Dream Theater

Το 0 ήταν το FII; Εν τω μεταξύ, τα '90s των Dream Theater είναι κυριολεκτικά αδιανόητα, η μία δισκάρα πίσω από την άλλη :grinning:

8 Likes

ναι κάπως έτσι, νομίζω ήταν ακόμα πιο ακατάληπτο, κάτι του στιλ από το 0 έως το 1 και πίσω, οπότε 10.

1 Like

Για μένα αυτό πάει μέχρι και το Train of Thought, παρόλο που δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τους δίσκους μέχρι το Six Degrees(10άρι ακατέβατο και αυτό, ο τελευταίος πραγματικά τεράστιος δίσκος τους - και μεταφορικά και κυριολεκτικά ).
Mέχρι και το Train of Thought, είχαμε μια μπάντα που άνοιγε την παλέτα της με κάθε νέα κυκλοφορία, που δεν ήξερες τι θα ακούσεις μετά. Από το Octavarium και μετά (παρόλο που το ίδιο το Octavarium είναι δισκάρα), έχουμε την επανάληψη, άλλες φορές καλή, άλλες φορές μέτρια, άλλες φορές ανούσια. Βέβαια σε όλους τους μεταγενέστερους δίσκους του Octavarium έχουμε κομματάρες που έχουν μείνει, αλλά σαν σύνολο, σχεδόν όλοι οι δίσκοι είναι άνισοι. Εκτός από τα 2 τελευταία που, αν και στο γνωστό regressive ύφος, η όρεξη είναι εμφανέστατη και είχε λείψει.

1 Like

Δυστυχώς τεράστιος κυριολεκτικά (δλδ σε διάρκεια) υπήρξε το Astonishing που παραμένει ένα από τα χειρότερα άλμπουμ που έχω ακούσει ποτέ. Κατάφερα να το ακουσω ολόκληρο μία και μοναδική φορά, όλες οι άλλες προσπάθειες απέβησαν άκαρπες. Το μονο σημείο που θυμάμαι είναι ένα ωραίο σόλο του Petrucci στο κλείσιμο ενός κομματιού. Σ αυτό το δίσκο οι DT έξυσαν πάτο, οπότε το μετά μόνο καλύτερο θα μπορούσε να είναι, ακόμα και ως αποτέλεσμα του Dream Theater song generator που στάνταρ είχε στον υπολογιστή του ο Petrucci. Πλέον το έχει αντικαταστήσει με Dream Theater ΑΙ.

Ναι, δεν έκανα ξεχωριστή αναφορά σε αυτό το κομψοτέχνημα όπως του άξιζε. Μια φορά το έχω ακούσει, με το ζόρι, έχω ξαναπροσπαθήσει να το κάνω, αλλά δεν καταφερα να περάσω το 3ο-4ο κομμάτι.
Πολύ κρίμα, γιατί το single που είχαν βγάλει, έδειχνε μια μεταστροφή σε πιο ροκ μονοπάτια, αλλά δεν μπορούσες να καταλάβεις το μεγαλείο του ξεδιπλωμένο σε δίσκο.

Σας πονάει η δισκάρα Astonishing (μόνος μου εγώ)

3 Likes

Δεν εισαι μονος αδερφε…

2 Likes

Δε νομίζω :slight_smile: Θυμάμαι ότι το Falling Into Infinity είχε πάρει 9,5 με το φοβερό σκεπτικό ότι είναι “μισό σκαλί κάτω από το Images and Words (10), μισό σκαλί πάνω από το Awake (9)”. Θα ψάξω το τεύχος. Εννοείται βέβαια ότι όλα αυτά ήταν δεκάρια. :slight_smile:

1 Like

Πλιζ κάντο, τρέμω και μόνο στην ιδέα να ξεπερνάει το παρακάτω που είδα τυχαία προ ημερών

  • Ότι ο Βασίλης Ζαχαρόπουλος έγραψε τα εξής στην κριτική του στο “Falling to Infinity” των Dream Theater: «Έχουμε μπροστά μας ένα οπτικό μουσούργημα, το ηχητικό αντίστοιχο των οπτικών ποιημάτων του Απολλιναίρ, των γνωστών calligrammes, ένα ευφράδες μουσικό fellatio (όπου fellatio, τσιμπούκι ή πίπα)».
3 Likes

Αν θελουμε να ειμαστε παρα πολυ αυστηροι (και μερικες φορες θελουμε), το Scenes From A Memory ειναι το 4ο συνεχομενο δεκαρι για την μπαντα, και το τελευταιο μεχρι και σημερα.

Λατρευω και γνωριζω απεξω κι ανακατωτα τα Six Degrees και Octavarium, υπερ-γουσταρω σχεδον ολα τα τραγουδια τρελά στα Train Of Thought, Systematic Chaos, Black Clouds και Parasomnia, και βρισκω παρα πολυ καλα εως υπεροχα τα Dramatic Turn, Distance Over Time και View From The Top, ΑΛΛΑ δε θα εβαζα δεκαρι σε κανενα απο ολα αυτα. Λιγο το δευτερο CD στο 6 Degrees, λιγο το “too metal for its own good” στο Τρενο, λιγο το Ministry Of Lost Souls που ειναι φιλλερ τρελο στο Systematic, λιγο η ελλειψη εμπνευσης και η μανιερα στο Black Clouds, και λιγο η ιδια μανιερα σε συνδυασμο με ελλειψη “ψυχης” και συναισθηματος σε ολα τα αλμπουμ με τον Mangini, “ριχνουν” ελαχιστα ή λιγο παραπανω ολους αυτους τους δισκους για μενα.

Και μιας και εκλεισαν 27 χρονια απο το SFAM, ας το τιμησω λεγοντας κατι που απο οσο ξερω ειναι και η εμπειρια παρα πολλων φανς της μπαντας, και το οποιο ειναι το replay value αυτης της δισκαρας. Τον πρωτο χρονο που βγηκε αυτος ο δισκος, πρεπει να τον ακουγα κυριολεκτικα διχως καμια υπερβολη τουλαχιστον 2 φορες την ημερα. Και μετα το 2000 δηλαδη και για τα επομενα 3-4 χρονια, σιγουρα επαιζε πολυ συχνα, και σιγουρα ποτε λιγοτερο απο μια φορα την εβδομαδα.

Πλεον βεβαια, και ισως να φταιει και ο κορεσμος, δεν το ακουω σχεδον ποτε. Βρισκω αντιθετως τα Images, Awake, Falling πολυ πιο θελκτικα στο να παω να τα ξανακουσω. Νομιζω πως το προβλημα εγκειται στις υπερβολικα cheesy μπαλαντες του δισκου. Πλεον πρεπει να με πληρωσεις για να βαλω να ακουσω τα Through Her Eyes και The Spirit Carries On. Για εκεινη την εποχη ηταν τελεια. Και δινουν και χαρακτηρα στον δισκο με τα gospel. Το κανουν πιο θεατρικο. Απλα πλεον τα βαριεμαι κιολας. Βαλε και λιγο κανα δυο τραγουδια που πλατιαζουν, αν και ακομα παιρνει 10 ο δισκος, ειναι ενα λιγοτερο 10 απο τα αλλα 3 των 90ς :stuck_out_tongue:

Χρονια πολλα Βικτωρια και Νικολας!

3 Likes

Θα συμφωνήσω σε αυτό, αν και το Falling δεν το θεωρώ δεκάρι. Δισκάρα ναι, δεκάρι όχι.

4 Likes

Δεν πειραζει, δεν χαλαμε καρδιες. Μικρη σημασια εχουν και τα νουμερακια αλλωστε. Αυτο που θα πω εγω ειναι οτι σε καθε δισκο στους πρωτους 5 τους (γιατι και για το WDADU ισχυει αυτο), εσπρωχναν το ιδιωμα σε νεα επιπεδα και νεα μεγεθη, και η εμπνευση ηταν στο 100%, ουτε καν στο 99%. Κανενας δεν μπορει να το αρνηθει αυτο, ουτε για το Falling. Τωρα οκ, προτιμησεις σε δισκους και συνθεσεις και τραγουδια, ειναι λιγο περι ορεξεως κολοκυθοπιτα.

Για μενα παντως το Six Degrees ηταν ενας πολυ ευφυης τροπος να βγαλουν μνημειωδη δισκο μετα απο ενα αριστουργημα που ειναι σχεδον σιγουρα το καλυτερο prog metal concept album ολων των εποχων, αν οχι ο καλυτερος prog metal δισκος ολων των εποχων. Θελει τεραστιο μεγαλειο να μπορεις να βγαλεις δισκαρα οπως το Six Degrees μολις 2 χρονια μετα ουσιαστικα.

3 Likes

Καλα γενικά το σερί Scenes - Six Degrees - Train Of Thought - Octavarium, είναι ψιλοσοκαριστικό αν σκεφτείς οτι βγήκαν όλα σε βάθος 6 χρόνων (1999-2005) τόσο απο άποψη παραγωγικότητας, όσο και ποιοτικά. Αν βάλεις και τα Liquid Tension στην εξίσωση, τότε είναι ακραίο.

3 Likes

Επαιζε καποτε ενα cdaki απο το invader θυμαμαι που νομιζω ειχε 5 κομματια απο διαφορα projects και ειχε κ ενα κομματι ανυπερβλητο με το ονομα majesty και αλλον τραγουδιστη.
Θυμαται κανεις λεπτομέρειες αν το ειχε αγορασει τότε;

2 Likes

https://www.metal-archives.com/albums/Dream_Theater/The_Majesty_Demos_1985-1986/37745




Δεν χρειάστηκε τελικά να ψάξω πολύ. Το cd του Ιnvader, το Demo του 1986 και φυσικά το ΡΗΒΙΟΥ.
Είχα ξεχάσει τα μονοκοτυληδονα του Ζαχαρώ. Δεν έχω καταλήξει αν είναι πιο μνημειώδες το άλμπουμ ή η κριτική μετά από τόσα χρόνια.

11 Likes

Δε βάζεις και λίγο πιο κάτω να δούμε τι γράφει για το “Metamorphosis” ; :smiley:

Τα μονοκοτυλήδονα, κλαίω :smile:

Στο μεταξύ λέει από το ΟΜΙΚΡΟΝ έως το 1! Όχι από το μηδέν!

2 Likes

enter > “Μαζευτήκαμε όλοι οι ακαδημιακοί εδώ πέρα”.gif

Πολλά φληναφήματα και αμετροέπεια στο λόγο, ο οποίος κατατρύχεται από φραμπαλάδες και λοιπά κορεσμένα λιπαρά, καίτοι λόγιος και υψηλός καταλήγει να αποκαλύπτει μία λανθάνουσα κενότητα, ουχί καινότητα, σαφώς ρηχότητα (τι, παικτικότητα;)

9 Likes

Ρε είναι στο Mount Rushmore των καλύτερων ρηβιούζ παγκοσμίως. Αγάπη μόνο για το αριστούργημα.

3 Likes