Καλησπέρα. Ας πω κι εγώ δυο λόγια για το χθεσινό.
Λοιπόν ξεκινώντας να πω ότι, κατά τη γνώμη μου, για να νικήσεις γενικά τη Βαλένθια έχεις δύο δρόμους: ή να πιάσεις πολύ υψηλή απόδοση σε δύο πλευρές του γηπέδου, κάτι που μπορούν να κάνουν ομάδες με πολύ καλοδουλεμένο two way χαρακτήρα - ο Παναθηναϊκός δεν είναι τέτοια, ή να πιάσεις εξαιρετική απόδοση στη συγκεκριμένη μια πλευρά του γηπέδου που λέγεται άμυνα. Ο Παναθηναϊκός χθες νίκησε κάνοντας το δεύτερο.
Για να δούμε λίγο το πώς όμως, ας ξεκινήσουμε από το εξής:
Η Βαλένθια στηρίζει πάρα πολύ το παιχνίδι της στο να δημιουργήσει ρήγμα και ανισορροπία στην αντίπαλη άμυνα στα πρώτα 8 δευτερόλεπτα της επίθεσης της και να εκτελέσει, υπό εξαιρετικές προϋποθέσεις, στα πρώτα 12. Βασικό εργαλείο που χρησιμοποιεί (ειδικά απέναντι στον Παναθηναϊκό) είναι το πικ εν ρολ από τις 45° (κι από τις δύο πλευρές με παρόμοια αποτελεσματικότητα) drive στον κεντρικό διάδρομο που θα χτυπήσει είτε στις περιστροφές του αντιπάλου για να φτιάξει spot shoot (βασική επιλογή στο πρώτο μέρος) είτε τα cuts για εκτέλεση κοντά στο καλάθι (στο δεύτερο μέρος κινήθηκε περισσότερο σε αυτό).
Τα άλλα δύο βασικά της χαρακτηριστικά είναι τα πολλαπλά σπρωξίματα προς τη ρακέτα ταυτόχρονα με το σουτ ώστε να κυνηγήσουν όλα τα ριμπάουντ, δίνοντας δεύτερες και τρίτες επιθέσεις, και η πολύ καλά δουλεμένη ανάπτυξη στο transition που χτυπάει από καλές θέσεις (για τη Βαλένθια) σε απλησιαστους χρόνους (για σχεδόν όλους τους υπόλοιπους).
Ωραία, ο Παναθηναϊκός έσπασε το βασικό επιθετικό πλάνο των Ισπανών χρησιμοποιώντας εξαιρετικά την άμυνα αλλαγών, με βασικό εργαλείο τις ακριβείς τοποθετήσεις κυρίως του Davis, περιμένοντας την αλλαγή και την τρομερά σωστή πίεση που έβαζε μετά στο χειριστή ώστε να τον σπρώξει έξω από τις γωνίες επίθεσής του (και πάσας του μάλιστα). Η Βαλένθια επιτέθηκε με συνέπεια πάνω του και με συνέπεια έσπαγε τα μούτρα της μένοντας στο δεύτερο μισό της επίθεσης, εκτός χρόνων και σε σημεία λειτουργίας που δεν τη βολεύουν (δεν έχει Φουρνιέ ή Ναν για να χτυπήσει μετά σε iso χωρίς να επιτρέψει αλλαγές). Όταν και όποτε κατάφερε να μην εμπλέξει τον Davis στις 2v2 δράσεις της, βρήκε το διάδρομο που ήθελε παράγοντας στο πρώτο ελεύθερα σουτ (που ευτυχώς δεν μπήκαν, αλλά όχι εντελώς ανεξήγητα) και στο δεύτερο εύκολα τελειώματα στη ρακέτα.
Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν πρώτος βασικός πυλώνας της νίκης του Παναθηναϊκού είναι ο Davis. Ναι ο Davis. Φυσικά ήταν καλοί και οι Juancho, Lesort σε αυτό, αλλά ο Davis ήταν μακράν ο καλύτερος.
Το δεύτερο στοιχείο που έπαιξε τεράστιο ρόλο είναι η πρώτη περίοδος του Ναν. Το τρομερό performance του στο δεκάλεπτο αυτό βάζει άγχος και αμφιβολία στους Ισπανούς ότι κινδυνεύουν. Το ότι βρίσκουν πρόβλημα στις πρώτες επιθέσεις τους χωρίς μάλιστα να παίρνουν ριμπάουντ γιατί κάνουν τρομερά μπλοκ άουτ ο Osman κι ο ψηλός που είναι στη ρακέτα, χαλάει πια το μυαλό τους, βαραίνει τα χέρια τους και μετά… χάνουν ακόμα και καλά σουτ.
Το τρίτο είναι η ικανότητα και αυτοπεποίθηση του Shorts να εκμεταλλευτεί το ότι η Βαλένθια παίζει με ενάμησι committed παίκτη πάνω στο Nunn και έτσι βρίσκει γραμμή για να κάνει drive, χωρίς να έρθει βοήθεια πριν ανοίξει την ταχύτητα του.
Τα τρία αυτά κλείσανε το ματς. Θα φτάσουν στο δεύτερο παιχνίδι? Αν μπορεί να παίξει ο Davis με την ίδια εξωπραγματική αποτελεσματικότητα στον άξονα τις αλλαγές, είναι καλοί οι δύο άλλοι στα μπλοκ άουτ για τα ριμπάουντ (οποίοι δύο άλλοι είναι αυτοί σε κάθε πεντάδα) μπορεί. Και λέω μπορεί γιατί η Βαλένθια θα διαβάσει το υπερόπλο Davis που κατεβάσαμε στην εξίσωση και θα προσπαθήσει να μην τον βάλει καθόλου στις αλλαγές (με σκριν στον σκρινερ πριν το πικ εν ρολ για παράδειγμα).
Σε κάθε περίπτωση έχουμε πλέον μια πραγματικά ενδιαφέρουσα σειρά που θα κριθεί πολύ στο πώς θα απαντάει ο ένας coach στις προσαρμογές και τα νέα σχέδια του άλλου.
. Αν συνεχίσουμε έτσι, πιστεύω δε θα έχουμε καρδιακά στο τέλος.
