Καλύτεροι δίσκοι της δεκαετίας 2010-2019 ('10's)


#41

Αυτό έπρεπε να το βάλω και εγώ στην λίστα μου γιατί το τελευταίο διάστημα είναι στον πλειερ συνεχώς. Δεν περίμενα να με κολλήσει ένας δίσκος με σχεδόν 2 ώρες μουσική στο σήμερα.

Έχει παίξει στα αυτιά μου με πλήρη αφοσίωση σε ταξίδι αλλά και σαν “χαλί” στην δουλειά χωρίς να με κουράσει στο ελάχιστο.

Είδα και το βίντεο που κυκλοφορεί στο youtube από ένα λαιβ τους σε κάτι βουνά και λαγκάδια και τους αγάπησα ακόμα περισσότερο.

Δεν έχω ιδέα εάν περιοδεύουν συχνά, αλλά θα ήθελα πολύ να τους δω στην σκηνή.


#42

Νομίζω εμφανίζονται σε τοπικά μικρά φεστιβάλ, γενικά επειδή ο Austin Lunn είναι μεγάλη μορφή που συχνά χάνεται στα δάση και τις μπυραρίες του, σπάνια βρίσκει άλλα μέλη να βγάλει την μπάντα παραέξω.

Πάντως ο ίδιος αρκετές φορές παίζει ζωντανά σαν session-ας για άλλες μπάντες παρόμοιου ύφους. Έχει δημιουργήσει ένα μικρό και σημαντικό πυρήνα εκεί στην Μινεσσότα.

Πολύ ξεχωριστή μπάντα από το “Kentucky” και μετά μόνο δισκάρες. Επίσης πολύ ιδιαίτεροι στίχοι. Ακόμη θυμάμαι όταν στο ομώνυμο ντεμπούντο του είχα βρει το τραγούδι “Emma’s Song” αν και ποιοτικά έχει προοδεύσει πολύ έκτοτε.


#43

Αναμένοντας να κυκλοφορήσει το έντυπο για τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας και μια και μου έχει ανασυρθεί στο μυαλό ένα άσμα, θέλω να αναφέρω ακόμα έναν πολύτιμο (για μένα) δίσκο.

Kimi Karki - “Eye for An Eye”. Για όσους δεν τον γνωρίζετε είναι ο κιθαρίστας κι ο εις εκ των ιθυνόντων εγκεφάλων των Reverend Bizarre, Lord Vicar και Orne. Στο δεύτερο προσωπικό του δίσκο, εγκαταλείπει τα εγκόσμια riffs και πραγματεύεται με τις folk ατμόσφαιρες (ό,τι έκανε δηλαδή και στο ντεμπούτο του). Ακουστικές κιθάρες, μικροί ηλεκτρισμοί, παρένθετες αιθέριες φωνητικές γραμμές - όπου χρειάζονται - κι ένα σύνολο ασμάτων που μπορούν να επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.


#44

Επίσης, ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που δημιουργήθηκαν και δημοσιεύθηκαν ως προάγγελος του δίσκου που έπεται να κυκλοφορήσει κάποια στιγμή είναι αυτό των Zemial. Για τους ερωτιάρηδες του prog rock με υπόνοιες Camel κι έναν σπαραγμό καρδιάς στο φινάλε του.


#45

Aν έπρεπε να επιλέξω 10 με το πιστόλι στον κρόταφο (αλφαβητικά):

Arcturus - Arcturian
Beastmilk - Climax
Dodheimsgarg - A Umbra Omega
Ghost - Meliora
Hail Spirit Noir - Oi Magoi
Nekromantheon - Rise, Vulcan Spectre
Sacral Rage - Beyond Celestial Echoes
Soen - Lykaia
Vektor - Terminal Redux
Zemial - Nykta

Τα υπόλοιπα με σχετική σειρά προτίμησης:

Behemoth - The Satanist
Μetallica - Hardwired… to Self-Destruct
Baroness - Purple
Gojira - L’Enfant Sauvage
Thou Art Lord - The Regal Pulse of Lucifer
Dead Congregation - Promulgation of the Fallen
Volbeat - Outlaw Gentlemen & Shady Ladies
Hexen - Being and Nothingness
A Forest of Stars - A Shadowplay for Yesterdays
Enforcer - From Beyond
Darkspace - III I
Deafheaven - Ordinary Corrupt Human Love
Heathen - The Evolution of Chaos
Goat - World Music
Varathron - Patriarchs of Evil
Mgla - Exercises in Futility
Steve WIlson - The Raven That Refused To Sing
Death Angel - Relentless Retribution
Havok - Time is Up
Sarabante - Remnants
Opeth - Pale Communion
Zeal and Ardor - Stranger Fruit
Solefald - Norron Livskunst
Akercocke - Renaissance in Extremis


#46

Riot-Immortal soul

Μετά βάλτε οτιστομπουτσο θέλετε.


#47

Ο Geddy είναι ενήμερος γι’ αυτές σου τις απόψεις;


#48

Όχι. Τον είχα συναντήσει λίγο πριν τη δισκάρα…


#49

Ω ναι!


#50

Θέλα να ρίξω και μια 10άδα δίσκων από τους οποίους απογοητεύτηκα. Και αν θέλετε, ρίξτε κι εσείς.
Χωρίς κάποια συγκεκριμένη σειρά.

Candlemass - “Psalms for the Dead”. Δεν υπήρξα ποτέ λάτρης της φωνής του Lowe. Εκείνη την περίοδο με είχε κατακτήσει το εξαιρετικό Krux - “III”. Στο διάβασμα ότι οι Σουηδοί θα ηχογραφούσαν τον τελευταίο τους δίσκο και μάλιστα με αυτό το εξώφυλλο, είχα προσδοκίες. Περίμενα πολλά. Και τελικά μια πλήρης απογοήτευση, προσπαθώντας να πιαστώ από κάπου. Δεν ξέρω ακόμα αν με χάλασε περισσότερο η έντονη ύπαρξη των πλήκτρων ή η χαμηλή απόδοση του Lowe…

Opeth - “Sorceress”. Στο κλείσιμο του “Pale Communion” υπάρχει το υπέροχο “Faith in Others”. Μετά από αυτό περίμενα τον διάδοχό του και ακόμα τον περιμένω. Έρχεται βιαστικά το “Sorceress” και… αρκετές φορές του έδινα ευκαιρίες για να δω τι και πως… δεν κατάλαβα τι ήθελε να κάνει ο Akeferldt σε αυτόν το δίσκο. Δεν κατάλαβα γιατί βιάστηκε να κυκλοφορήσει κάτι. Για μένα, ο χειρότερός τους δίσκος μ’ ένα δηλητηριώδες εξώφυλλο.

Helloween - “My God - Given Right”. Το σημειώνω χωρίς ενοχές. Η μεγαλύτερή τους πατάτα στη Deris εποχή τους. Μετά το πανάξιο “Gambling…” (κατά δυνάμεις ανώτερο του “Keeper III”) και το ωραίο “7 Sinners” είχα βαρεθεί αυτή τη μηχανική τους παραγωγή (ο ήχος στις κιθάρες έχανε την αίγλη αυτού που λέμε “Ξυράφι” - που 'σαι ρε μεγάλε Tommy Hansen). Το “Straight…” ήταν ένα καλό αντίγραφο και μετά ήρθε αυτή η πατάτα.

Grave Pleasures - “Dreamcrush”. Μετά το “Climax” κι εκείνο το live τους στο Eightball περίμενα πως και πως το επόμενο βήμα. Και ήρθε ο αποχωρισμός. Η διάλυση. To “Dreamcrush” σκοτεινό, έχει κάποιες καλές ιδέες και στιγμές (“No Survival” κομματάρα), αλλά ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη. Καθόλου αρκετό.

Hammerfall - “®Evolution”. Ένα το “Infected” κι ένα αυτό. Άντε στο πρώτο υπήρχαν πράματα, αν και η παραγωγή μ’ έφερνε συνέχεια στο νου τους Motley Crue και με χάλαγε. Στο δεύτερο όσο το άκουγα, άλλο τόσο βαριόμουν και ήθελα να το κλείσω. Πάντα τους ακούω και περιμένω τους νέους τους δίσκους, αλλά κι εδώ πατάτες κι αυτοί.

MONO - “Nowhere Now Here”. Θα διαλαλώ συνέχεια ότι το “For My Parents” είναι η απόλυτη κορυφή αυτής της μπάντας. Οι επόμενοι δίσκοι, πλην του φετινού, ήταν ωραίοι με το “The Last Dawn” να (με) κερδίζει περισσότερο. Φαινόταν όμως ότι κάπου κάτι τέλειωνε, στέρευε. Ήρθε και ο φετινός κι ένα κενό αέρος πέρασε από πάνω μου. Καλά τα σκοτάδια, αλλά ζητάς και μία παραπάνω έμπνευση.

Enforcer - “From Beyond”. Θέλω να αναφέρω κάτι που γράφτηκε λάθος στο παρόν τεύχος του hammer για το “Death by Fire”. Δεν έριξαν καθόλου τις ταχύτητες, είναι φανερό ότι τις ανέβασαν κατά πολύ και περίεργη απόδειξη είναι και η εμφάνισή τους για την προώθηση του δίσκου, όπου έπαιζαν ακόμα πιο γρήγορα. Δε ξεχνιέται αυτό. Τώρα, το επόμενο “From Beyond” με άφησε μ’ ένα ερωτηματικό. Το λέω καλούτσικο, αλλά δε θα κάτσω να το ξανακούσω. Δεν είχε και συνεχίζει να μην έχει κάτι δελεαστικό να με προσφέρει.

Grand Magus - “Sword Songs”. Δε θέλω καν να συζητήσω για το “Wolf God”. Είναι η ταφόπλακα του “Sword Songs”. Αδύναμο, ανέμπνευστο, ανίκανο να σταθεί δίπλα στα προηγούμενα και πόσο μάλλον πλάι στα “Hammer of the North” και “The Hunt”. Live είναι εγγύηση, αλλά δισκογραφικά πέφτουν. Περίμενα άλλα πράγματα.

Pallbearer - “Heartless”. Δεν ξέρω αν όντως πρόκειται για την κατάρα του πρώτου και ανυπέρβατου δίσκου, αλλά τα παλικάρια εδώ έχασαν αυτήν τη μαγεία του “Sorrow and Extinction”. Ωραίες οι κιθάρες και ο τρόπος που ζωγραφίζουν στα leads, αλλά δεν αντέχουν και δε συνοδεύουν ούτε και συνοδεύονται από ένα ουσιαστικό υπόλοιπο περιεχομένου στα τραγούδια. Ακόμα και το “Foundations of Burden” που αποθεώθηκε από παντού, κουβάλαγε κάτι από την αρχή τους, χωρίς βέβαια να τη φτάσει και να τη ξεπεράσει.

Steven Wilson - “To the Bone”. Ήμουν ανάμεσα στον Άγγλο και τους Flotsam and Jetsam (επί “Ugly Noise”). Κέρδισε όμως ο πρώτος, επειδή οι δεύτεροι, αφενός μεν μοιάζουν λίγο μπερδεμένοι, αφετέρου δε έχουν κάτι τραγουδάρες και αυτή την ερμηνεία του Eric που δεν αφήνουν περιθώρια. O Wilson είναι μεγάλος καλλιτέχνης και δε χρειάζεται η μικρή γνώμη μου για να γνωστοποιηθεί αυτό. Στο “To the Bone” όμως η πλειονότητα του δίσκου με άφησε αδιάφορο. Καταλαβαίνω τι θέλει να κάνει, το να εξελιχθεί όπως μόνο εκείνος θέλει, αλλά τι να κάνουμε… δε γίνεται να αρέσουν όλα σε όλους.


#51

Για το Grave Pleasures μέτρα κι εμένα στους απογοητευμενους.


#52

To From Beyond για μένα είναι (και εύκολα) το καλύτερό τους. Το ομώνυμο ή το Below the Slumber είναι μεγάλα έπη. Το Candlemass και μένα με απογοήτευσε σε σχέση με αυτό που περίμενα αλλά δεν είναι κακός δίσκος…

Πρέπει να σκεφτώ σοβαρά για δεκάδες δεκαετίας κλπ, σίγουρα πάντως μπαίνουν Vektor (και τα 2) στην κορυφή, το τελευταίο Wolf, τα 2 Sacral Rage, Nekromantheon, Τrallery και βλέπομε.


#53

Για το 2ο Sacral Rage τα ΄χουμε πει και θα 'χουμε να το ξαναλέμε. Αδιακρίτως ο καλύτερος tech metal δίσκος. Δε συμπληρώνω λέξεις τύπου “δεκαετίας, μηνών κλπ…”.

Για το ομώνυμο του “From Beyond” θα συμφωνήσω μαζί σου, αν και στην πραγματικότητα δεν είναι φύσει τραγούδι των Enforcer, αλλά της μπάντας του μπασίστα τους. Όπως και το κολλητικό “Regrets” από το φετινό.


#54

Και για μένα το From Beyond είναι το αγαπημένο μου Enforcer, είμαι στην μειοψηφία που το προτιμά από το Diamonds. Να πω ότι κοντά στα προαναφερθέντα κομμάτια βάζω και το Farewell. Δεν είναι ο ύμνος συνθετικά, αλλά έχει άψογες φωνητικές μελωδίες και όταν πατάνε το γκάζι το κάνουν καυλιάρικα.

ΥΓ: Trallery παράλειψη μου. Όπως και Tantara Αυτά παθαίνεις άμα κοιτάς στο σκληρό για δίσκους και όχι στη δισκοθήκη σου :grinning:


#55

from beyond με διαφορά το καλύτερο enforcer. μην πω πως τα υπόλοιπα είναι (ψιλο) αδιάφορα, με χειρότερο το τελευταίο


#56

Απογοητεύσεις χμμ…πάντα πιο ενδιαφέρον το κράξιμο από την αποθέωση εννοείται…να σημειώσω ότι απογοήτευση θεωρώ το να έχω προσδοκίες για κάποια άλμπουμ και αυτά τελικά να αποδεικνύονται μούφες. Κυρίως δηλαδή θα μιλήσω για μεγάλες μπάντες τις κυκλοφορίες των οποίων περίμενα με ανυπομονησία. Σίγουρα άκουσα και χειρότερα από τα παρακάτω.

Dream Theater - The astonishing

Τεράστια διάρκεια.Υπερβολικό.Βαρετό σε πολλά σημεία.Ανακύκλωση παλιών μουσικών ιδεών τις οποίες τις έχουν παίξει οι ίδιοι πολύ καλύτερα.Concept αντιγραφή από το 2112 με παραπάνω λεπτομέρειες που το κάνουν χειρότερο.

Offspring - Days Go By

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος βιογράφος της μπάντας για να γνωρίζει ότι έχουν αφήσει πιο πίσω τις pure punk μέρες τους και πηγαίνουν σε συνθέσεις προσανατολισμένες προς την pop, στοχεύοντας κυρίως σε hitakia τα οποία θα ταιριάξουν live με τα υπόλοιπα κλασσικά τους.Στο Rise and Fall πέτυχαν το στόχο αυτόν, στο Days όχι.Δίσκος που τον ακούς και περνάει αδιάφορος αμέσως, χωρίς κάτι το αξιομνημόνευτο.

Avatarium - Hurricanes and Halos

Βάζω το ντεμπούτο τους στα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας.Η εμπορική επιτυχία που είχε και η απόδοση της Jenny-An σε αυτό, τους έκανε να την βάλουν κεντρικό πρόσωπο του συγκροτήματος (που βασικά είχε ξεκινήσει σαν project του Edling) και να βασίσουν όλο το image τους σε αυτήν.Είτε μιλάμε για μπλουζάκια είτε για εξώφυλλα είτε για μελωδίες-συνθέσεις που θα εστίαζαν περισσότερο στα φωνητικά και όχι riff-oriented.Με τον Jidell να παίρνει την σκυτάλη από τον Lief σαν κεντρικός συνθέτης, η μπάντα αρχίζει να παίζει 70ς rock σχεδόν από το πουθενά ,και βασικά χάνεται ανάμεσα σε δεκάδες παρόμοια άλμπουμ.

Candlemass Psalms for the dead

Τα δύο προηγούμενα με τον Lowe ήταν γαμάτοι δίσκοι.Έδειχναν ότι πάνε καλά αλλά ζωντανά κάτι δεν κόλλαγε.Αυτό εδώ έδειξε πως είχαν φτάσει στο τέλμα με τον Lowe και σωστά προχώρησαν σε αλλαγές για να μην τους πάρει η κάτω βόλτα τελείως.Ο ίδιος ακούγεται flat και ξενερωμένος.Θεωρώ ότι έπαιξε ρόλο το κράξιμο που έτρωγε live και το θέμα της απόστασης.Ακόμα και όταν ηχογραφούσαν ή έγραφαν αυτός ήταν στην Αμερική και η όλη δουλειά γινόταν ηλεκτρονικά.

Ozzy Osbourne Scream

Εντάξει για αυτό δεν είχα προσδοκίες αλλά το είχα ακούσει λόγω Gus.Απαίσιο.Ένας Ozzy σε auto tune και τραγούδια εκτός τόπου και χρόνου που δεν είχαν να πουν τίποτα σε κανέναν.Νομίζω το άλμπουμ είχε βγει όπως όπως μετά από πιέσεις δισκογραφικών.

Iron Maiden Final Frontier

Σαν γνήσιος fan boy το είχα υπερασπιστεί αρχικά.Ο χρόνος όμως είναι αμείλικτος κριτής και ο δίσκος πήρε άξια την θέση δίπλα στο Virtual.Πέραν της μουντής παραγωγής που θάβει τις κιθάρες, ο Harris με την δογματική άποψη του περί του τι είναι prog, έχει πάρει μικρά κομματάκια και τα έχει χώσει σε συνθέσεις άλλων δημιουργώντας έναν μουσικό λαβύρινθο πιο μπερδεμένο και από εκείνον του Kubrick στο Shining.Το να κάθεσαι να ψάχνεις ενδιαφέροντα σημεία (εισαγωγή του Talisman - κάποια riffs στο Wild Wind) σε δίσκο μπάντας τέτοιου βεληνεκούς , και μάλιστα διάρκειας 70 λεπτών , ε είναι γελοίο.

Slipknot The Gray Chapter

Ήμουν από εκείνους που τους άρεσε το All hope και το βρήκα βήμα προς τα μπρος για την μπάντα.Στο Gray ακούω μια με το ζόρι και το στανιό επιστροφή σε παλιούς ήχους , με χαμηλότερης ποιότητας τραγούδια όμως.Και με σαφώς χειρότερο Corey.Εντάξει δεν είναι κάνα σκουπίδι απλά με εκνευρίζουν τέτοιες λογικές πισωγυρίσματος , όταν αυτές δεν γίνονται αυθόρμητα.

Enforcer - Zenith

Προφανώς δεν είναι τραγικό άλμπουμ.Απλά μετά το αριστουργηματικό (για εμένα) From Beyond, περίμενα έναν δίσκο που θα τους πάει πιο πέρα, και θα τους κάνει μεγάλη μέταλ μπάντα, η οποία θα παίζει πλέον ψηλά σε φεστιβάλ και σε μεγαλύτερους χώρους από το Κύτταρο λόγου χάρη.Δε νομίζω ότι το Zenith με τον αφελές AOR χαρακτήρα του, πηγαίνει προς αυτή την κατεύθυνση και μάλλον κρατά την μπάντα σε σχετικά underground επίπεδο.

Avenged Sevenfold Hail to the king

Μάγκες το μισό είναι ξεπατικοτούρα.Metallica και Megadeth ψάχνουν τα riffs τους.Δεν έχω να πω κάτι άλλο.Διαφορετικό πράγμα η επιρροή και διαφορετικό το να παίρνεις πράγματα αυτούσια.


#57

Συμφωνώ για Offspring, το έχουν χάσει δισκογραφικά εδώ και καμιά 15αριά χρόνια. Μόνο για live αξίζουν πλέον. Καλά το Days Go By τραγικός δίσκος.

Διαφωνώ κάπως για Ozzy. Let Me Hear You Scream και Let It Die είναι τραγουδάρες. Και το Life Won’t Wait είναι ωραίο κομμάτι επίσης. Τώρα αν τραγουδάει με autotune o Ozzy εμένα δεν με πειράζει και τόσο. Θα πει κάποιος τώρα ότι όλη η σημερινή τραπ (Sin Boy και τέτοιοι) με autotune τραγουδάνε αλλά ντάξει τι να κάνουμε τώρα.

Τώρα για Slipknot. Το Gray Chapter έχει ορισμένα πολύ καλά τραγούδια. Ειδικά το KILLPOP είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚO κομμάτι και φοβερό επίσης και το video clip.

Επίσης για Iron Maiden θα πω ότι έχει 2-3 πολύ καλά τραγούδια μέσα το Final Frontier. Θυμάμαι το mother of mercy το άκουγα αρκετά όταν βγήκε το άλμπουμ.

Δεν λέω ότι οι 3 παραπάνω δίσκοι είναι συνολικά πολύ καλοί. Έχουν όμως ο καθένας κάποια πολύ καλά τραγούδια μέσα.


#58

Χωρίς καμία λογική, δύο δεκάδες με τους πρώτους δίσκους που μου ήρθαν στο μυαλό για κάθε χρονιά (δεν τσέκαρα ημερομηνίες, καλές πιθανότητες να έχει φύγει κάποιο)

Parkway Drive - Deep Blue (10)
Long Distance Calling - Long Distance Calling (11)
Jess And The Ancient Ones - Jess And The Ancient Ones (12)
Deafheaven - Sunbather (13)
Architects - Lost Forever // Lost Together (14)
Wolf Alice - My Love Is Cool (15)
Cult Of Luna & Julie Christmas - Mariner (16)
Igorrr - Savage Sinusoid (17)
Olafur Arnalds - Re:member (18)
Brutus - Nest (19)

Alter Bridge - III (10)
Nightwish - Imaginaerum (11)
Jack White - Blunderbuss (12)
Tesseract - Altered State (13)
Royal Blood - Royal Blood (14)
Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (15)
Trees Of Eternity - Hour Of The Nightingale (16)
Leprous - Malina (17)
Rolo Tomassi - Time Will Die And Love Will Bury It (18)
La Dispute - Panorama (19)


#59

Προσπαθώντας να διαλέξω και εγώ μερικά από τα άλμπουμ που ξεχώρισα στην δεκαετία είπα να κάνω μια μικρή πρώτη λίστα και ρίχνουμε μια αναθεώρηση μετά μέσα στο '20 όταν θα έχω και πιο πλήρη εικόνα.
Καταρχήν όμως θα αναφέρω ξεχωριστά μερικές μπάντες που με κόλλησαν λίγο παραπάνω, ε να μην κυριαρχούν και στην λίστα μερικά ονόματα μόνο.

Enforcer

Diamonds
Death by Fire
From Beyond

3/4 μπορεί και 4/4 θα φανεί πόσο θα αντέξει στο χρόνο το Zenith που καταρχήν μου έκανε θετική εντύπωση. Με όλα τα άλμπουμ τους έφαγα τρελό κόλλημα και έπεσε τρελό λιώσιμο. From Beyond μάλλον αυτό που ξεχωρίζει και για μένα αν και δεν ήταν έτσι όταν το άκουσα για πρώτη φορά. Μακράν ότι καλύτερο υπήρξε στο κλασικό heavy μέσα στην δεκαετία.

Ghost

Infestissumam
Meliora
Preuelle

Και εδώ 3/4 αν και δύσκολα θα γίνει το 4/4 μιας και το ντεμπούτο τους ποτέ δεν το συμπάθησα στον βαθμό που φαίνεται το συμπαθούν οι περισσότεροι. Από εκεί και πέρα όμως χαμός. Όταν ξέφυγαν από την σκιά Mercyful Fate κάπως, μεγαλούργησαν. Δύσκολα βγαίνει καλύτερο, με πιστόλι στον κρόταφο ίσως ξεχώριζα το Meliora.

Solstafir

Svartir sandar
Otta
Berdreyminn

Στα '00ς έπαιρνα την δόση μελαγχολίας κυρίως από τους Katatonia και το αδιανόητο σερί τους με δισκάρες. Στα 10s ήταν οι Solstafir. Αν και δεν μοιάζουν βέβαια μουσικά, σε feeling έχουν αρκετά κοινά. Αν οι Katatonia εμπνέονταν από τα βρώμικα βρεγμένα σοκάκια της Αγγλίας οι Ισλανδοί την έβρισκαν στα τοπία της χώρας τους. Point is και οι 2 σου μετέδιδαν την δικής τους μελαγχολία πολύ πειστικά. 3/3 από αυτούς και εδώ κόλλημα με όλα (ίσως λιγότερο με το πρώτο από αυτά). Καλύτερο; Πραγματικά ακόμα δεν έχω αποφασίσει, είμαι απόλυτα διχασμένος μεταξύ Otta και Berdreyminn.

Vektor

Outer Isolation
Terminal Redux

Για μένα χωρίς αμφιβολία η μπάντα της δεκαετίας. Ότι πιο συναρπαστικό υπήρχε στην metal μουσική. Το Black Future συνεχίζει να μου φαίνεται πιο ακατέργαστο σε σύγκριση με τις 2 συγκλονιστικές δισκάρες που ακολούθησαν για αυτό και δεν βάζω 3/3. Το Terminal ειδικά με κόλλησε στον τοίχο και πρέπει να είναι το άλμπουμ που πήρε τα περισσότερα ακούσματα (και από τα λίγα που έχω αγοράσει στο δεύτερο μισό της δεκαετίας). Δεν ξέρω αν θα ακούσουμε ξανά τίποτα από δαύτους με όσα τραγελαφικά έχουν γίνει αλλά και με αυτά να μείνουμε καλά είμαστε.


Ακολουθούν με εντελώς τυχαία σειρά τα άλμπουμ με τα οποία κόλλησα λίγο παραπάνω. Δεν υπολείπονται από όσα ανέφερα ήδη (εκτός από Vektor που είναι σχεδόν εκτός συναγωνισμού), μερικά μάλιστα μάλλον είναι καλύτερα. Υπάρχουν πολλά ακόμα που είναι στα ίδια επίπεδα η και καλύτερα αλλά έχω να τα ακούσω λίγο καιρό και θα ήθελα να κάνω μερικές επαναλήψεις πριν αρχίσω να τα χώνω σε λίστες με καλύτερα. Είναι και μερικά άλμπουμ που πρέπει να μπεις στο κατάλληλο mood για να τα εκτιμήσεις σωστά.

Evergrey - Hymns For The Broken
Dead Congregation - Promulgation of the Fall
Triptykon - Eparistera Daimones
Kvelertak - Kvelertak
Enslaved - Axioma Ethica Odini
A Forest of Stars - A Shadowplay for Yesterdays
Burzum - Belus
Universe217 - Never
Jess and the Ancient Ones - s/t
Amorphis - Under the Red Cloud
Vhol - Deeper than the sky
Alcest - Kodama
Avantasia - Ghostlights
Myrkur - Mareridt
3 Inches of Blood - Long Live Heavy Metal
Grand Magus - The Hunt
Eternal Champion - The Armor of Ire
Hooded Menace - Darkness Drips Forth
Nightstalker - Dead Rock Commandos
Midas Fall - The Menagerie Inside


#60

Πολλά χρόνια ρε γαμώτο, νομίζω οτι αφήνω κάποια.

Τέλοσπαντων πάμε μια ανά γενικό είδος:

Doom / Stoner

Avatarium - Avatarium: Τα έχω πεί ούκ ολίγες φορές, τρομερό ντεμπούτο, φωνάρα, ριφφάρες, τρομερή ατμόσφαιρα.
Crypt Sermon - Out Of The Garden: Ανατριχίλες με γεύση Solitude Aeturnus και ελαφρά επίγευση Candlemass
Sorcerer - In The Shadow Of The Inverted Cross: Τρομερή επιστροφή από το πουθενά, πιο classic ήχος δεν γίνεται.
Arc Of Ascent - Circle Of The Sun: Μοναδικό απλά. Όχι ότι τα επόμενα δεν αξίζουν και με το παραπάνω αλλά αυτό έγραψε ανεξίτηλα.

Tech Death / Prog Death κλπ Death

Archspire - The Lucid Collective: Πως να είσαι υπεργρήγορος και κατανοητός, με groove, επιθετικότητα και μελωδία.
Archspire - Relentless Mutation: Όλα τα παραπάνω επί 2 :wink:
Atheist - Jupiter:: Atheist…Jupiter…
Benighted - Asylum Cave:: Standing ovation για τον καταπληκτικό συνδυασμό δυναμικής και τεχνικής, εξευγενισμένο και brutal…
Beyond Creation - The Aura:: Σμπαρακουάξ tech death, έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου τόσα χρόνια.
Deviant Process - Paroxysm:: Χαοτικό tech-death με old school αίσθηση, τρομερά δύσκολο να φτάσεις κάποιος σε τέτοιο επίπεδο.
Gorod - A Maze Of Recycled Creeds:: Κατάφεραν και έβαλαν τάξη στο χάος, υποκλίνομαι.
Gojira - L’Enfant Sauvage:: Ντάξ…
Lost Soul - Atlantis - The New Beginning:: Αγαπημένο με ατμόσφαιρα και δύναμη, από τα λίγα.
Ne Obliviscaris - Portal Of I: Ακούγεται τόσο φρέσκο και πρωτοποριακό ακόμη.
Slugdge - Esoteric Malacology: Πανέξυπνες ιδέες, ΠΑΝΕΞΥΠΝΕΣ με ένα ιδιαίτερο blend από tech death/thrash.
Spawn Of Possesion - Incurso: Του neoclassical death το κάγκελο.
Vale of Pnath - II:: Τρομερές συνθέσεις, υπερτεχνικό μέν γκρουβάτο δέ μελωδικό tech death και storytelling με background το σύμπαν του Starship Troopers. Πολύ ψηλά.

Heavy Metal / Prog / Power

Accept - Blood Of The Nations: Από το πουθενά τα έκαναν γυαλιά καρφιά, απλά και κατανοητά.
Ancient Empire - Other World: Κάνουν να μοιάζει τόσο εύκολο να γράψεις τέτοιου επιπέδου power.
Cage - Ancient Evil: Προσωπική αδυναμία ο καράφλας, εδώ νομίζω ξέφυγε και σε storytelling και σε συνθέσεις, χωρίς καθόλου κοιλιά, μόνο την δικιά του :slight_smile:
Judas Priest - Firepower: Ακόμη δεν το έχω χωνέψει πώς το έβγαλαν.
Fates Warning - Theories of Flight: Καρδούλες :stuck_out_tongue:
Hammers of Misfortune - 17th Street: Για αυτήν τη δεκαετία πήραμε την δόση από Corben.
Hell - Human Remains: Θεατρικότητα με riffs από την κόλαση, έκπληξη από τις λίγες.
Riot - Immortal Soul: Ο τίτλος τα λέει όλα, έχουν γραφτεί σεντόνια πλέον.
Sanctuary - The Year The Sun Died: Nevermore υπό την ταμπέλα Sanctuary, τι άλλο να ζητήσει κανένας.
Satan - Life Sentence: Άντε γειά.
Threshold - March Of Progress: Προσωπικά έπαθα πλάκα όταν βγήκε και ακόμη το θεωρώ δυναμίτη.
The Vision Bleak - The Unknown: Τρομερη κυκλοφορία, το κλασικό touch από horror metal στα καλύτερα του.
Warrel Dane - Shadow Work: Χωρίς καμία διάθεση για tribute κλπ ο δίσκος απλά γαμεί, υπερκαταπληκτικός. Άντε μη βάλω και Obsidian Conspiracy στη λίστα δλδ…

Extreme / Black κλπ

Arcturus - Arcturian: Its a miracle, τι άλλο να πώ.
Carach Angren - Death Came Through A Phantom Ship: Ένα κλικ χειρότερο από το καταπληκτικό ντεμπούτο αλλά παραμένει πολύ ψηλά, τρομερή ατμόσφαιρα, συνθέσεις κλπ.
Enslaved-Axioma Ethica Odini: Μαγικό απλά.
Hail Spirit Noir - Oi Magoi: No comments.
Khonsu - Anomalia: Μοναδικός ήχος, extreme blend διαφόρων ειδών με μοναδικό τρόπο που ακούγεται αρκετά πρωτοποριακό και διαστημικό ταυτόχρονα, στα αυτιά μου τουλάχιστον :stuck_out_tongue:
Khonsu - The Xun Protectorate: Επόμενο βήμα από το Anomalia, λίγο πιο πειραματικό αλλά εξίσουν ενδιαφέρον.
Shade Empire - Omega Arcane: Ότι δεν έκαναν οι Dimmu Borgir αυτή την δεκαετία το έκαναν οι Shade Empire.

Thrash/Speed

Vektor - Outer Isolation: Για μένα ένα κλικ κάτω από το ντεμπούτο αλλά πολύ πιο δυνατό από οτιδήποτε άλλο.
Sacral Rage - Beyond Celestial Echoes: Τα έχουμε πεί, ο ορισμός του speed metal κυρία μου!!

Metallica - Hardwired To Self Destruct: Βγάζω καπέλο απλά, μπράβο στα τσακάλια.