Θυμό και λύπη πήρα από τον κόσμο, πριν του ξεφύγω
Πριν χτίσω την δικιά μου φυλακή
Γιατί στον έξω κόσμο τριγυρνούσαν λύκοι
Που θα ‘θελαν να με πείσουν ότι είμαι αρνί
Τα όνειρα μου, λοιπόν, τα ‘ξέραν τέσσερις τοίχοι
Μέχρι που ξαναφάνηκες εσύ…
Ένα τραγούδι που οι 30-40+ θα το εκτιμήσουν + τίμιο σίριαλ
ΤΙΡΙΦΑΡΕΣΕΙΝΑΙΑΥΤΕΣΓΑΜΩΤΗΝΤΡΕΛΑΜΟΥ
Όχι απλά τίμιο, από τα καλύτερα των 90ς.
Μπορεί το Extreme Aggression να είχε ένα “πρόχειρο” εξώφυλλο, όμως ήταν μια τεράστια δισκάρα που εκτίναξε την δημοφιλία των Kreator και θεωρείται σημείο τομής στην δισκογραφία τους. Όλα αυτά τα ωραία, 35 χρόνια πριν, τέτοιες μέρες!
Είναι το σερί daybreak, lost forever, all our gods, holy hell, for those who wish το κορυφαίο σερί που μας έχει δώσει συνολικά το βρετανικό, και όχι μόνο βασικά, metalcore?
Που υπογράφω?
Ζέσταμα.
Τι φτιάχνουν αυτοί οι δύο
Now the villain, he may prosper
And the thief might do as well
With amusement, their crimes they dispel
The promises they’ve broken
And the hearts they have betrayed
End to end they are carefully laid
Αφηρημάδα? Misplaced sense of time as ever? Βλακωδία μέσα στον απόπατο μίας βαλτώδους εποχής? Μου πήρε 5 μήνες να ¨εμπεδώσω" πως ο Tony “έφυγε”. Ναι jet lag ή διαφορά φάσης, I know.
On and on the story goes
Where it leads to, we all know
What you give is what you get
Σωστά, καλά τα έλεγες, αλλά σ’χωρα με ρε Tony, θα ήθελα να είχα προλάβει να σε κεράσω μία μπύρα σε κάποιο ξύλινο μπαρ παράωρα με όλα τα όνειρα φθαρμένα και τον έφηβο εαυτό μου να κοιτάει από μία γωνία φοβισμένος προσμένοντας άλλη μία κομματάρα σου to help make sense. You made that fear retreat- for what is worth. Thank you for that, my unmet friend.
Μην νομίζεις - θα σε κέρναγα και τώρα ένα σφηνάκι μα δεν έχω ούτε για το ποτήρι - άστο θα στα πω άλλη φορά, για αυτόν τον δύσμοιρο τόπο στη γωνιά του πλανήτη που κάποιοι αγάπησαν εσένα και τις μουσικές σου και τις στιχάρες σου τόσο πολύ. Έφυγες όπως ύφαινες, αθόρυβα, και νοητά λοιπόν, μία άδεια πρόποση στο απέραντο κενό που θα μας καταπιεί regardless.
The final approach is taking so long