Τραγική εμφάνιση, τρίτη στη σειρά. Πέσαμε από την Ακρόπολη και βρήκαμε πορτοφόλι απόψε αλλά με τέτοιες εμφανίσεις δεν πάμε μακρυα.
Δεν ξέρω τι στο διαολο έχει γίνει μετά την ήττα από την Χάποελ και από εκεί που πετούσαμε τώρα κωλοβαράμε.
Μακράν κορυφαίος ο Ναν, ο οποίος έχει μπει μια εβδομάδα στην ομάδα και χωρίς προετοιμασία…ενώ κάποιοι άλλοι πετούν χαρταετό.
Υ.γ Το ΟΑΚΑ πλέον έχει γίνει κάτι μεταξύ εκκλησίας και κοινού στο Μέγαρο μουσικής…
Καλα σημερα αν επαιρνες το επιθετικο μας παιχνιδι και το εδειχνες σε καποιον χωρις να ξερει και του ελεγες οτι ειναι ο Αταμαν στον παγκο θα αρχιζε τα κλασσικα ναι μωρε ο απατεωνας, δεν εχει συστηματα και λοιπες αμπαλιες.
Οχι οτι δεν εχουν διαφορετικη φιλοσοφια ο Ζοτς με τον Αταμαν, μην παρεξηγηθω, αλλα ουτε ο ενας ειναι “μπειτε παιδια και παιξτε” οπως λενε οι ασχετοι με το αθλημα, ουτε ο αλλος ειναι εκτελως προσεκτικη χορογραφια (εχει προσαρμοστει πολυ ο Μεγαλος στο συγχρονο μπασκετ, και αυτο ειναι πολυ μεγαλο υπερ του). Οταν ολα δουλευουν σωστα φαινεται πως πανε ρολοι, οταν ομως ειναι η ομαδα σε κακη μερα φαινεται πως “α δεν εχει συστηματα” κτλ, λες και δεν παιζει ο αντιπαλος ωστε να κανει κατι να σπασει τα πολυθρυλητα συστηματα.
Γενικα λιγο καθαρο μυαλο δεν βλαπτει, και στις επιτυχιες και στις αποτυχιες. Η ομαδα δεν ειναι σε καλο φεγγαρι αλλα κερδιζει και ο Μεγαλος φαινεται οτι ακομα ψαχνεται να βρει σχηματα, και αυτο το θεωρει πιο σημαντικο απο το να κερδιζει, που εινια σωστο. Ολα καλα, προχωραμε.
Αφού η διαφορά δεν είναι στους 15 στο ημίχρονο πάλι καλά…
Κάκιστη εικόνα πολλά λάθη, κακή αμυνα, έαν συνεχίσουν έτσι δεν έχουμε καμία τύχη, κάποια στιγμή θα αρχίσουν να βάζουν τα πολλά ελεύθερα που έχασαν στο πρώτο οι Τούρκοι.
Αποκαρδιωτική εμφάνιση πραγματικά, σε επιθεση (κυρίως) και άμυνα, πολλά λάθη.
Κατάφεραν να χάσουν και με 15 στο τέλος, 66-65 ήταν 4 περίπου λεπτά πριν τη λήξη.
Και την άλλη εβδομάδα με Ρεάλ που ρίχνει 100αρες στη Μαδρίτη…και ο Άρης στη Θεσσαλονίκη μεθαύριο.
Καλό μάθημα υποτίθεται ότι θα ήταν η ήττα από τη Χαποελ. Ή η αγχωτική νίκη με την ουραγό Μπασκόνια στο ΟΑΚΑ. Ή πάλι η παραλίγο ήττα από την προτελευταία Μιλάνο.
Έχουμε περάσει τα «μαθήματα» και μπορούμε πλέον με σιγουριά να πούμε ότι κάνουμε κοιλιά (?). Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω αν συγκρίνω τις εμφανίσεις μας με αυτές της αρχής της χρονιάς, είναι ότι έχει χαλάσει τόσο η αμυντική χημεία της ομάδας μετά την επιστροφή των τραυματιών όσο και η επιθετική.
Βλέπω ότι ο Ζοτς προσπαθεί να τους χωρέσει όλους με αποτέλεσμα να μη βρίσκουν ρυθμό παίκτες όπως ο Φρανσισκο που θέλει πολλή ώρα μέσα για να συνεισφέρει. Αντίθετα στην άμυνα, πχ έχουν πέσει οι χρόνοι του Μπάντιο που είναι ο πρώτος παίχτης μας στο +/- ώστε να χωρέσει ο Ναν (ή ο Σλούκας τις προάλλες). Ελπίζω να βρει τον ρόλο του καθενός, σύντομα.
Κατά τα άλλα, μειώσαμε 66-65 και μετά έκανε 4ο φάουλ ο Λεσόρ. Βγήκε έξω, ένα χαμένο αμυντικό ριμπάουντ και κάρφωμα του Φερνάντο, μια κακή επίθεση Μπονγκα και μετά κατηφόρα. Η έλλειψη ψηλού θα τιμωρηθεί κι από άλλες ομάδες στο μέλλον.
ΥΓ: μην ξεχνάμε και τις απουσίες Ρογκα και Μαντζούκα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο με τα spot shoots στα πρώτα 4-5 παιχνίδια. Σκορ χωρις να χρειάζεται να τριπλάρουν ή να έχουν μεγάλο usage.
Η είσοδος Ναν περισσότερο κακο μας έκανε παρά καλό, χρειάζεται διαχείριση από τον Ζοτς του ρόστερ και των ρόλων και να εξηγήσει στον Αμερικανό τι ζητάει από αυτόν και τι πρέπει να κάνει. Τέλος το Ναν μπολ.
Με τον άλλον, τον happy traveler, δύσκολα να βγάλει άκρη…
Κάποιοι παίκτες είναι επηρεασμένοι από τις επιστροφές όπως ο Φρανσίσκο πχ που και σήμερα ήταν κακος.
Έχουμε χάσει το πάθος, την σκληράδα.
Αναπολώ τις ημέρες που ξεκινουσαμε με Μαντζούκα, Καλαϊτζάκη…
Τα προβληματα ειναι ολοφανερα,αμεσα βασικο rim protector σεντερ και ενα play maker.
Καλοι,χρυσοι και αγαπητοι οι Λεσορ και Γκραντ αλλα για τριτοι πλεον κι αν…
Σχετικά εύκολη νίκη τελικά, μπορούσαμε άλλο ένα στο 1ο.
Εντυπωσιακό που η ΑΕΚ δεν αποφάσισε ή δεν μπόρεσε να χτυπήσει στο εμφανέστατο αδύναμο σημείο μας μέσα στη χρονιά. Την πρώτη πάσα του Καμαρά και γενικότερα την πίεση τόσο αμυντικά όσο και δημιουργικά σε αυτό το σημείο του γηπέδου. Τόσο άνετη βράδια δεν ξέρω αν θα ξαναζήσει σε ντέρμπι (και όχι μόνο) ο Καμαρά.
Από τα πιο άνετα βράδια απόψε στο Στάδιο, ακριβώς επειδή η ομάδα μπήκε με το μαχαίρι στα δόντια. ΑΕΚ δεν υπήρξε ποτέ μέσα στο γήπεδο, ο Νιστρουπ τον έδεσε κόμπο τον Νίκολιτς και το σκορ μάλλον λίγο είναι (το οποίο είναι ο κανόνας σχεδόν σε όλα τα ματς φέτος). Αντίνο σε εμφάνιση από άλλον πλανήτη, σε φάση που ήταν για λύπηση οι προσωπικοί του αντίπαλοι. Κόσμος από άλλες εποχές, έχει πλέον ζεσταθεί για τα καλά. Πάμε για τη νίκη και την Πέμπτη και είμαστε καλά. Φυσικά, υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη, αλλά πάμε καλά.