Ήμουν το 13 στο fuzz, παίρνω το κολοκυθόσημο ή επειδής είχε και gamma ray κόβομαι;
Προσπαθω να καταλαβω ποια ειναι η εποχη αυτη των 700. Τους εχω δει κ Ροδον το 98 κ Ταυρο το 11. Ειναι μεσα;
Προσωπικα δεν ενθουσιαστηκα σημερα, αλλα καλα περασα. Δεν μ αρεσε η μιξη στην αρχη. Δυνατα οι φωνες. Ξενερωσα λιγο. Ευτυχως μετα απο 3-4 διορθωθηκε. Επεφτε ο ενθουσιασμος μου με τα καινουργια κ περναγα κοιλιτσες μεχρι τα μισα. Απο A tale that wasnt right ομωςκ μεχρι το τελος ηταν υπεροχα
κακός ήχος δυστυχώς τους έφαγα. Ευχάριστα ήταν δεν λέω, και ψυχή έδωσαν. Αλλά χιλιόμετρα μακρυά από την διασταμική εμφάνιση του 23.
Ελα μωρε μην τα παίρνετε ολα σοβαρά.
Μακαρι να συνεχισουν για πολλα χρονια
Καταπληκτική βραδιά 3 φοβερά συγκροτήματα με τραγούδια με τα οποία μεγαλώσαμε…. Φυσικά κ οι κολοκύθες κλέψαν την παράσταση……
Ashes of Ares
Saxon
Helloween
Ορισμένες εντυπώσεις και από μεριάς μου:
Ashes of Ares: Δεν θα κρύψω ότι ήταν η μεγαλύτερη προσμονή μου για την ημέρα, καθότι δεν είχα ακούσει ποτέ τα αιώνια τραγούδια της νιότης μου από τον Matt τον Barlow. Εντέλει, μισο-πέρασα καλά, με τον ήχο να είναι άλλα αντ’ άλλων, αλλά τη φωνάρα να παραμένει εκεί, σχεδόν ίδια και απαράλλακτη, όπως και πριν 30 χρόνια. Κι ας λέει ο Παργαλάτσος ότι το «κλέβει» λίγο με το γρέζι. Προσωπικά, ανέμενα πιο πολλές και διαφορετικές επιλογές από την Iced Earth ιστορία, αλλά μάλλον για κάτι τέτοιο πρέπει να παραβρεθώ σε club εμφάνιση.
Saxon: Έχοντας χάσει το μέτρημα αναφορικά με το πόσες φορές τους έχω δει ζωντανά, λυπάμαι αν ακουστώ αυστηρός, αλλά χθες η μπάντα -που είναι γεννημένη για εμφανίσεις σε κλειστούς χώρους ή headline εμφανίσεις σε ανοικτούς- δεν ήταν καλή. Και κατέβασαν και ωραίο set, γαμώτο! Από τον «μπουκωμένο» ήχο, μέχρι τα εκνευριστικά προβλήματα στις κιθάρες και την -επιεικώς- απλά επαρκή εμφάνιση του Biff, ήταν μία από τις εμφανίσεις που θα ξεχαστούν εύκολα, ανεξαρτήτως της λατρείας που τους έχουμε. Και για να μην παρεξηγηθώ, το ότι ο Biff άγγιξε ίσα-ίσα τον πήχυ χθες είναι καθόλα αναμενόμενο και λογικό, βάσει όσων έχει περάσει ο άνθρωπος τα τελευταία χρόνια. Και μιλάμε για μια μηχανή, που επί 40+ χρόνια ήταν σαν να μην πέρασε μια ημέρα από πάνω του, ε; Κρατάω μια επιφύλαξη για την επόμενη επίσκεψή τους, η οποία κατάλαβα ότι θα είναι σε κλειστό χώρο, εκεί που έχουν αφήσει εποχή, κάνοντάς με να τους εντάσσω μέσα στις κορυφαίες μπάντες που έχω δει ζωντανά.
Helloween: Έχοντας παρακολουθήσει την παραπάνω από χορταστική εμφάνισή τους στη Σόφια στα τέλη του 2017, θεωρούσα πως δεν υπάρχει κάτι που να με εκπλήξει χθες. Αμ, δε! Οι άνθρωποι όχι απλά τιμούν αυτά που δίνει το κοινό για να τους παρακολουθήσει, αλλά το επιστρέφουν σε τέτοιον βαθμό, που δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς ότι παίζει να τους κλέβεις και λίγο στο value for money ζύγι. Μιλάμε για τον ορισμό του εντυπωσιακού show, με τρομερή αλληλεπίδραση με το κοινό (και ας είναι και forced κάποιες στιγμές) και τόσα μουσικά και οπτικά ερεθίσματα που δεν ξέρεις τι να πρωτοακολουθήσεις. Και ίσως το fun της υπόθεσης να μας κάνει να παραβλέπουμε και κάπως πόση δουλειά έχει πέσει γύρω από αυτές τις εμφανίσεις, τις «χορογραφίες» των μελών, αλλά κυρίως τις αποδόσεις της επτάδας, οι οποίες κινούνται σε αδιανόητα συγκλονιστικά επίπεδα. Και ακόμη κι αν το set κάνει τις «κοιλίτσες» του, αυτό περνάει σχεδόν απαρατήρητο, ιδιαίτερα δε γιατί το κλείσιμο της εμφάνισης από το drum solo και μετά είναι για μόνιμη ανατριχίλα και κλάμα. Ο Kai είναι προφανώς το μισό metal μόνος του, ο στραβομουτσούνας είναι σε αδιανόητη φόρμα και δεν χάνει νότα ο άτιμος, ο καραφλός είναι όλη μας η νιότη, αλλά το «κλειδί» για την όλη φάση μοιάζει να είναι ο Deris, ο οποίος έχει όχι απλώς χαράξει το όνομά του στην πέτρα της μπάντας, αλλά είναι ο ίδιος ο ογκόλιθος. Ο ήχος βελτιώθηκε αρκετά στις Κολοκύθες, η διασκέδαση χτύπησε κόκκινα, χορέψαμε με τον @RiderToUtopia το “A Little Is a Little Too Much”, όπως τού είχα υποσχεθεί κάποτε, στο “Ride the Sky” σταμάτησε ο πλανήτης και στο “Halloween” χαθήκαμε κάπου στο σύμπαν. Συν, φυσικά, άλλες 10-15 στιγμές που άγγιξαν το τέλειο, ενώ θερμά ευχαριστώ και για τα δύο έξτρα δωράκια, αν μετρήσαμε καλά με τον Παργαλάτσο. Το 95% της συνολικής ημέρας ήταν οι Helloween. Καθαρά και ξάστερα.
Στα του event, εν γένει, αν και είχε κόσμο, ήμασταν πολύ άνετα, ακόμα και στους Helloween, ο ήχος μέτριος γενικά (πλην των Helloween) και κάποια pit στα όρια του αμήχανου σε στιγμές, αλλά αν η νεολαία γουστάρει τοιουτοτρόπως, η γνώμη ενός εκκολαπτόμενου γέρου, όπως εγώ, περισσεύει.
Ashes of Ares δεν πρόλαβα, αλλά δεν πειράζει, τα έχω ακούσει αυτά τα τραγούδια τοτε, κάποτε.
Saxon δυνατή εμφάνιση γεμάτη με heavy metal ύμνους, έστω και αν (όπως λέει ο πιο μύστης της μπάντας κομισάριος) έχουν υπάρξει και πολύ καλύτεροι σε άλλες εμφανίσεις τους. Επίσης, δεν είμαι από αυτούς που συνήθως γκρινιάζουν για τον ήχο στα λαηβ, αλλά υπήρχαν στιγμές που χανόταν ή ακουγόταν ελάχιστα η ρυθμική.
45λεπτη αναμονή και η προσμονή μου ήταν μεγάλη, γιατί δεν είχα δει Helloween από το reunion και μετά. Στο πρώτο μισό είχαμε λίγο roller coaster, με κλασικς, αλλά και επιλογές απο το νέο άλμπουμ που μας προσγειωναν λίγο (για εμένα μόνο το universe αξίζει να είναι στο σετλιστ τους σαν πιο μόνιμη επιλογή, όταν περάσει η περιοδεία του νέου άλμπουμ). Από το drum σόλο και μετά είχαμε μεγάλο πάρτυ, ακούσαμε ύμνους, λικνιστηκαμε, τραγουδήσαμε, συγκινηθηκαμε και απολαύσαμε μια χορταστικότατη εμφάνιση, με όλη τη μπάντα, κάθε έναν από τους 7, να είναι σε τοπ φόρμα.
…όσο για το Halloween, όσο έπαιζε αυτός ο ύμνος σε αυτή τη μυθική εκτέλεση, οι Κολοκύθες ήταν η μεγαλύτερη μπάντα του σύμπαντος με διαφορά.
Εντάξει να αναφερόμαστε στα κλασσικά μελη. Θα αναφερθεί κανείς ομως στη μηχανή που ήταν στα τύμπανα; ναι οκ τον είχαμε ξαναδεί ξεραμε οτι ειναι καλος ντραμερ αλλα χθες ηταν απο το υπερπεραν.
Μετά το έπος της Τρίτης, την οκ μέρα των Trivium -“Pantera”, το χθεσινό ήταν το κερασάκι στην τούρτα!
Πήγα νωρίς οπότε έφαγα για πρώτη φορά ουρά στο Release αλλά ευτυχώς ήμουν μέσα με το που ξεκίνησε ο Barlow, ο οποίος προφανώς στρώνει το δρόμο για τον Schaffer, έχουμε να δούμε πολλές κωλοτούμπες όταν έρθουν, τέσπα, είχα να τον δω από το 1999 και μου φάνηκε σε εξαιρετική κατάσταση.
Saxonαρα πάντα τίμιοι αλλά χάναμε τις κιθάρες σε πολλά σημεία, έπαθαν Metallica μάλλον. Εντάξει φοβερές κομματάρες κτλ αλλά ο κόσμος είχε έρθει για Helloween…2 ώρες και 15 λεπτά χωρίς πολλά πολλά κυρίως μουσική, ουσία δηλαδή . Γάμησαν σε γενικές γραμμές ΑΛΛΑ αισθάνομαι ότι την προηγούμενη φορά έφυγα πιο γεμάτος. Θα ξαναπάω; Ε ναι ρε μαλάκες, οι άνθρωποι σπέρνουν και σέβονται και το τελευταίο σεντ που τους δίνεις, δεν θα κάτσω να κρίνω απόδοση κτλ μιλάμε για το απόλυτο μεταλ πάρτυ. Πάντα τέτοια!
Απίστευτα πράγματα χτες,αδιανόητο έπος!!!
Τρεις φορές καλύτεροι από την προηγούμενη φορά,με ήχο που συγκρίνεται ΜΟΝΟ με Maiden το 2018 στην Μαλακάσα!
Επιτέλους ήχος όπως πρέπει να είναι σε όλα τα μεγάλα live!
Σίγουρα το live της χρονιάς,ένα ονειρικό ΕΠΟΣ!
μόλις επέστρεψα στα βόρεια και ασ γράψω τα πρώτα πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό.
Καταρχήν με το live αυτό τελείώνει η φετινή καλοκαιρινή σεζόν για εμενα(που ξεκινησε με τους metallica) καθώς δεν θα μπορέσω να κατέβω για savatage.
Είναι η πρώτη φορά που βλέπω helloween όσες φορές έχουν έρθει κατι στραβώνει και μένω με το εισητηριο στο χέρι, οποτε το hype ήταν τεράστιο, ίσως το μεγαλύτερο για οποιδη΄ποτε άλλο λαιβ φετος.
αυτο που εγω έζησα χθες σαν Ανέστης δεν ηταν συναυλίαα. Ηταν ενα μεγάλο party.
Πάνω απο 2 ώρες μουσικής με ενα πολύ ωραίο σερι κομματιών και στο τέλος σου μένουν τα χαμόγελα και φευγοντας λες ‘‘Ε ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ’’.
Σιγουρα ηθελα να ακούσω και κάποια άλλα κομμάτια σε θέση καποιων άλλων αλλα αυτό ειναι κατι που ισχυει για όλες τις μπάντες σε οτι λαιβ εχουμε πάει.
Τα μόνα αρνητικα, είναι λίγο η φωνη του Deris που σε σημεία νομιζω ζοριζόταν αρκετά, αν και είμαι φουλ andiderikός όλα αυτα τα χρόνια, χθες περίμενα ενα κλικ παραπάνω απόδοση . Στα δικά μου αφτια φυσικά, σε άλλους οπως διαβαζω παραπανω φάνηκε εξαιρετικός! όμως δεν το λέω με γκρίνια καθώς σε συνδιασμό με την υπολοιπη μπάντα, αυτο το προσπερνάω ευκολα.
απιστευτη αποδοση η μπάντα, παικταράδες, ολη την ώρα σε κινηση πανω στην σκηνη, τρομερη χημεια και χαμογελα όλη την ώρα.
μέχρι και ο στραβομουτσουνιασμένος, που τις πιο πολλές φορές ηταν ο πιο διακριτικός εκει πίσω, οταν χρειαζόταν εκανε την εμφανιση του μπροστά και σου πετουσε το μνμ ‘‘ολα αυτα που ακουτε εγω τα εγραψα’’.
σε γενικές γραμμές λες ενα απλα ΓΑΜΗΣΑΝ και παμε παρακατω.
για saxon δεν σχολιαζω καθως ημουν στα χαμμενα μεσα σε κοσμο και μπυρες όσο έπαιζαν οποτε δεν εχω ολοκληρωμενη άποψη, αλλά νομιζω οτι πηγε καλα η εμφανιση τους αν και καταλαβα ψιλομαζεμενο σετ. δεν ειμαι μεγαλος φαν οποτε δεν εδωσα την σημασια που επρεπε.
barlow έχασα, απλα περιμένω καποια στιγμη να γινει ξανα το παντρεμα με τον άλλο βλαμμενο και να ξαναζησουμε λιγο τα 90s.
το release εδωσε πονο φετος σε metal και μη, ασ ελπίσουμε του χρόνου ακομα πιο καλο.
τα κεφαλια μέσα προσ το παρον για μένα, τα λεμε ξανα gathering!
Τα έγραψαν καλά οι προηγούμενοι, να πω μόνο κάτι που πιστεύω ότι αξίζει να σημειωθεί: Οι Helloween λαιβ είναι μπάντα ελίτ.
Οκ, προφανώς έχουν τα τραγούδια αλλά τα τραγούδια πχ τα έχουν και οι Bad Religion (που προσωπικά τους αγαπάω προφανώς πολύ παραπάνω από τις κολοκύθες). Αλλά οι κύριοι με τους 6 κιθαρίστες (@drenie) και τους 3 τραγουδιστές έχουν και τη χρυσόσκονη των σταρ που την έχουν ελάχιστες μπάντες σε αυτή τη μουσική.
Θα το καταλάβεις από την «πρόζα», θα το καταλάβεις κι από την πόζα. Κάποια είναι μελετημένα αλλά υπάρχουν κι άλλα που απλά τα βγάζουν στο σανίδι επειδή έτσι γεννήθηκαν. Και είναι ευτύχημα που τόσα πολλά σπουδαία ταλέντα, μαζεύτηκαν στην ίδια μπάντα (ακόμα και τώρα που τα χρόνια τους κόβουν λίγη από την ορμή τους).
Saxon φοβεροί για τα χρόνια τους. Ως μη οπαδός, πάντα διαπιστώνω ότι είναι φοβεροί επαγγελματίες όταν τους πετυχαίνω λάιβ.
Ashes of Ares δεν είχαν όγκο στις κιθάρες (έλειπε αυτός ο δεξιός καρπός
) αλλά ο Ματ είχε πολλή όρεξη και κρατιέται πολύ καλά, τόσα χρόνια μετά. Ίσως λίγο το παράκανε με κάποιες τσιρίδες αλλά η εμφάνιση ήταν σίγουρα θετική.
Fixed. ![]()
Βλεποντας βιντεο απο το λαηβ, πραγματικα μου γεννηθηκε η εξης απορια… σας αρεσει φωνη του κισκε πλεον;
Στην αρχη που ηταν πολυ ψηλα στην μιξη μου φανηκε και μενα περιεργη. Δεν τους ειχα δει κιολας αφου κανανε το reunion. Ειναι καπως ενρινη. Οσο ομως περναγε η ωρα και βελτιωθηκε η μιξη, βρεθηκε καλυτερα κ με τον Deris κ η διαφορα αυτη μου φαινοταν ανεπαισθητη και τους απολαυσα πληρως
Νομιζω δεν ειναι θεμα μιξης. Απλα δεν μπορει να φτασει πλεον τις συχνοτητες που επιανε κ τραγουδαει με τη “ψευτικη” φωνη με αποτελεσμα να ακουγεται αστειο…
Το θεμα μιξης ηταν στα πρωτα τραγουδια της συναυλιας και εκει φαινοταν πολυ σε μενα και σε φιλους που το συζητησαμε το θεμα που λες, μετα περναγε καλυτερα και πιο αρμονικα. Αλλα και μενα που δεν τον ειχα ξαναδει live μου φανηκε οτι εχει αλλαξει η φωνη του. Ενταξει λογικο ειναι ως ενα βαθμο.
Εμένα καλή μου φαίνεται η φωνή του Κίσκε. Έχει χάσει κάμποσες νότες από ψηλά, αλλά αυτό νομίζω είναι φυσιολογικό και δεν με ενοχλεί. Φυλάγεται κι όλας για να μην κάνει κάνα κοκοράκι και εκτεθεί. Αυτό που με χαλάει όμως είναι η άρθρωσή του. Είναι σα να μη χρησιμοποιεί σύμφωνα όταν τραγουδάει, δεν πολυκαταλαβαίνεις τι λέει. Εν αντιθέσει ο Ντέρις τραγουδάει όπως τραγουδούσε πριν 20 χρόνια. Έπιασα τον εαυτό μου σε τραγούδια όπως το Halloween που το λέγανε μαζί να προτιμώ τα κομάτια που έλεγε ο Ντέρις.
Κατά τα λοιπά Μπάρλοου εξαιρετικός, φωνάρα και έχασα το μισό σετ γιατί καθημερινή και πολύ νωρίς. (Φέτος σχεδόν όλες οι συναυλίες του release ήταν καθημέρινές)
Σαξονάρα εγγύηση.
Helloween γάμησαν! Θα μπορούσα να τους βλέπω κάθε βδομάδα!
Τέλος, η γυναίκα μου είπε ότι ο Weikath μοιάζει με την Τασώ Καβαδία ![]()
Σπουδαίοι για άλλη μια φορά οι Helloween, ίσως να το χάρηκα και ένα μικρό τσακ παραπάνω από την προηγούμενη, λόγω March of Time και κομματιών από το τελευταίο άλμπουμ που το βρίσκω αριστουργηματικό.
Δεν πιάνει την εμπειρία του 2017 στο Βουκουρέστι, αλλά δεν έχει καμμία σημασία, γάμησαν.
Νομίζω ότι ο Deris πλέον τραγουδάει πιο σωστά ή έστω πιο κοντά σε αυτό που κάνει και στο studio, ο Kiske κι εμένα μου φάνηκε πεσμένος, ειδικά στις μπαλάντες φάνηκε η διαφορά. Ίσως να ήταν η βραδιά αλλά και στο επίσημο βιντεο για το Twilight… μου φάνηκε πεσμένος











