Το Among The Living είναι ο definitive Anthrax δίσκος, αλλά αυτός που επισκέπτομαι λιγότερο. Στον αντίποδα, αυτό που ακούω πιο συχνά είναι το Spreading The Disease.
Όλα με Belladona πάντως αξίζουν και το καθένα έχει την ώρα του και τη χάρη του, τους έχω αδυναμία γενικά. Με Bush δεν έχω ακούσει.
Θα ρίξω στο τραπέζι και το ντεμπούτο με Neil Turbin στα φωνητικά, για τους μερακλήδες. Εντελώς άγουρο, αλλά αρκετά γουστόζικο σπιντοχέβυ.
Αmong the Living κι εμένα ο αγαπημένος μου. Ίσως ο αγαπημένος μου θρας δίσκος αν εξαιρέσω Μέγκαντεθ.
Ρε παιδιά, “Sound of white noise” γιατί τέτοιο κλάσιμο; Σαφώς ισχύουν όσα λέτε ότι ο κλασικός Anthrax ήχος σμιλέυτηκε στα προηγούμενα albums με τον Belladonna στη φωνή, αλλά πάντα το έχω στο μυαλό μου ως 90’s modern heavy metal δισκάρα.
Τούμπανη δισκάρα. Top-3 λογικά για μένα. Όταν με πιάνει να ακούσω 90ς εναλλακτικό/ σκληρό ηχο, κάπως χώνω κι αυτό μέσα.
Δεν το λέω γιατί δεν έχω πολλή επαφή. Παίζει να έχω να ακούσω 13 χρόνια, δηλαδή απ’ όταν ξενυχτούσα για Πανελλήνιες. ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ενός κομματιού, το οποίο το αγάπησα με τη μία, και το ακούω από καιρό σε καιρό. Κι αυτό είναι το ΕΠΟΣ “Black Lodge”
Είναι 90’s modern heavy metal δισκάρα, δεν το έχεις μόνο στο μυαλό σου.
Και το τελευταίο με το Bush , το We’ve come for you all ήταν καλό.
Ξανάκουσα τον Λευκό Θόρυβο μετά από αρκετά χρόνια και είναι όντως φοβερός δίσκος - αν θέλετε δε και ένα hot take, μέχρι και ό,τι καλύτερο έκαναν ποτέ οι Anthrax το λέω (!). Επαναλαμβάνω βέβαια ότι εγώ μάλλον δεν μπορώ να εκτιμήσω τα προηγούμενα όπως οι περισσότεροι, γιατί δεν μου αρέσει η φωνή του Μπελαντόνα. Anyway.
Κάτι που μου έκανε σχετική εντύπωση είναι ότι το άλμπουμ, έχοντάς το φρέσκο στα αυτιά μου, δεν μου φάνηκε τόσο απομακρυσμένο από τον thrash ήχο όσο θυμόμουν. Εντάξει είναι εντελώς 90s το vibe του και έτσι στην πραγματικότητα το λες οριακά thrash, αλλά όχι και τελείως αποκομμένο τέλος πάντων. Ή, να το πούμε αλλιώς, παρουσίαζε μια φρέσκια, διαφορετική εκδοχή πάνω στο ίδιο θέμα ή κάπως έτσι; Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για μια άψογη ισορροπία που κατάφεραν μεταξύ της παλιάς επιθετικότητας/in your face ενέργειας και της νέας - τότε - “alt-metal” διάθεσης για γκρούβα και “παράξενους” κιθαριστικούς (και όχι μόνο) ήχους όπως συνηθιζόταν εκείνα τα χρόνια.
Και κάτι ακόμα, όσοι είστε φαν του άλμπουμ αξίζει να έχετε στη συλλογή σας (φυσική ή ψηφιακή) την “expanded edition” που έχει μεταξύ άλλων τρομερές διασκευές σε Cheap Trick και Smiths (…of all bands). Έχει επίσης μια διασκευή στον αθάνατο ύμνο Cowboy’s Song των Thin Lizzy, που πρέπει να πω ότι μου προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα: Ναι μεν είναι άψογη η απόδοση όλης της μπάντας, το ερμηνεύουν με τον πρέποντα σεβασμό αλλά και με καύλα, όλα κομπλέ, κάπου όμως ένιωσα να μου λείπει η ερμηνεία του Λάινοτ, που δεν το περίμενα οφείλω να πω - δεδομένου ότι εδώ στη διασκευή έχεις φωνητικά από έναν τραγουδιστή που ΟΚ εγώ τον θεωρώ ανώτερο. Και συνειδητοποίησα (ή θυμήθηκα) πόσο υποτιμημένος ερμηνευτής ήταν ο μεγάλος Φιλ. Όσο φωνάρα και τραγουδισταράς, με τόνους attitude, κι αν είναι ο Τζον ο Μπους, αυτή τη γλυκιά μελαγχολία του Φιλ δεν μπόρεσε να μου τη μεταδώσει…
Σε ένα δίκαιο κόσμο θα έλεγες απλά το προφανές.