Χμ… έχει μια μικρή δόση αλήθειας αυτό που λέει ο Μπορούσης βασικά για τους Ευρωπαίους παίκτες. Εντάξει ποτέ κανείς δεν βρήκε τίποτα έτοιμο αλλά ένας Ευρωπαίος πρέπει να αποδείξει από την αρχή την αξία του ως παίκτης για να βρει ρόλο και αυτό δεν είναι ότι και πιο εύκολο, ειδικά όταν πας εκεί ως ένας από τους κορυφαίους στην Ευρώπη την προηγούμενη χρονιά. Κυρίως ψυχολογικό θα έλεγα παρά θέμα αξίας παίκτη. Να ξαναγίνεις ρούκι και πρωτάρης όταν έχεις κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης και να έχεις κάνει μια επική εμφάνιση απέναντι στους Αμερικανούς ε δεν είναι και ότι καλύτερο για κάποιον.
Εξαιρετικά σπάνιες οι φορές που κάποιος Ευρωπαίος παίκτης πήρε τις ευκαιρίες του από την πρώτη χρονιά. Οι περισσότεροι που επέμειναν δικαιώθηκαν οι άλλοι επέστρεψαν
Κλασσικός βλάκας ο Μπουρούσης βασικά. Ουκ ολίγες φορές γελάει ο κόσμος με τις μαλακίες του. Οκ σίγουρα πιο δύσκολο για έναν ευρωπαίο να πιάσει στο nba αλλά όχι και ρατσισμός!
Ο Σπανούλης π.χ. επαιξε 33 παιχνιδια (μ.ο. 8 λεπτα) με απαραδεκτους αριθμους σε θεμα ευστοχιας. Ο Van Gundy δηλωσε για αυτον:
“(Spanoulis) says, ‘I was [Tracy] McGrady back home.’ Great. McGrady is McGrady here,” … “I feel badly for him. He feels he was misled. Frankly, he’s been his own worst enemy in many ways. Some of it is excuses. His turnovers have been high; his fouls have been high; his shooting percentage has been low. I would rather anybody start out with self-evaluation ? what can I do better? ? versus lash out and blame. Because I’m not playing him now doesn’t mean he won’t play in the future or we don’t feel he could be a good player. I think he’s allowed his disappointment to go to discouragement, which has, at times, stunted his improvement. We’ll see. We’ll see.”
Υπάρχουν φήμες, πως όταν έφτασε το καλοκαιρι, έκλαιγε για να τον αφήσουν να έρθει πίσω στην Ελλάδα + ότι έπαιρνε η μάνα του τηλέφωνα τους Rockets:!:, οκ ας μην τα πιστέψουμε αυτά.
Όταν τελείωσε η σεζόν, ο Σπανούλης βρέθηκε με ανταλλαγή στους San Antonio Spurs που μόλις είχαν πάρει το 4ο τους πρωταθλημα μέσα σε 9 χρόνια. Είχε την ευκαιρία να δουλέψει δίπλα στον τότε MVP των τελικών Tony Parker και να γίνει το backup του σε μια απο τις 4 καλυτερες ομαδες του ΝΒΑ. Αλλά όχι… κλάφτηκε και αναγκάστηκαν οι Γιαννακόπουλοι να ξεβρακωθουν για παρτη του, να του αναστησουν την καριέρα (όπου πραγματι το 2009 εκανε φοβερη σεζον) και μετα να εισπραξουν την αχαριστια του…
Αλλοι μπασκετμπολιστες θα εδιναν και τον κωλο τους για να παιξουν στο ΝΒΑ και σε καλη ομαδα κιολας…
Ναι τις θυμάμαι τις δηλώσεις VanGunty τότε είχα δει και μερικά παιχνίδια του Σπανούλη στο Houston. Δεν άντεξε την πίεση ναι δεκτόν αλλά όπως είπα και πριν δεν είναι και εύκολο να πηγαίνεις ως ένας από τους κορυφαίους εκείνη την στιγμή γκαρ στην Ευρώπη να έχεις σαν παράσημο και την εμφάνιση στο παγκόσμιο και να παίρνεις τα λεπτά συμμετοχής με το σταγονόμετρο. Στην αρχή ήταν ουσιαστικά μόνο garbage time μέσα. Κάποια στιγμή τραυματίστηκε τόσο ο McGrady όσο και ο αναπληρωματικός σουτιγκ ο Σπανούλης έκανε κανα 2 καλές εμφανίσεις (τότε ο VanGundy τον αποθέωσε σε δηλώσεις του κυρίως για την άμυνα του και για το σοβαρό παιχνίδι του) και μετά… πάλι στον πάγκο. Εντάξει αυτά είναι λίγο καψώνια εδώ που τα λέμε. Ο Σπαν δεν άντεξε έσπασε και έκλαιγε για να φύγει
Έχεις δίκιο,ξέχασα τους καφέδες,τα μπουζούκια και φυσικά την αθάνατη Ελληνίδα μάνα…
Ακούς εκεί πράγματα,να κάνουν την χάρη οι παικταράδες να πατήσουν το πόδι τους εκεί,και αυτοί να μην τους δίνουν 40 λεπτά συμμετοχής από το πρώτο ματς…[-X
Τι λες μωρέ ποιος μίλησε για ειδική μεταχείριση να πούμε; Για λογική μεταχείριση μιλάμε. Έχεις στα χέρια σου έναν από τους καλύτερους Ευρωπαίους παίκτης εκείνη την στιγμή και του κάνεις καψώνια με τα λεπτά συμμετοχής. Δεν νομίζω να είχε 2 ματς στην σειρά που να έπαιξε πάνω από 20 λεπτά (και πολλά λέω). Αν είναι να αποτύχει άστον να αποτύχει κανονικά, ο Σπανούλης πιθανόν να μην έκανε ποτέ καριέρα στο ΝΒΑ αλλά ότι του έκαναν καψόνια δεν μπορεί να αμφισβητηθεί για μένα
Τα τελευταία χρόνια στο ΝΒΑ 3-4 ομάδες έχουν παίξει πραγματικά σοβαρό μπάσκετ. Detroit, Spurs, Dallas, Boston (όλες πήραν τίτλο ευτυχώς για το μπασκετ) οι υπόλοιπες η μοναδική διαφορά που έχει το παιχνίδι τους από αυτό που έπαιζα εγώ στην αλάνα με τις κοντές μπασκέτες (όπου μπορούσα και κάρφωνα και το έπαιζα Jordan) είναι τα αθλητικά προσόντα.
Eπίσης ο Μπουρουσης ειναι απο τωρα, τελειωμενη περιπτωση για το ΝΒΑ. Ειναι 2.13 και δεν εχει την σκληραδα και τη γνωση για να παιξει 5αρι, καθως ο 8 ποντους κοντυτερος Batiste τον επαιζε ανετα, οποτε φανταστειτε τι εχει να γινει σε match-ups με ψηλους τυπους - θηρια οπως ο Chandler, ο Howard, ο Perkins κτλ. Φυσικα ουτε καν 4αρι σε στυλ Nowitzki, Bargnani (2.13 και οι δυο) δεν μπορει να γινει γιατι το σουτ του ειναι μεν ευστοχο αλλα μονοδιαστατο, ουτε fade away κτλ… Για να μπαινει, να ξεκουραζει τους αλλους ψηλους, να φορτωνεται 2-3 foul και να βαζει 2 ποντους καλος θα ειναι…
Δεν τον θεωρώ καμένο χαρτί τον Μπουρούση στο ΝΒΑ. 5αρι καταρχήν με τίποτα, εδώ ακόμα δεν μπορεί να πει κανείς αν είναι 5αρι στην Ευρώπη. Αλλά αν δουλέψει λίγο στο γυμναστήριο για όγκο δεν πάει χαμένος στο 4. Οι 7 φουτερς με καλό σουτ στο ΝΒΑ είναι εξαιρετικά σπάνιο είδος.
Kαλο ναι, αλλα οπως προειπα, μονοδιαστατο και στατικο.
Ο Σπανουλης πηρε ισες ευκαιριες σχεδον με τις ευκαιριες που ειχαν παρει και οι Σλοβενοι, Vujacic και Udrih που παιζουν σε ιδιες θεσεις
Αυτος εφυγε, αυτοι παλεψαν και πλεον ο Vujacic ειναι βασικο guard των New Jersey με 11.4 ποντους + οτι με τους Lakers τσιμπησε και δυο δαχτυλιδια. Μπορει εκει να ηταν ρολιστας, αλλα εκει που χρειαστηκε ηταν αποτελεσματικοτατος. Και για οσους δεν θυμουνται, μιλαω για τον περυσινο 7ο τελικο Lakers - Celtics, οπου ο Vujacic ηταν στο παρκε τα τελευταια λεπτα και με δυο ψυχραιμες βολες δευτερολεπτα πριν τη ληξη, “sealed the deal” που λενε και οι Αμερικανοι.
Ο δε Udrih ξεκινησε απο τους τους Spurs σιγα-σιγα και πλεον ειναι βασικος PG των Kings με μ.ο. 35 λεπτα, 13.7 ποντους και 5 ασιστ, 3.5 reb και 1.2 κλεψιματα
Ναι δεν διαφωνώ βασικά. Τα αρχικά καψώνια στο ΝΒΑ τα περνούν όλοι οι Ευρωπαίοι παίκτες. Άλλοι τα αντέχουν συνεχίζουν και κάνουν καριέρα, άλλοι όχι. Απλά δεν βρίσκω τον λόγο για τα καψώνια εξ’αρχής.
Καλά δεν θέλω να μιλήσω για ποιότητα,είναι γνωστή η καραμέλα “εεε όλη την χρονιά απλώς κάθονται και στα play-off παίζουν”,που προφανώς με λίγη λογική καταλαβαίνεις ότι δεν είναι δυνατόν αθλητής όλη την χρονιά να μην κάνει τίποτα και να φτάνει σε peak τον Μάιο.
Για τα playbook που έχει η κάθε ομάδα επίσης δεν θέλω να μιλήσω,και ιδιαίτερα να κάνω σύγκριση με τα αντίστοιχα Ευρωπαϊκά,επειδή πάλι κατηγορηθώ ως “δήθεν ειδικός”,ασχέτως αν αυτά τα πράγματα είναι γνωστά παντού.
Ακόμα το ότι οι άνθρωποι εκεί γυμνάζονται και κάνουν βάρη και εδώ κοιμούνται όρθιοι παίζει έναν ρόλο στα “αθλητικά προσόντα”
Τώρα το άλλο με τον Σπανούλη,ε λίγο πολύ γελάει ο κόσμος.
Απλώς το παιδί πήγε εκεί,είχε άλλες εντυπώσεις,κατάλαβε ότι θα πρέπει να δουλέψει ΚΑΙ ΑΛΛΟ πάνω σε τομείς όπου στην Ευρώπη θεωρείτο ως ο καλύτερος (π.χ. explosiveness,σουτ εν στάση/κινήσει,αλλαγές κατεύθυνσης).Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι μόλις τον ξαναπήραν…στην αγκαλιά τους οι πρόεδροι του ΠΑΟ,είχε αφήσει πολλούς Ευρωπαίους παίκτες πίσω του σε αυτούς τους τομείς.
Ρατσισμός σήμερα δεν υπάρχει,τουλάχιστον όσο υπήρχε την δεκαετία του '90.Και πότε μα ποτέ κανείς παίκτης δεν πήγε εκεί,ιδιαιτέρως από την Ευρώπη,και έκανε παπάδες από τον πρώτο καιρό(εκτός αν μιλάμε για παίκτες-τέρατα όπως ο James κτλ).
Ίσα ίσα και τα καψώνια τους τα δέχτηκαν και όλα.Τώρα αν κάποιοι είχαν καλομάθει και νόμιζαν άλλα,δικαίωμά τους.Ας ρωτήσουμε τον Dirk να μας πει και αυτός τι πέρασε και πως κέρδισε τον σεβασμό ή τον Peja ή άλλους.
Συν ότι ο Σπανούλης όντως είχε έναν προπονητή κάπως ιδιαίτερο,όπως επίσης έτυχε να πάει σε μία ομάδα όπου διατηρούσε τα περισσότερα guard στο πρωτάθλημα τότε.
Και τέλος πάντων ο Σπανούλης δεν το προσπάθησε καθόλου σχεδόν,απλώς απογοητεύτηκε.
Ελα τωρα, μην τα ισοπεδωνουμε ολα, αμαν πια. Οκ προτιμας ευρωπαικο μπασκετ, καλα κανεις
Lakers? Φετινες Οκλαχομα και Σικαγο? Το Φοινιξ επι πολλα χρονια με τεραστιο Steven Nash? Μiami με Wade, Shaquille? Το Orlando μεχρι πριν 2 χρονια που ξεφουσκωσε? Ημαρτον…
Εντωμεταξυ πιο βαρετη ομαδα απο τους Spurs δεν υπαρχει στο γαλαξια ολο. Δε λεω, να εκτιμουμε την αμυνα, αλλα οχι οταν καποιες ομαδες δε βασιζονται σε αυτην για να κερδισουν να τη λεμε αμπαλη. ΑΦου το ξερεις κι εσυ πως οι 20 (αν οχι παραπανω) απο τις 30 ομαδες του ΝΒΑ θα τον ξεφτιλιζαν για πλακα τον Παναθηναικο που ειναι η καλυτερη ευρωπαικη ομαδα, γιατι τετοια μειωση?
Με ευρωπαϊκή διαιτησία και διεθνείς κανόνες δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι θα τον ξεφτίλιζαν.
Το επίπεδο του ΝΒΑ όσο έχω δει, έχει ξανανέβει, γιατί μετά από τις συνεχείς σφαλιάρες των εθνικών τους μεταξύ 2002-2006, κατάλαβαν ότι κάπου πήραν στραβό δρόμο. Επίσης έχει κάτι που μου αρέσει πολύ ως στοιχείο του αθλήματος (και δεν το κάνουν οι περισσότερες ευρωπαϊκές ομάδες) και αυτό είναι η ατομική κίνηση με σκοπό το τζαμπ-σουτ. Δεν μπορεί όλο το παιχνίδι να είναι ένα ατελείωτο πικ’ν’ρολ κάπου πρέπει να φανεί και το ατομικό ταλέντο.
Με την καμία όμως, αυτό δεν στέκει ούτε ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας ε. Τα παιχνίδια που έδωσε ο Παο στην Αμερική με Houston Spurs δεν έχουν καμιά σχέση με τα παιχνίδια που θα έδινε ο Παο σε επίσημο αγώνα. Σε ένα υποθετικό βέβαια ενιαίο πρωτάθλημα με προετοιμασία ομάδων και όλα ο Παο θα ήταν άνετα στις 8-10 καλύτερες ομάδες ανάμεσα σε αυτές του ΝΒΑ. Και όχι μόνο ο Παο βασικά.
Όχι προσωπικά ούτε οι Suns μου άρεσαν, το παιχνίδι τους ήταν απίστευτα άναρχο για ομάδα που έχει ένα τέτοιο play maker. στην πρώτη πάσα όποιος έπαιρνε μπάλα σούταρε, μετά ο άλλος τελείωνε με 20 ασιστ ξέρω γω τον αγώνα. Δεν υποτιμώ Νας βέβαια αλλά εγώ αυτό έβλεπα. Οι Spurs δεν έπαιζαν μόνο άμυνα, απλά τότε σε ένα ΝΒΑ που κυριαρχούσε το παιχνίδι αλάνας έπαιζαν οργανωμένα και μεγάλη προσήλωση στην άμυνα και κάποιοι βγήκαν να τους πουν βαρετούς… έλεος όμως.
Ρε παιδιά τι “παιχνίδια αλάνας” πετάτε;;
Λες και οι Ρόκετς ή τα Σπιρούνια με τον ΠΑΟ,έπαιζαν σε φουλ ρυθμούς #-o
Ξεκολλήστε λίγο με αυτήν την πίπα που λέει ο Συρίγος και ο Βασιλακόπουλος και κάτι προπονητάδες σχετικά με “αλάνες” “συστήματά” κτλ.
Ποιος τον χρειάζεται τον Συρίγο ρε Floydized. Σταμάτησα να βλέπω τακτικά ΝΒΑ την χρονιά που το πήραν οι Spurs στους τελικούς με Cavs. Εκείνη την χρονιά ειδικά μου βγήκαν τα μάτια με πολλούς αγώνες που είχα παρακολουθήσει. Ειδικά θυμάμαι ένα αγώνα Cavs - Boston που μου άφησε τραύματα. Άθλιο μπάσκετ χωρίς κανένα σύστημα όποιος γούσταρε έπαιρνε μπάλα σούταρε. Να βλέπεις κάτι ποσοστά που με το ζόρι περνούσαν το 30%. Ναι εκείνο ήταν μπασκετ αλάνας, ματάκια έχουμε και βλέπουμε
