Γενικά τα δύο πρώτα τους είναι κα τα πλη κτι κά (το ντεμπούτο λίγο παραπάνω για μένα) και το Money And Celebrity πάρα πολύ κοντά.
Το Rock & Roll Queen όντως άρχισε να λιώνει παντού κάπου στο 2008 αν θυμάμαι καλά, βοήθησε λογικά κι ότι έπαιξε στο RocknRolla.
Ον τόπι:
το Rock & Roll Queen το λιωναμε απο το Fifa Street 2 
Συνεχιζουμε με AC/DC
Για όσους αγαπούν το dark ride (δεν ειμ απι αυτούς ούτε το μισώ βέβαια είναι η τυροκροκετα σ ένα τραπέζι γεμάτο ψητά κρεατα) αυτό το τραγούδι έρχεται από τα έγκατα των b side αυτού του άλμπουμ ( γνωστοί οι helloween για το ότι χαλάνε τραγουδαρες σαν b sides) χωρίς όμως να ανήκει σ αυτό το άλμπου κ χωρίς να είναι b side. Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός.
Κ με κάτι στιχαρες για νόμπελ σε σύγκριση με τους στίχους του τελευταίου άλμπουμ των United.
Δεν είχαν ποτέ την εύνοια της Τύχης (κάθε άλλο!), ήταν όμως σκανδαλωδώς ταλαντούχοι.
Στο δεύτερο LP τους έχουν χωρέσει τόσες ιδέες που δίνει την εντύπωση πολύ μεγαλύτερου από τα 32 λετπά που διαρκεί - με την καλή έννοια πάντα!
Όλη την ημέρα
Φοβεροί οι Immolation! Ποιότητα σε ολους τους τομείς. Πάει για αγορα. Και γαμάτο artwork . Νομίζω αυτός ο καλλιτέχνης που τον έχουμε ξαναναφέρει στο φόρουμ τα σπάει τελευταία με τη δουλειά που κάνει στα εξώφυλλα δισκων.
Οι Immolation ειναι από τις πιο σταθερές ποιοτικά μπάντες της γενιάς τους. Δεν έχουν δίσκο που να μην είναι τουλάχιστον δυνατός. Αλλά με τουτο εδώ έφαγα σκαλωμα που είχα να φάω με την παρτη τους από εποχές Majesty and Decay…
Όσο για τον Kantor, ναι, ειναι μεγάλος θεουλης στα εξώφυλλα που κάνει. Βέβαια τον εχουν μάθει και τον βλέπουμε πλεον παντου, από Craven Idol μέχρι Heaven Shall Burn (μπαντάρες αμφότερες!) κι από Testament μέχρι Archspire, αλλά προσωπικά δεν με χαλάει καθολου.
Προτιμώ χίλιες φορες να υπαρχει αναγνωρίσιμη προσωπικότητα στο artwork ενός δίσκου, ( κι ας είναι παντου η ίδια προσωπικότητα 
), παρά κακή ψηφιακουρα.
Ο Marshall της εποχής μας, όπως είχε πει κ ένας συμφορουμιτης σε άλλο θρεντ.
Ον τοπικ:
This is a motherfucking invitation 
