Η Δροσοπουλου είναι μια οδος που ξεκινάει από την Πατησίων κ φτάνει μέχρι το Γαλάτσι μια εντελώς ευθεία που την προτιμούσα όταν επέστρεφα από ξενύχτι με το αμάξι αφού κ δεν είχε κίνηση εκτός κ αν πετυχαινα κανα σκουπιδιαρικο κ δεν είχε μπάτσους για τυχών ελέγχους.
Επίσης η Αθήνα είναι αγαπημένη κ θα ξαναέκανα 15 χρονάκια.
Έξτρα μιια φωτογραφία που έβγαλα σε ενα από τα αγαπημένα μου σημεία της πρωτεύουσας
Μια ομοβροντία από riffs, ένας καταιγισμός από solos, και μαζί με όλα ΑΥΤΗ η φωνή… αλάνθαστος συνδυασμός για αριστούργημα! (και δεν έβαλα τον παράγοντα Texas στην εξίσωση!)
Η δευτερη φωτο απο ποιο σημειο ειναι; Γοητευτικα μιζερη θα ελεγα…
Σταδιου και Αιολου, αν δεν κανω λαθος.
Ναι Σταδίου λίγο πάνω από πλατεία Ομονοίας.
Εντελώς ολντσκουλ αφού οι διαφημίσεις τσιγάρων έχουν απαγορευτεί κάτι χρόνια.
Εντυπωση κανει και η κιτρινιλα στο κτιριο. Συγχρονη ευρωπαικη πρωτευουσα. Νομιζω οι αναπτυσομμενες χωρες δεν εχουν να ζηλεψουν τιποτα απο την πλεμπα της ευρωπης .
Για την ακρίβεια ως “Δροσοπούλου” ξεκινάει από την Κοδριγκτώνος και πρακτικά είναι συνέχεια της Μαυροματαίων (που ξεκινάει απ το μουσείο -Βασ. Ηρακλείου). Απλά μάλλον με το αμάξι έμπαινες διαγώνια στο τελείωμα της Φωκ. Νέγρη και συνέχιζες Δροσοπούλου.
Πράγματι πολύ ενδιαφέρων δρόμος ακόμα τα χρόνια που ζούσε δόξες η Πατησίων, η Δροσοπούλου είχε ένα αρκετά πιο συνοικιακό προφίλ παρότι λίγα μέτρα παραπέρα.
Το εδώ και χρόνια υποχωρημένο σημείο του πεζόδρομου στην Αιόλου/Σταδίου όλα τα λεφτά.
Έχεις δίκιο. Για μένα ξεκινούσε από εκεί η Δροσοπουλου.
Το πεζοδρόμιο δεν μπήκε στον μεγάλο περίπατο; 
Ο Μεγαλος Περιπατος ειναι απο πανω, στην Πανεπιστημιου. Οσο πλησιαζουμε προς Ομονοια, η σαπιλα του ειναι ολο και πιο εντονη. Ξεβαμμενα χρωματα, ταξι που αραζουν “για λιγο” στο υψος της Θεμιστοκλεους κλπ.
Ορίστε, για να συνεισφέρω λίγο και εδώ:
