4 Likes
1 Like
4 Likes
Ναι μεν έχεις δίκιο, αλλά…
Στην περίπτωση των Guns N’ Roses, η γλυκύτατη Nicole Attkins κάνει την Απόλυτη υπέρβαση και μ’ εμένα με αναγκάζει να μη θέλω να ξανακούσω την αυθεντική εκτέλεση.
Και για του λόγου το αληθές:
Πες τα και 'συ ρε @pantelis79 .
2 Likes
Κι επειδή τα καλύτερα δεν τα ακούτε και δεν τα πετυχαίνετε, δώρο Σαββατιάτικο και παντοτινό.
1 Like
πριν :
είχα ξεχάσει πόσο ταιριάζει το southern rock με το καλοκαίρι
τωρα :
αυτά τα διαφορετικά thrash (Voivod, Mordred κλπ), τα ακούω κάθε φορά, σαν να τα ακούω πρώτη φόρα
μετά :
κλασσικά.
7 Likes
Στα μούτρα μας.
3 Likes
ON SUNDAY THEY WILL KILL THE WOOORLD!!!
2 Likes
Μεγαλη ζημια ειχα παθει οταν ειχε βγει αυτο το επος! Θυμαμαι το ακουγα ολη μερα (οποτε μπορουσα) δεν ξερω κ γω για ποσο καιρο… οπως κ το eternalist
2 Likes
3 Likes
sorry for double posting.
2 Likes
To “The Small” είναι ένας από τους πιο ωραίους φόρος τιμής στον Latimer, είτε το ήθελε ο Δημήτριος, είτε όχι.
Και το “Pharos” κερδίζει και ισοπεδώνει τα πάντα όλα, ειδικά με την “εμφάνιση” του Μαμ Ρα.
Ο τύπος μάς δημιούργησε τις καλύτερες των προδιαγραφών και προσδοκιών με το “The Repairer of Reputations”, αλλά μείναμε στην αναμονή…
2 Likes
Βαλε κ Γκιλμουρ μαζι!
Αξιο αναφορας επισης κ το in the arms of hades κ η συνεχεια με τιμιο ξυλο με τα breath of pestilence κ deathspell. Ειδικα αυτη η μεταβαση απο το χαλαρο τελειωμα του itaoh στο ισοπεδωτικο breath ειναι πολυ λαχταριστη!
1 Like
Τα 30 έτη έκλεισε το Theli, δίσκος σταθμός τόσο για τους Therion μιας και υλοποίησε το όραμα του Cristopher Johnsson, αλλά και για το metal γενικά αφού όχι μόνο έφερε “δύο κόσμους” μάζί αλλά ήταν εξαρχής γραμμένος για εκτέλεση από συμφωνική ορχήστρα και συγκρότημα. Ένα τέτοιας έμπνευσης και ποιότητας album επόμενο ήταν να δημιουργήσει ρεύμα με όλο αυτό το “συμφωνικό” metal με τις ορχήστρες και τις χορωδίες να γίνεται μόδα αργότερα, με τα αποτελέσματα να ποικίλουν όμως κατά κανόνα να ωχριούν μπροστά το αρχέτυπο τουTheli!
9 Likes