Έχει ήδη αποθεωθεί στο progressive rock thread από τους γνωστούς αγνώστους, αλλά αξίζει δικό του thread. Το να συνθέσεις 4 τόσο μεγάλης διάρκειας κομμάτια και να μην προκαλέσεις ούτε στιγμή το χασμουρητό είναι τεράστιας δυσκολίας εγχείρημα. Οι Änglagård στο πολυαναμενόμενο reunion album τους το κατάφεραν. Ένα υπέροχο prog rock κέντημα με την μία σταυροβελονιά καλύτερη από την προηγούμενη
δεν προλαβαίνεις να χασμουρηθεις. προσπαθείς να “μετρήσεις” την μουσική. εχει μπόλικη.
περα απο την πλάκα, πολύ ωραίος δίσκος ακόμη και σε μεταλαδες σαν του λόγου μου 
*ο νέος δίσκος του progsession τα σπάει!!
Μέχρι να γίνει και η κριτική, ένα σύντομο σχόλιο…
ΕΠΟΣ.
Ur Vilande, αλλά επιφυλάσσομαι για την ψήφο μου.
Guys η αληθεια ειναι πως ο δισκος ειναι μια θεικη οντοτητα την οποια δεν τεμαχιζουμε. To ακουμε ολο, το προσκυναμε ολο και παταμε repeat.
Καλά έκανα και επιφυλάχθηκα. Snardom. Τέλος. Ψήφιζω. Κώτσο, εμ α ραητ;
εδιτ: χα, τώρα είδα τ’ αποτελέσματα της ψηφοφορίας.
Ε ναι. το snardom είναι μάλλον αυτό που χτυπάει από την αρχή. Όπως λέγαμε και με τον Dekay, τα Ur Vilande και Snardom είναι τα πιο “άμεσα”, ενώ τα άλλα δύο είναι πιο υπόγεια.
Βέβαια καλά τα λέει ο the box. Καλύτερα να τον βλέπουμε ως ολότητα τον δίσκο
Να κάνουμε κανά bump στη δισκάρα;
Και βέβαια να κάνουμε. Στα 4 κομμάτια αυτού του μουσικού έργου τέχνης απλώνεται ένα μεγαλείο που σπάνια συναντάται σε δίσκο. Μοναδικό μειονέκτημα είναι ότι οι Anglagard παίζουν αυστηρά και μόνο είδος κι έτσι στερούν από πολλούς την απόλαυση. Κατά τα άλλα πρόκειται για ένα από τα καλύτερα prog rock albums όλων των εποχών (χωρίς καμία αμφιβολία κατά την προσωπική μου ταπεινή). Αυτό φτάνει και περισσεύει για όλους τους υπόλοιπους (που δυστυχώς δεν είμαστε τόσο πολλοί, αλλά βαίνουμε αυξανόμενοι 8)).
δεν προλαβαίνουμε. την ακούμε συνέχεια
(μεγάλη συντροφιά σε κάτι σεμινάρια που πάω)
Βαίνουμε αυξανόμενοι λέμε…
πάντως οταν το Μοναδικό μειονέκτημα ειναι οτι δεν υπάρχει μειονέκτημα και πρέπει να δείξεις ενα μειονέκτημα του ακροατή και οχι του καλλιτέχνη/δίσκου, δείχνει τι κυκλοφορία είναι
Αριστούργημα ρε παιδιά τι να λέμε τώρα…
Σου πετάει στη μούρη τέλειους Κing Crimson, πριν ηρεμήσεις από το χτύπημα σου έρχονται ξαφνικά οι τέλειοι Genesis, να και Canterbury folk-ιά και άντε γεια…γνήσια και αυθόρμητα περιπετειώδες όπως είναι οι σπουδαιότεροι δίσκοι αυτής της μουσικής!
Τα εχω ξαναπει και θα τα ξαναπω λογω bump:
Απο τελη 90’ς/ αρχες 00’ς που το προγκ εγινε η επισημη αγαπημενη μου, εχω προσκυνησει τα δυο αλπουμ των Anglagard οσο τιποτε αλλο στο ειδος (νταξει μαζι με το Topographic των Yes). Με τιποτα ομως δεν περιμενα οτι 18 χρονια αργοτερα θα κυκλοφορησουν νεο αλμπουμ και μαλιστα ΚΑΛΥΤΕΡΟ απο τα αλλα δυο.
Και το “καλυτερο” δεν το λεω πια με τον ενθουσιασμο της καινουριας κυκλοφοριας. Μετα απο απειρες ακροασεις μεσα στο καλοκαιρι, εχω πλεον κατασταλαξει. Περισσοτερες και πιο εμπνευσμενες/ωριμες μελωδιες, περισσοτερο folk περισσοτερη ακουστικη/φλαουτο, λιγοτερο “ασυνδετος” τροπος συνθεσης και γενικα καποιος να με σταματησει απο το παραληρημα…
Τελος, ετσι για το γαμωτο θα παραθεσω μερικα groups/albums υποκαταστατα του ηχου των Anglagard γι αυτους που δεν χορταινουν μονο 3 αλμπουμς.
P.S. Μα πως γινεται να ξεπερασαν το Hybris???
Μου κίνισαν την περιέργεια τα όσα διάβασα εδώ… Πάω να ακούσω περί τίνος πρόκειτε!
τα δύο βασικά χαρακτηριστικά είναι αυτό που λέει ο dekay για το ότι παίζουν καθαρά αντιτουριστικό prog rock, οπότε είναι δύσκολο να βγουν σε πολλά αυτιά εκτός του χώρου και αυτό που λέει ο amazing για τον αυθόρμητα περιπετειώδες χαρακτήρα του.
prog δίσκος της χρονιάς με συνοπτικές διαδικασίες όπως λέγαμε και στο review !