Το πολύ καλό ντεμπούτο των Templar (θα πάρει τις ακροάσεις του σίγουρα) με πέταξε στη λαγουδότρυπα του τίμιου, ζεστού, αγαπημένου γιουρομέταλ των 80ς, επομένως…
Σουηδιάρα μεταλλομάνα και καψούρα ατελείωτη.
Kαι back to back:

Μάλιστα, κάτι έχουμε εδώ.
Υπεραστικοί - Του Αδόλφου τα εγγόνια
Μεξικάνικο κοινό και οι “ξεπουλημένοι” να χτυπιούνται αλύπητα παίζοντας το δεύτερο καλύτερο κομμάτι του MoP μετά το ομώνυμο. ΟΙργασμός…
Ποιά 17 χρόνια ρε γμτ, γιατί?
Λα λα λα, λα λα λα-α…
Τέσσερις δεκαετίες συμπληρώθηκαν από την κυκλοφορία του υπέρτατου The Deluge το οποίο ο ίδιος ο Mark Shelton θεωρούσε ότι καλύτερο είχε δημιουργήσει, και ποιοι είμαστε εμείς που θα διαφωνήσουμε!
Πολλά υπόσχομενο (έτσι μοιάζει τουλάχιστον) ντεμπούτο γκαρατζο/art/post-punk απ’ τα αμερικάνικα 70ς (και late 60s, γιατί όχι) που χτίζει πάνω στους catchy ρυθμούς των περισσότερων κομματιών του, με το 12λεπτο “Darling” να ξεχωρίζει.

Καλύτερο Gentle Giant album όποιο παίζει εκείνη την ώρα.
The intro and outro track nod and update John Carpenter’s Assault On Precinct 13 setting the stage for a flurry of cold, desperate Norwegian punk - instantly identifiable and as potent as ever. Indeed, they’ve scraped the blood, sweat and victory off the floors of Blitz and distilled it into a Molotov aimed directly at a world in constant crisis.





