Dream Theater - The Astonishing


#1

Διπλό concept άλμπουμ λοιπόν από τους Dream Theater, στη μορφή rock όπερας και κάτι αρκετά διαφορετικό από αυτά που μας έχουν συνηθίσει. Το concept είναι του John Petrucci, κι έχει να κάνει με ένα δυσοίωνο μέλλον, όπου η μόνη μουσική που υπάρχει παράγεται από τα "NOMACS" (noise machines) και επιβάλλει την τάξη σε μια απολυταρχική αυτοκρατορία. Ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας ο Gabriel, παίζοντας ο ίδιος μουσική και τραγουδώντας ξαναθυμίζει στους ανθρώπους τη σπουδαιότητα της μουσικής έκφρασης και αποτελεί βασικό παράγοντα για το ξέσπασμα της επανάστασης.

Αξίζει να πούμε οτι η μουσική έχει γραφτεί από τους Petrucci και Rudess, κυρίως με ακουστική κιθάρα και πιάνο, ενώ συνεργάστηκαν και με τον David Campbell για την ενορχήστρωση και το arranging της χορωδίας, και η Συμφωνική ορχήστρα της Πράγας έχει αναλάβει την εκτέλεση των ενορχηστρώσεων.

Στη δημοσιότητα έχουν δοθεί δύο κομμάτια από το δίσκο, το The Gift Of Music από το πρώτο Act, και το Moment Of Betrayal από το δεύτερο.

Στην ιστοσελίδα http://www.dreamtheater.net/theastonishing υπάρχουν διάφορες πληροφορίες για το δίσκο, το concept και τους χαρακτήρες.

To tracklist του δίσκου:
Act I

  1. Descent Of The NOMACS
  2. Dystopian Overture
  3. The Gift Of Music
  4. The Answer
  5. A Better Life
  6. Lord Nafaryus
  7. A Savior In The Square
  8. When Your Time Has Come
  9. Act Of Faythe
  10. Three Days
  11. The Hovering Sojourn
  12. Brother, Can You Hear Me?
  13. A Life Left Behind
  14. Ravenskill
  15. Chosen
  16. A Tempting Offer
  17. Digital Discord
  18. The X Aspect
  19. A New Beginning
  20. The Road To Revolution

Act II

  1. 2285 Entr'acte
  2. Moment Of Betrayal
  3. Heaven?s Cove
  4. Begin Again
  5. The Path That Divides
  6. Machine Chatter
  7. The Walking Shadow
  8. My Last Farewell
  9. Losing Faythe
  10. Whispers In The Wind
  11. Hymn Of A Thousand Voices
  12. Our New World
  13. Power Down
  14. Astonishing

#2

Και πώς είναι δηλαδή σαν δίσκος; :stuck_out_tongue:


#3

Θα το δεις στην κριτική :stuck_out_tongue:
Το rock opera δεν είναι τυχαίος χαρακτηρισμός πάντως.


#4

Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον το κόνσεπτ

[SPOILER][/SPOILER]


#5

Κατάλαβα… Υπάρχει απαγόρευση κριτικών μέχρι συγκεκριμένη ημερομηνία; :stuck_out_tongue:


#6

Εχει περάσει αυτή η ημερομηνία…Αλλά πότε το Rocking έκανε βιαστικές δουλειές;:wink:


#7

το concept δεν ειναι ιδιο με του 2112 ?


#8

Από τα τραγούδια που κυκλοφόρησαν πάντως μέχρι τώρα, δεν υπάρχει η παραμικρή έκπληξη… αρτιότατα κι ευχάριστα μεν, safe όσο δε πάει παραπάνω από την άλλη.


#9

Όχι ότι έχεις άδικο, αλλά ακούγοντάς τα μου δημιουργήθηκαν περισσότερες προσδοκίες απ’ όσες είχα στα 2 προηγούμενα τους.


#10

Έσκασε μύτη, όσοι πιστοί σπέυσατε.


#11

Επιτελους πειραματιστηκαν… δεν ξερω ποσο θα μου αρεσει το album και το ποσο καλο θα βγει αλλα και μονο που πανε να παιξουν μουσικη ξανα που θελει πολλα ακουσματα και δειχνε φαντασια … ειναι μια καλη αρχη… θελει παρα πολλες ακροασεις… ηδη ειμαι στα μισα του πρωτου μερους αλλα αφηνει μια πολυ καλη μουσικη αισθηση


#12

Στο μισό του 1ου δίσκου είμαι και μέχρι στιγμής η μόνη εντύπωση που έχω είναι ότι η μπάντα πουλήθηκε κι αυτή στη Disney :stuck_out_tongue:

[SPOILER]Όχι, σοβαρά, στο When Your Time Has Come υπάρχει ένα μικρό θεματάκι που είναι (θα ορκιζόμουν με μία ακρόαση μόνο) νότα προς νότα από κομμάτι του Alladin and the King of Thieves:

https://www.youtube.com/watch?v=0vx2vxUmAXg

:p[/SPOILER]

[SPOILER][I]My music player, my private paradise[/I] :lol:[/SPOILER]

Αρχίζω να αναρωτιέμαι πώς θα τα παίξουν live όλα αυτά, είναι πολλή μουσική.


#13

Αυτό όντως ειναι το πιο cheesy σημείο.
Πάντως ο LaBrie βουλώνει πολλά στόματα σε αυτό το δίσκο.


#14

Εκεί έξω…


#15

Από χθες! [emoji14]

At this day and age που λένε, δε νομίζω ότι ο LaBrie έχει να αποδείξει κάτι.

Sent from my A0001 using Tapatalk


#16

Πάρα πολύ μουσική και όχι απαραίτητα καλή ποιοτικά. Βαρέθηκα κάπου στη μέση του δίσκου. Ο LaBrie όντως είναι καλός.


#17

Δεν θα σταθω στη μουσικη, ειναι πολυ νωρις γι αυτο αν και οι πρωτες εντυπωσεις ειναι οτι θυμιζει το (καθόλα απαραδεκτο) προηγουμενο ομονυμo με καποιου ειδους κονσεπτ πεταμενο επανο του…αλλα ΕΛΕΟΣ με τον ηχο του petrucci, 3ος δισκος στη σειρα με απαραδεκτο ηχο κιθαρας, μα καλα το μουσι του εχει βουλωσει τα αυτια? Το τελευταιο αλμπουμ με καλο ηχο κιθαρας…και καλη παραγωγη γενικοτερα ηταν το black clouds…


#18

Ένα τραγούδι άκουσα και μου άρεσε αρκετά . Ο ήχος τι έχει . Μια χαρά διαυγής ειναι !


#19

… λολ


#20

Παρα πολυ ωραιος δισκος γεματος εμπνευση και πρωτοτυπες ιδεες και γεματο πειραματισμο :roll::roll::roll:

Θα μπορουσαν να το εχουν ονομασει The Astonishing: Scenes From A Memory 2: Another Change Of Seasons: Metropolis Part III, καθως ο ηχος, το concept, η θεατρικοτητα, και το γενικοτερο κλιμα του δισκου ειναι λες και ακουω μια συλλογη ποτ πουρι απο αχρησιμοποιητες ιδεες του 1998-1999 που δεν μπηκαν στο Scenes From A Memory γιατι δεν ηταν αρκετα καλες.

Και οχι μονο αυτο, αλλα ειναι ΑΚΡΙΒΩΣ ετσι βαλμενα και στο δισκο τα κομματια. Ακατεργαστα, μια συλλογη απο 4-5λεπτα τραγουδια που θα κοβονταν απο το 90% της δισκογραφιας τους. Επι δεκα χρονια παρακαλουσα απο μεσα μου να μπορεσουν οι Dream Theater να καταλαβουν οτι καποια στιγμη ειναι υπερβολη τα πολλα 15λεπτα τραγουδια, και ετσι χανεται οποιοδηποτε νοημα songwriting, εκτος αν προκυψει φυσικα και βγει καποιο επος του στυλ A Change Of Seasons, αλλα δεν εννοουσα να το γυρισουν σε 5λεπτα τραγουδια με αυτον τον τροπο.

130 λεπτα ακατασχετης φλυαριας με περιπου 7 καλες στιγμες και 2 καλα τραγουδια. Τα εχουμε ξανακουσει ΟΛΑ απο αλλες μπαντες και απο τους ιδιους δεκαδες φορες την τελευταια 20ετια, οποτε αυτος ο δισκος δεν εχει να προσφερει απολυτως τιποτα, εκτος κι αν εισαι φανατικος οπαδος της μπαντας και την ακολουθεις πιστα οτι κι αν κανει. Για το ποσο κιτς ειναι το κονσεπτ, οι χαρακτηρες, το στορυ, οι φωτογραφιες, το artwork και οτιδηποτε συνοδευει αυτην την κυκλοφορια, καλυτερα να μην επεκταθω… δεν το πιστευω οτι η μπαντα που ειχε τα εξωφυλλα, τους στιχους, και τη μουσικη των Images, Awake, Falling, Seasons, εκατσε κι εκανε τετοια ερασιτεχνικη δουλεια στον τομεα της αισθητικης.

[ul]
[li]James LaBrie: Γαματος[/li][li]Mike Mangini: Μολις θυμηθηκα οτι εχουν νεο ντραμερ. Αλλη μια κυκλοφορια που περασε και δεν ακουμπησε. Για διαφημισεις Λορεαλ καλος ειναι.[/li][li]John Muyng:Νταξει δεν παιζει, εχει απολυθει καπου το 2001 και μας τρολλαρουν ακομα οτι ειναι μελος της μπαντας.[/li][li]John Petrucci: Οτι και να γραψει ο Πετρουκιος ειναι αξιοπρεπες σχεδον παντα, αλλα ηδη απο το προηγουμενο αλμπουμ εχει φανει οτι εχει κορεσθει (εχει φανει και παλιοτερα σε στιγμες), αν και ειχα εκπλαγει απο το ποσα καλα ριφφακια και ποσες καλες ιδεες ειχε στο Dramatic Turn. Τελικα ηταν κατι σαν κυκνειο ασμα μαλλον εκεινο το αλμπουμ, γιατι πλεον… με το σταγονομετρο οι καλες ιδεες, αν υπαρχουν.[/li][li]Jordan Rudess: Οτι και να πω ειναι λιγο. Για το πεος, οπως παντα. Καταστρεφει τη μπαντα σταδιακα εδω και 15 χρονια, ε πλεον δε γραφει ουτε ΜΙΑ ωραια και πρωτοτυπη μελωδια. Ουτε ΜΙΑ να υπαρχει ρε φιλε. Κατσε παιξε με το ipad ρε γερο κι ασε τα πληκτρα να τα παιξει η κορη του Πετρουτσι, καλυτερη θα ειναι (τι ποια κορη? οποιαδηποτε απο τις 6-7 που εχει)[/li][/ul]

Τουλαχιστον στο Dream Theater του 2013 υπηρχε ενα Enemy Within, ενα Looking Glass κι ενα Along For The Ride (ααααντε και το Illumination Theory) να πεις οτι ο μισος εστω αξιζει καπως. Στο Astonishing δε νομιζω οτι μου κινησαν την περιεργεια πανω απο 3-4 τραγουδια απο τα ΤΡΙΑΝΤΑΤΕΣΣΕΡΑ που εχει ο δισκος (καλα πολλα ειναι εισαγωγες και αηδιουλες χωρις νοημα, αλλα τα μετραω γιατι τολμησαν και τα εβαλαν σε ξεχωριστο track για να διαφημισουν ποσα τραγουδια εχουν, ε θα κανω κι εγω το ιδιο).

Το ακομα πιο λυπηρο ειναι οτι ειναι πολυ θετικο το οτι δειχνουν να ξεφευγουν απο την ηλιθια χεβιμεταλλικη φαση τους, κατα την οποια επρεπε σωνει και καλα να εχουν μια συγκεκριμενη ισορροπια μεταξυ soft και hardcore στιγμων, με αποτελεσμα να βγαζουν κατι μαλακιαρες στα τελευταια τους 5-6 αλμπουμ που απορεις πως περασαν το τεστ. Ο δισκος εχει ελαχιστες “μεταλ” στιγμες, και αυτο ειναι το μονο που με ιντριγκαρει προκειμενου ισως να του δωσω μερικες ευκαιριες ακομα. Το κακο ειναι οτι ηρθε ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ αυτη η αλλαγη. Αν εβγαζαν ενα αλμπουμ σαν κι αυτο (αλλα προς θεου οχι ολα αυτα τα τραγουδια ρε παιδια, ποιοτητα >>> ποσοτητα) καπου το 2003 ισως να ηταν καλυτερη η πορεια τους μεχρι σημερα. Τωρα συγγνωμη, αλλα δε θα ψωνισουμε πλεον απο σας.