Δεν το χω πολυ το αθλημα. Μ αρεσουν αρκετοι. Αλλα οι μονοι που μου ρχονται κατευθειαν ειναι ο Ζonder, ειδικα σε Perfect Symmetry k Pleasant Shade of Grey κ ο Snowy Shaw στα 2 πρωτα Memento Mori.
M αρεσει πολυ ο Λομπαρντο, ειδικα στους Grip Inc. Το πως κουνανε ο Jeff Burroughs των Tea Psrty κ ο Mike Bordin.
Το παιξιμο του Richsrd Christy στο Sound of Perseverance.
K τελος σε κστι πιο underground, το πολυ ευφανταστο, απροβλεπτο κ τεχνικο παιξιμο του Chris Lembach, drummer των Mystic Force. Ειδικα στο Eternal Quest
Για κάποιον λόγο δεν χώνεψα ποτέ τον ήχο συγκεκριμένα των drums στο “The sound of perseverance”. Πολύ δυνατά στη μίξη; Περίεργος ήχος στο ταμπούρο; Δεν ξέρω, ενώ γενικά τα τύμπανα στους Death πάντα τα γούσταρα και με γοήτευαν.
Ποτέ δεν υπήρξα μεγάλος… fan τέτοιου είδους κατατάξεων όταν πρόκειται για μουσικούς, αφού θεωρώ πως η διάκριση είναι δύσκολη μιας και τα κριτήρια ποικίλουν. Πως να ξεχωρίσεις π.χ. 10 drummers; Από την τεχνική, την επιδραστικότητα, το πως εξυπηρετούν τα κομμάτια που συμμετέχουν, όλα τα παραπάνω;
Μπήκα όμως στον πειρασμό να βγάλω μια λίστα, με αφορμή το ότι το πρώτο όνομα για μένα, όπως και για πολλούς ομότεχνους του, απουσιάζει από τις περισσότερες λίστες. Αυτός που όχι μόνο ήταν η κινητήριος δύναμη πίσω από την μουσική των Who, εκείνος που ωθούσε τους υπόλοιπους να παίξουν δυνατότερα, αλλά και ο drummer που δεν περιορίζονταν να κρατάει απλώς τον ρυθμό, αλλά έπαιζε και τα lead θέματα καμιά φορά. Ας απολαύσουμε λοιπόν ξανά τον Keith Moon aka “The Loon”
Η επιρροή του τεράστια, αρχής γενομένης από τον ανεπανάληπτο John Bonham - κανείς δεν επηρεάστηκε τόσο καθοριστικά αλλά και κανείς δεν έγινε καλύτερος μαθητής! Παραμένοντας στα 60s-70s όταν η φαντασία και η καλλιτεχνική ελευθερία ώθησαν το rock πέρα από τα όρια του και έθεσαν τις βάσεις για όλα όσα ακολούθησαν, προφανώς θα αναδείξουμε την συνεισφορά του Ringo Starr στον ήχο των Beatles, το πόση προσωπικότητα έδινε στους Rush ο Neil Peart, και τον Ginger Baker με συμμετοχή σε πλείστα όσα projects με τους κορυφαίους!
Στα πιο πρόσφατα, μιλώντας για τεχνικά άψογους drummers που αναδείχθηκαν μέσα από απαιτητικό υλικό, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τον Rick Colaluca, τον Sean Reinert, τον Gene Hoglan, τον Danny Carey, ή τον Mark Zonder, και πολύ βολικά σταματάω εδώ γιατί μόλις συμπλήρωσα την δεκάδα!
Θα τον βάλω σίγουρα κι εγώ στη λίστα μου, αν την κάνω. Βασικά είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι που τόσες μέρες δεν είχε αναφερθεί από κανέναν απ’ όσο πρόσεξα.
Βρίσκεις? Πάντα μου φαίνονταν εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες. Ο Moon είχε πάντα πολύ περισσότερη ελευθερία στο παίξιμό του με θεϊκά rolls ανά πάσα στιγμή ακόμα και μέσα στο μέτρο, ο δε Bonham ενώ κι αυτός είχε φοβερά rolls μου φαίνεται πολύ πιο στιβαρός και πειθαρχημένος. Δλδ μπορεί να ακούσεις πανομοιότυπες εκτελέσεις σε τραγούδια των Zeps όσον αφορά τα ντραμς, αλλά καμία των Who νομίζω. Τώρα, αν ο ίδιος ο Bonham έχει δηλώσει κάτι τέτοιο, πάσο. Εξάλλου πως μεταφράζει ο καθένας μια επιρροή είναι σχετικό.
οι δικοί μου αγαπημένοι drummer, με τους 4 πρώτους, να προηγούνται των υπολοίπων.
Philthy Animal Taylor (fast and furious).
Lombardo (ειδικά στους Grip Inc και στη live εκτέλεση του Battery).
Phil Rudd (ποιος να συγκριθει μαζι του).
Neil Part (καθηγητής).
Danny Carey (τελειοτητα).
Thomen Stauch (ο αχταρμας του, μου ακουγεται εξαιρετικος).
Mike Mangini (ειλικρινα ειναι απο τα λιγα που θυμαμαι τοσο καλα απο το πρωτο live του Vai, μαζί με το solo του Sardinas με το μπουκάλι της μπύρας).
Igor Cavalera (πάντα μου έκανε σαν τον Bill Ward του thrash. Άμεσος και ταυτόχρονα δημιουργικός).
Και
ο Ulrich του …And Justice. Αυτός ο prime Lars, δεν υπήρχε πριν και δεν ξαναυπήρξε μετά σε αυτό το επίπεδο.
5,10,15,20…Sκατα
