Εγώ λοιπόν είμαι στη δεύτερη ακρόαση τούτου δω αυτής της πανάγνωστης μπάντας από το Λίβερπουλ
Όσοι γουστάρετε σύγχρονο θρας που να επεκτείνεται και προς άλλες κατευθύνσεις, και με μελωδικά φωνητικά αλά Anthrax (αλλά καλά), δώστε μια ευκαιρία, μετράνε
Για να δούμε τι θα ακούσουμε.
Ωρα και παλι για ενα απο τα καλυτερα bootlegs που εχω ακουσει ποτε μου. Η τελευταια συναυλια του αμερικανικου leg της blues περιοδειας του Clapton το '94. Μουσικοι; Δυναμιτες. Μπαντα; Αν υπαρχει ορισμος της “καλολαδωμενης” (κυρια μου), τον διεκδικουν. Ατμοσφαιρα; Τη νιωθεις στο πετσι σου. Ηχος; Εκπληκτικος για audience ηχογραφηση. Βοηθαει οτι ειναι σε κλαμπακι. Παθος; Τα ακουστικα θα λιωσουν μεσα στα αυτια σας, ο Eric ειχε πραγματικα ευχαριστηθει παρα πολυ αυτη την περιοδεια κι αυτο ακουγεται. Ειδικα το διδυμο Early In The Morning και Every Day I Have The Blues, ειναι ντελιριακο. Το Five Long Years, διαστημικο. Τα blues standards περασμενων δεκαετιων ανεβαινουν επιπεδο στα χερια του Clapton και της φοβερης του μπαντας. Αν καποιος εχει την εντυπωση οτι ο Clapton ειναι ενας pop κιθαριστας με χαζοχαρουμενα τραγουδακια, απλως ακουει αυτο, στο οποιο σχεδον κανενα τραγουδι δεν ειναι δικο του, και βλεπει κυριολεκτικα μεσα στην ψυχουλα του καλλιτεχνη. Ενα και μοναδικο μειονεκτημα εχει, οτι λειπει το τελευταιο τραγουδι της συναυλιας 
Φοβερό άλμπουμ! Ελπίζω να το κόψουν ξανά σε βινύλιο.
Φοβερό tracklist, αν η παραγωγή ήταν καλύτερη θα μιλούσαμε για εξαιρετική συναυλία.
Κάτι έχει το νερό στην Αυστραλία
Βράζει λίγο η Αθήνα ε;
Τεσπα, ξύπνα ντουμντεθμεταλλα, για να πεσεις στον αιώνιο λήθαργο.
