άσε που για κάποιους δεν υπάρχουν Sabbath χωρίς Ozzy, όπως και Purple με Turner 
2 Likes
Ε όχι δα!
Σαφέστατα! Τα 3/5 άλλωστε είναι ίδια, απλά στην early 90s εκδοχή υπάρχει καλύτερος ντράμερ και πληκτράς!
1 Like
Κι όμως, είναι ένα εντελώς διαφορετικό συγκρότημα. Όπως και οι Rainbow χωρίς τον Dio, βέβαια. Κι ας ήταν συγκροτήματα των κιθαριστών τους 
Αυτό το ερώτημα, το αν “υπάρχουν Rainbow χωρίς τον Dio” επανέρχεται συχνά και με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Η προφανής απάντηση που επικαλούνται οι περισσότεροι είναι ότι όσο βρίσκεται εκεί ο Blackmore (για να μείνουμε στη συγκεκριμένη περίπτωση) το συγκρότημα νομιμοποιείται να φέρει το όνομα των Rainbow – λογικό αφού ο Ritchie είναι ο ιδρυτής, έχει τα δικαιώματα του ονόματος και αν αποφασίσει να βγάλει δίσκο αφρικανικής jazz και να γράφει Rainbow στο εξώφυλλο μπορεί να το κάνει κλπ.
Το πραγματικό όμως ερώτημα που συνιστά αντίλογο είναι σε ποια album, σε ποια σύνθεση οφείλουν την δημοφιλία τους οι Rainbow. Αν δηλαδή δεν είχε βγει ποτέ το πρώτο τους, το Rising και το Long Live r’n’r, θα μνημονεύονταν σήμερα από κανέναν; Θα υπήρχαν πολλοί που θα άκουγαν τα album με τον Turner και θα γινόταν οπαδοί; (δεν λέω το Down to Earth γιατί αυτό είναι δισκάρα!) Μάλλον απίθανο!
Συνεπώς, μπορεί μεν να “υπήρξαν Rainbow χωρίς τον Dio”, αλλά το ότι υπήρχε ενδιαφέρον γι’ αυτούς οφείλεται στο ότι συμμετείχε κάποτε στις τάξεις τους ο Ronnie, όσο συμπαθητικά LPs κι αν έβγαλαν χωρίς αυτόν! Δεν πρόκειται απλώς για διαφορετικά συγκροτήματα σε πρόσωπα και μουσικό ύφος, αλλά για συγκροτήματα που απέχουν παρασάγγας σε ποιότητα, επιδραστικότητα κλπ
4 Likes
Σύμφωνοι, έχω την εντύπωση όμως ότι εκ των υστέρων εκτιμήθηκε η συνεισφορά του Dio στο συγκρότημα. Εμπορικά δεν ήταν στα επίπεδα που ήθελε ο Ritchie, γι’ αυτό είχαμε αλλαγή πορείας.
Και εδώ, έρχεται η κουβέντα το πώς αλλάζει μια μπάντα όταν επιδιώκει εμπορική επιτυχία, αν μένει προσηλωμένη στα θέλω της κτλ. Επίπεδα Dio δεν έφτασε η μετέπειτα πορεία του συγκροτήματος, μέσα στην εμπορικότητα τους όμως, ήταν ποιοτικοί…
2 Likes
Επειδή αναφερθήκαμε πρόσφατα… Ας αναστήσουμε το θρεντ.
Long Live Rock ‘n’ Roll: Eπικό rock ‘n’ roll, έχω δει πως κάποιοι το βαριούνται στα ίντερνετς. Όλα μου μοιάζουν τέλεια, ο Ronnie, ο Ritchie, η γέφυρα πριν το πωρωτικό chorus, η ένταση στο rhythm section.
Lady of the Lake: Φανταστικό κομμάτι, εξαιρετική μελωδία στο chorus, φοβερό groove, με τις trademark κλαίουσες κιθάρες να εμφανίζονται στο 2ο verse και σολάρα (πάντα έβρισκα τον Blackmore να μου αρέσει περισσότερο σολιστικά στους Rainbow - με κάποιες εξαιρέσεις).
L.A. Connection: Αυτό το κομμάτι μου θυμίζει πολύ early solo Dio stuff στα verse. Ok, δεν είναι η κορυφή του δίσκου αλλά ποτέ δε με χάλασε τίποτα (ούτε τα “γου!”), ενώ θεωρώ πως πατά κάτω την πιο αδύναμη στιγμή του Rising. (άκυρο σχόλιο, παίζει να είναι ο μόνος δίσκος στην ιστορία που ξεκινά με 3 τραγούδια που ο τίτλος αρχίζει με το L).
Gates of Babylon: Τώρα εδώ παίζει ο Stone ή ο Carey? Noμίζω δεν είναι καν σύνθεση των Blackmore/ Dio? Who cares? Απίστευτη ατμόσφαιρα συνδυασμένη με απίθανο groove, ερμηνεία εκπληκτική από τον Dio, ακόμα και το τέλος με το βιολί ένα έπος, δεν έχω λόγια.
Kill the King: Τώρα τι να πω γι’ αυτό το τραγούδι. Εγώ Helloween άκουγα τότε ο καημένος και ήρθε αυτή η κεραμίδα από μπάντα που δρούσε μια δεκαετία σχεδόν πριν και έπαιζε όπως φαίνεται power metal ήδη. Η βασική μελωδία/ εισαγωγή είναι ασύλληπτη, το μπάσιμο του κεντρικού riff (top 2-3 riff του Blackmore για μένα, αυστηρά) μου φέρνει έκσταση και ανατριχίλες ακόμα, τώρα που το ξανακούω. Powell τέρας στα drums, στο solo section όλοι ξεσκίζουν, καλύτερη μπάντα έβερ. Από τα καλύτερα τραγούδια στην ιστορία και το αγαπημένο μου Rainbow. Ναι, ξέρω… Αλλά η ασυναίσθητη αντίδραση του οργανισμού μου (σηκωμένη τρίχα ) στο άκουσμά του δεν μπορεί να λέει ψέματα.
The Shed: Stomping hard rock, αρκετά απλός ρυθμός αλλά μου αρέσει, οι μελωδίες στα φωνητικά εξαιρετικές, αν αυτό είναι το filler σου, τα έχεις πάει πολύ καλά, σίγουρα. Α και έχει και slide, ε?
Sensitive to Light: Θεϊκό hard rock, uptempo, εξαιρετικές κιθάρες, παντοδύναμος Powell, το δε κόψιμο μετά το 2ο chorus είναι ανατριχιαστικό, όταν ήθελε ο Blackmore μάγευε.
Rainbow Eyes: Το σκιπάρω more often than not. Είναι κομματάρα, ε, δεν το συζητάω. Υπέροχη μελωδία, βαθιά συγκινησιακή ατμόσφαιρα (αυτά τα φλάουτα και η γλυκύτατη ερμηνεία του Ronnie…). Αλλά είναι τόσο μελαγχολικό που με βγάζει από το mood του υπόλοιπου δίσκου και δε θέλω να με ρίχνει (γιατί καταφέρνει ακριβώς αυτό).
There. To track by track που κανείς δε ζήτησε (αλλά που μου αρέσουν πολύ).
20 Likes
Δισκαρα.Αν θυμαμαι καλα τα πληκτρα ειναι του Carey αλλα εφυγε και αναφερουν τον Stone.
To Gates ειναι συνθεση Blackmore/Dio.
1 Like
Όπως έχουμε ξαναπεί, ο πιο ολοκληρωμένος και συνεκτικός δίσκος των Rainbow. Απλά το Νο 1 μάλλον το κερδίζει το Rising, για τον γνωστό λόγο.
4 Likes
Για μενα το Rising θα ειναι παντα Νο1.
2 Likes
Αφορμής δοθείσης, ας πούμε ξανά πως σε πολλά καθιερωμένα ως κλασικά album, υπάρχουν κομμάτια εμφανώς κατώτερα των κορυφαίων, τα οποία όμως χάνονται στην γενικότερη “τελειότητα”.
Προφανώς δεν γίνεται να είναι “στα κόκκινα” καθ’ όλη τη διάρκεια του ο δίσκος - δεν χρειάζεται κιόλας - και φυσικά δεν είναι εφικτό να… ποσοτικοποιήσουμε την ποιότητα για να βγάλουμε έναν γενικό μέσο όρο, για μουσική μιλάμε!
3 Likes
To Rising δεν είναι πιο πλήρες από αυτό.
Αλλά όπως είπε και ο Γράκχος, για τον γνωστό λόγο είναι το νο 1 των πάντων. Όλων των πάντων και των μπάντων.
3 Likes
Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω το Magnum opus της μπάντας, πιο πολύ της αρεσκείας μου ΩΣ ΔΙΣΚΟΣ, είναι το προαναφερθέν, με εξαίρεση δύο κομμάτια (Shed & Sensitive To Light) με τα οποία δεν έχω ασχοληθεί και πραγματικά δεν μπορώ να τα θυμηθώ.
Από τη στιγμή όμως που θυμάμαι ένα προς ένα τα κομμάτια, και όχι μόνο τις κορυφές του δίσκου, αυτό δείχνει πολλά. Έκλεισε θα έλεγα με τον ιδανικό τρόπο (δισκογραφικά) η συνεργασία Dio & Blackmore, ενδιαφέρουσες οι πιο “εμπορικές” προσθήκες.
Ακόμα και το πιο “εμπορικό” άλμπουμ με τον Dio στο μικρόφωνο, καλλιτεχνικά είναι ανώτερο συγκριτικά με το τι ακούσαμε μετέπειτα από το συγκρότημα, έχει μια ιδιαίτερη μαγιά που δεν υπήρξε μετά…
3 Likes
Αφού το θυμηθήκαμε παραπάνω, ας πούμε και ότι σαν σήμερα πριν από μισό αιώνα, κυκλοφόρησε το Rising, και χαρίζει έκτοτε απλόχερα την μαγεία του, ιδανικά χαζεύοντας και το απίστευτο εξώφυλλο κατά την ακρόαση!
12 Likes
…ναι, αν δεν ήταν το εξώφυλλο, σημασία δεν θα δίναμε.
Επίσης σαν χθες πριβ χρόνια έφυγε από κοντά μας ο πιο τεραστιότερος κοντός της μουσικής μας.
5 Likes