David Lynch: Ο αναρχικός κινηματογραφιστής των ονείρων


#61

Ελά μην είστε ρηχοί! Εχει πολύ ζουμί το θέμα

Πάντως πάντα ο λιντς βάζει βυζάρες στα έργα του :stuck_out_tongue:


#62

Patricia??


#63

Η ψηφος μου πηγε στο Μπλε Βελουδο.
Παντως εχω αχτι να δω το Eraserhead.


#64

χάνεις!

Συγκλονιστικότατο ρε. Ο τρόπος που χείριζεται και δείχνει κάποια πράγματα, είναι απίστευτος


#65

Πάντως, το Eraserhead γενικότερα δεν είναι και καμιά τρομερή ταινία.
Ερμηνευτικά είναι μετριότατο, δραματουργικά δεν λέει και πολλά πράγματα και τέλος πάντων πρόκειται περισσότερο για μια απλή συρραφή ιδεών/συμβόλων/ονείρων και λιγότερο μια ολοκληρωμένη ταινία.
Δεν θα μπορούσα να φανταστώ, βέβαια, καλύτερο ντεμπούτο γι’ αυτόν τον σκηνοθέτη, από αυτή την ταινία.
Και εννοείται ότι ο όρος “καλτ αριστούργημα” της ταιριάζει απόλυτα και αποτελεί ξεχωριστεί εμπειρία που όλοι οι φαν του Λιντς αλλά και γενικότερα του κινηματογράφου, θα πρέπει να δουν.


#66

Προσωπικά το θεωρώ ταινίαρα για τους λόγους που προανέφερα. Επίσης έμενα η ερμηνεία του Jack Nance μ’ άρεσε πάρα πολύ. Επίσης για ξεκίνημα ισχύει ότι είναι έπος

εδιτ: ακόμη δεν έχω ψηφίσει. Πολύ δύσκολο πολ


#67

Δεν ξερω αν εχει αναφερθει αλλα δειτε εδω

Κομματι του moby με animation που εφτιαξε ο Λυντς. Πολυ ομορφο.


#68

ωραιο…

*ασχετο…η μπαντα που εφτιξε ο moby ολα τα λεφτα.
εχει φαση


#69

Ενας απο τους πιο ιδιοτυπους δημιουργους.
ψηφιζω

Τωρα το καλοκαιρι θα ψαξω να βρω και να δω απο την αρχη σχεδον ολη τη φιλμογραφια του.


#70

Ρε σεις εχω προβλημα με το Twin Peaks: Να δω πρώτα ταινία κ μετά σειρά? Να δω πρώτα σειρά μετά ταινία? Να τα δω ταυτόχρονα? Να δω μόνο ταινία? Να δω μόνο σειρά? Να μη δω κανένα απ τα 2? Τι στο διάολο να κάνω???


#71

δες μόνο σειρα


#72

Αν θες να καταλάβεις τι παίζει στην ταινία, δες πρώτα σειρά. Από την άλλη εγώ που είδ πρώτα την ταινία και μετά τη σειρά διαμόρφωσα μία πολύ πιο αφηρημένη και συμβολική εικόνα για όσα συνεβαιναν στην ταινία και ελαφρώς ξενέρωσα με το πόσο πιο συγκεκριμένα ήταν τα πράγματα στη σειρά.

Σε μπέρδεψα;


#73

MONO ΣΕΙΡΑ


#74

Πάντως τσεκάρετε κ αυτό σχετικά με τα 10 στοιχεία του Λυντς, ο τύπος είναι καϊλας.

http://www.mulholland-drive.net/analysis/analysis11.htm


#75

Aν θυμάμαι καλά πρέπει να το’ χα ποστάρει κάπου, όποτε πήγαινε πιο πίσω να δεις και τί είχαμε πει σχετικά με αυτά.:wink:


#76

Ναι ρε αλλά νομίζω ότι οι ερμηνείες του τυπά είναι πολύ πλήρεις


#77

H άποψή μου είναι ότι τις ταινίες του Lynch τις νιώθεις και τις αισθάνεσαι συνειδητά και υποσυνείδητα, δεν τις βλέπεις απλά. Αυτά τα φιλμ βιώνονται. Προσωπικά τις ευχαριστιέμαι την ώρα που τις παρακολουθώ χωρίς να με πολυαπασχολεί να βγάλω ντε και καλά νόημα. Σαν τα σολο του John Coltrane ένα πράμα.
Εδώ που τα λέμε είναι ο άνθρωπος που με έκανε να καταλάβω το νόημα του black metal, το οποίο μέχρι και το Lost Highway το θεωρούσα λίγο ανόητο είδος μουσικής. Μόλις βγήκα από το σινεμά μετά από αυτή την ταινία για πρώτη φορά στη ζωή μου ήθελα να ακούσω Mayhem, Burzum κλπ. Δυστυχώς μόνο Rotting Christ είχα σπίτι - που μου φάνηκαν κιόλας πολύ συμβατικοί σε σχέση με αυτό που είχα δει. :smiley:

Δεν έχω ιδιαίτερη προτίμηση, ψήφισα Τwin peaks για να πάρει κι αυτό το φιλμ (και η σειρά) μια ψήφο. Σε όποιον δε του αρέσει ο “κλασικός” Lynch (κακώς! :p) μπορεί να δει τις πιο στρωτές και “κανονικές” ταινίες του, κατα σειρά:
α) Straight story (εκπληκτικό, και δυστυχώς πολύ υποτιμημένο)
b) Elephant man
c) Twin peaks

Και μετά εισαγωγή στα περίεργα με Blue Velvet και Wild at heart. :slight_smile:

…και μετά το ΚΑΨΙΜΟ! :lol:


#78

Θαυμάζω απίστευτα lynch, είναι από τους αγαπημένους μου, αλλά το staight story, δυστυχώς δε μ’ άρεσε πολύ. Ούτε με συγκίνησε, αλλά και το βρήκα βαρετό/

Ο πρωταγωνιστής έπαιζε ωραία.

Αντιθέτως στο elephant man έκλαψα αρκετά και ανατρίχιασα τρομερά.:oops:


#79

:lightsabre::lightsabre:
από τις πιο γλυκές ταινίες που έχω δει. ο πρωταγωνιστής τεράστια μούρη.

μη νιώθεις άσχημα, δεν είσαι ο μόνος. στην καλύτερη παθαίνεις κατάθλιψη. εγώ είχα δακρύσει από τα μισά κι από ένα σημείο και μετά έκλαιγα με λυγμούς. όταν σταμάτησα νόμιζα πως δεν θα χαμογελάσω ποτέ ξανά κλπ.


#80

Ρε κι εγώ ειλικρινά δε θυμάμαι πριν απ’ αυτό πότε μου’ χε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο με ταινία. Στο σημείο που για πρώτη φορά μίλησε/εκδηλώθηκε ενώ τον είχαν για καθυστερημένο σπάραζα.

Ρε δε ξέρωωωωωωω, όντως ο γέροντας ήταν μούρη αλλααααααα…