We must suffer To free our pain Can you help us To find our way You’re here to stay Stay here in paradise I’d end this moment To be with you Through morphic oceans I’d lay here with you
Πριν λίγες ημέρες συμπληρώθηκαν 37 χρόνια από την κυκλοφορία του Epicus Doomicus Metallicus, που σήμανε την… αυτονόμηση του συγκεκριμένου ήχου αλλά και την ονοματοδοσία του, όσο κι αν η γέννηση του ανάγεται ήδη από την εποχή του πρώτου δίσκου των Black Sabbath.
Ένας θεόρατος ογκόλιθος που ρίχνει έκτοτε την βαριά σκιά του σε ότι ακολούθησε και αρνείται να χάσει την γοητεία του όσα χρόνια κι αν περάσουν
Δε μιλάμε για ένα απλά καλό δίσκο. Μιλάμε για ένα κομμάτι υψηλής τέχνης, που θα μνημονέυεται στο αιώνα τον άπαντα. Στη δική μου τριάδα αγαπημένων δίσκων έβερ. Έχει αφήσει τα σημάδι του πάνω μου με πολλούς τρόπους
Διάλεξες ιδιαίτερη περίπτωση δίσκου. Εμένα το Steps ποτέ δεν μου έκατσε καλά, λόγω φωνής. Άκου το πρώτο τους με αυτή τη φωνή που είναι tech thrash, άκου και τα επόμενα που έχουν πιο ταιριαστή φωνή για προγκ.
Το είχα ξεχάσει τελείως το ντεμπούτο, από το οποίο έχω ακούσει κάποια κομμάτια. Πολύ Watchtowerish tech thrash κ όταν το άκουσα δεν ήμουν κ πολύ σε αυτόν τον ήχο.
Το Steps πάντως, έχει πολύ ωραία σημεία μέσα κ μου άρεσε αρκετά. Ο τραγουδιστής όντως δεν πολυπαλεύεται, πολύ φάλτσος σε σημεία, ειδικά οι ψηλές του. Αν τα επόμενα είναι σε αυτό το στυλ κ με καλύτερο τραγουδιστή, σίγουρα θα μου αρέσουν. Περιμένω τις επανακυκλοφορίες.