Unrepentant vagabond Plot the new coordinates and cast the map aside Now I gotta ramble on Navigate the pitfalls and cross the great divide
The mapmaker’s legend gave direction and a key He set the declination but what good is it to me?
I can’t see the rationality The world’s not my responsibility And happiness isn’t there for me But maybe I’ll inch closer to the source When I find true north (With or without a friend. keep searching 'til the end)
Tempting fate and cheating death No one ever told me it was going to be like this Contemplate the randomness When the mind is willing it gets downright perilous
Overburdened, underwhelmed, their ethical decree That’s your moral compass but what good is it to me?
I can’t see the rationality The world’s not my responsibility And happiness isn’t there for me But maybe I’ll inch closer to the source When I find true north (With or without a friend. keep searching 'til the end) When I find true north
Στα ψιλα των ημερων, ενεκα επικαιροτητας αλλα οχι μονο.
April’s fool day, και εκλεισαν ηδη 17 χρονια απο την αυτοκτονια του Rozz.
Όχι ότι έγινε ποτέ θέμα “ευρύτερης” συζήτησης ή απασχόλησης, αλλά πλέον αυτό μνημονεύεται σε έναν ακόμα πιο κλειστό - και… “ενδότερο” κύκλο.
Δεν αποκλείεται όσοι προχτές ήπιαμε και ένα “σφηνάκι” στην μνήμη του Rozz να μην συμπληρώνουμε διψήφιο αριθμό.
Δεν γνωρίζω κατά πόσο αυτή η μουσική αποτελεί μία υποσημείωση - και αν υπήρξε ποτέ, in reality, anything else - υπήρξε κάποιος κόσμος που “σημαδεύτηκε” τόσο πολύ που αυτή η υποσημείωση γέμισε πολλούς τόμους - και σίγουρα πολλές νύχτες.
Ανάμεσα στα μέταλ αριστουργήματα της καρδιάς μας, απόψε στο Τζόνυ, θα ξεμυτίσει και αυτό το αριστούργημα. Δεν υπολείπεται εξάλλου σε ένταση, ενέργεια, και παροξυσμό.
Ένα ιστριονικό “σφηνάκι” που σίγουρα δεν αποτέλεσε ποτέ “υποσημείωση”.
Τα 31 χρόνια έκλεισε πριν λίγες μέρες το Edge of Thorns των Savatage που είχε τότε την δύσκολη αποστολή να διαδεχθεί το επιτυχημένο Streets αλλά και να να συστήσει τον νέο τραγουδιστή Ζαχαρία Stevens, και τα κατάφερε περίφημα!
