν πρόκειατι να υπάρξει παρθενογέννεση. Προσωπικά προτιμώ αυτό από τα καραγκιοζιλίκια μεγάλων μπαντών που δισκογραφούν απλά για να δισκογραφούν.
Ον τόπικ
︎ The Unfolding At the End Of Light | ILLWIND | Personal Records
1 Like
Τι να σου εξηγω. Για μενα ειναι αρκετα προφανες. Χρησιμοποιουν εμφανη στοιχεια των κλασικων του ειδους, αλλα οι συνθεσεις συνολικα μου ακουγονται αρκετα ασυνηθιστες για τον χωρο. Ειναι ενας sweet spot συνδιασμος. Εχουν και μια ανεπαισθητη “θετικοτητα” στα αυτια μου που δεν υπαρχει στις επιρροες τους και ο ηχος τους ειναι πιο καθαρος.
Αλλα ενταξει μπορει και να χω αδικο. Δεν αντιλεγω.
Αυτο που μετραει για μενα ειναι οτι εχουν ακομα το αγαπημενο μου doom σημειο των τελευταιων πολλων χρονων και για να ερθω και προς το μερος σου ειναι και το μονο σημειο που θεωρω οτι ειναι απολυτα Solitude Aeturnus. Ολο το mid part του At Night They Came Upon (One Night 
) Us απο το 2:40 μεχρι το 5:00
ΥΓ. Το Doom παντως ειναι το ειδος που εχω την μεγαλυτερη ανοχη σε κλεψιμεικα. Μαλλον γιατι ο ηχος του και τα tropes του ειναι απο μονα τους τα πιο αγαπημενα μου