Μαγεία…

Από τα πρώτα τραγούδια που θυμάμαι από τον πατέρα μου.
ποπο κάθε φορά που κάποιος ποστάρει εδώ BoC και το παίρνω χαμπάρι, μου “χαλάει” εντελώς τη φασούλα που έχω φτιάξει με κάτι άλλο… ας έχει όμως →
![]()

Γενικά μου αρέσει οι καλλιτέχνες να έχουν το δικό τους υλικό, να είναι συνθέτες. Ο Cocker δεν ήταν ποτέ τέτοιος. Κι όμως, ειδικά αυτό το live είναι απόλαυση. Eίναι εκείνη η εποχή μαγική για ζωντανούς δίσκους. Συν ότι οι μουσικοί συχνά είχαν μια ελευθερία στο παίξιμό τους, δεν ήταν τίποτα κλινικά παιγμένο, υπήρχε μια αίσθηση τζαμαρίσματος και loose παιξίματος που για μένα μετράει. Κι εδώ η μπάντα είναι φανταστική (Leon Russell, Bobby Keys, Carl Radle, Jim Keltner, Jim Gordon, και και και…), η φωνάρα, ομολογουμένως, του Cocker τα δένει όλα μαζί… Υπέροχη δουλειά.
Χορεύουμε;
Τραγουδαρα και λαϊβαρα…




