Να σε φιλήσω Κωστή μου. Υπάρχει απίστευτος πλούτος εκείνα τα χρόνια. Ασχολούμαι όλο και περισσότερο με αυτή την περίοδο τελευταία. Τους Axe ακόμα δεν τους έχω πιάσει αλλά θα γίνει σύντομα.
Kι εγώ σε παρόμοιας λογικής (όχι ήχου) σκαλίσματα…
Mωρέ είχε και η Αμερική prog, έστω και αργοπορημένα.
Είναι πολύ ιδιαίτερο, ως και παράδοξο, πράγμα η Αμερική στα 70ς. Κάποια στιγμή που θα είμαι λιγότερο χώμα, θα ανοίξουμε και αυτό το κεφάλαιο.
Δεν κατείχα Ambrosia btw, σημειώθηκαν, θενξ.
Συνεχίζουμε στο ίδιο μοτίβο, 1979 δείχνει το ημερολόγιο και πάλι. Μερακλίδικο, τσαχπίνικο hard rock με νεύρο και γαμάτο παίξιμο. Brian Danter φω-να-ρα.-
Μπαντάρα οι Teaze. 
Γενικά η Αμερική και ο Καναδάς, θα πω εγώ, εκείνα τα χρόνια βγάζαν πολλά φανταστικά άλμπουμ, κυρίως από βραχυχρόνιες μπάντες. To κακό στην Ελλάδα είναι πως η Αγγλική/ Ευρωπαική επιρροή ήταν τέτοια που ακόμα και απίστευτες μπάντες (Max Webster, πχ.) παραμένουν και σήμερα εγκληματικά άγνωστες.
Σημείωσε πως έχουν και pop στοιχείο (αν και ξεκάθαρα prog-ίζουν).
Αγγλοι, prog rock, αν σας αρέσουν οι Rush ακούστε άφοβα… . Αξίζει να βγει σε βινύλιο για το εξώφυλλο κ μόνο.
Μπαντάρα της καρδιάς μας, welcome back
Prime Tate=Δώρο στον Άνθρωπο. Καλά και prime Ryche εν γένει θα μπορούσε να πει κανείς.
Δεν ξέρω αν έχω δει άλλο live video τόσο πολύ στη ζωή μου. Σίγουρα τίποτα άλλο που να με συγκινεί εξίσου μετά από εκατοντάδες ακροάσεις. Νομίζω στην πολυφορεμένη ερώτηση με τη χρονομηχανή πως θα διάλεγα να ήμουν τότε στο Tokyo.
“Μπαμπά βάλε αυτό με τη φωλιά του πελαργού”
Prog & Tokyo, name a more iconic duo 
Second that
Όπως ο κύριος εδώ:
No idea what that is. Θα τσεκαριστεί.
