Και φτάνουμε στο…
Never for Ever (1980) (A)
Το να γνωρίζεις σαν καινούριες κυκλοφορίες τα album που κατέληξες να θαυμάζεις είναι οπωσδήποτε σπουδαία εμπειρία, όμως και η εκ των υστέρων αποτίμηση μιας δισκογραφίας παρουσιάζει ενδιαφέρον, αφού υπάρχει η πολυτέλεια της χρονικής απόστασης και της γνώσης όσων ακολούθησαν. Ακούγοντας λοιπόν “τώρα” το “Never for Ever” το πρώτο πράγμα που συμπεραίνει κάποιος είναι ότι πρόκειται για ένα μεταβατικό album, που καταδεικνύει ταυτόχρονα πόσο είχε ωριμάσει η Kate Bush στο μεσοδιάστημα από το “Lionheart”. Ένα μεσοδιάστημα το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, σε αντίθεση με τα δύο πρώτα LPs που απείχαν μεταξύ τους μόλις 6-7 μήνες, εδώ έφτασε τα δύο χρόνια!
Ο χαρακτηρισμός αυτός του αποδίδεται γιατί, ενώ διατηρεί αναπόφευκτα δεσμούς με ότι προηγήθηκε, βλ. το “Blow Away” (που μνημονεύει τους “πεσόντες” rock stars και είναι αφιερωμένο στον Bill Duffield, τον υπεύθυνο φωτισμού που σκοτώθηκε στην Tour of Life περιοδεία), προοιωνίζει τα επόμενα, έχοντας να επιδείξει ένα ευρύτατο στυλιστικό φάσμα που περνάει από την χιτάρα ”Babooshka”, στο ακαταμάχητα πανέμορφο κι “εύθραυστο” “Army Dreamers”, το “Wedding List” όπου η Kate ακούγεται πειστικά εκδικητική, το “νευρωτικό” rock του “Violin” που διαθέτει μάλιστα και solo στην κιθάρα, για να καταλήξει στο μεγαλειώδες φινάλε του Floyd-ικού “Breathing”!
Έχοντας πλέον μεγαλύτερη καλλιτεχνική ελευθερία όπως και έλεγχο σαν συμπαραγωγός, η Καιτούλα άφησε ελεύθερη την έμπνευση της και πειραματίστηκε χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά synthesizers, με τα υπέροχα μέρη στο πιάνο να είναι βέβαια πάντα παρόντα αλλά όχι πια απόλυτα κυρίαρχα, κι ας μην ξεχνάμε τις folk “πινελιές” από τον αδελφό της, Paddy! Εύγλωττο και το εξώφυλλο που την απεικονίζει να απελευθερώνει από το φουστάνι της όλων των ειδών τα πλάσματα, φανταστικά και μη, τρομακτικά ή όχι!
Μεταβατικό ξε-μεταβατικό, το “Never for Ever” κατέκτησε την κορυφή του καταλόγου επιτυχιών της πατρίδας της, επίτευγμα πρωτοφανές από βρετανίδα solo μουσικό και μάλιστα από την εβδομάδα κυκλοφορίας του, κάτι ανεπανάληπτο έως τότε από οποιασδήποτε εθνικότητας γυναίκα! Πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα, το πώς η Kate Bush κατάφερνε με τέτοιες ιδιότροπες και ιδιοσυγκρασιακές δημιουργίες να εκπορθεί το “κάστρο” της εμπορικότητας, παραμένει εντυπωσιακό!
