Εγώ μιλάω για την Πόπη Στέφα που είχε με τον σύζυγο της την στήλη Forgotten Jewels και αρθρογραφούσαν στο ΜΗ κατά το πρώτο ήμισυ των 90’s.
Αυτά τα άρθρα στο Invader που έβαλες είναι πολύ πιο πρόσφατα, δεν αποκλείεται να πρόκειται για το ίδιο άτομο, αλλά από ότι βλέπω η συνεργασία αυτή δεν μακροημέρευσε, ούτε καρποφόρησε ιδιαίτερα (μόλις τρία “κομμάτια”).
1 Like
nai kai poloi skliropirinikoi tupou “ego den akouo flories mono BLACK METAL” kai aidies me ta adistixa a3esouar (anapodous staurous, pedalfes maura rouxa kai 3eskismenes black metal blouzes) pou tora ginane taxitzides (uparxto paradeigma einai auto) me anixti poukamisia (vevaia na fenete kai i goitia etsi?), xrisi kadena kai akoume mono SKYLIA tora. ade re na pan na psofisoun ta arxidia pou 8a milisoun kai gia tous Anthrax.
e nai re su me ton ka8e paparoloukoumidi pou to “paizi” kritikos diskon na leei tin m@l@ki@ tou ka8e fora kai na sximatizei kai apopsi.
εκραζαν τους Metallica πριν καν γινει μοδα να τους κραζεις ! Τιμιοι.
Κάποιος άλλος πέρα από εμένα που να γουστάρει αυτή την περίοδο των Anthrax;
John Bush - φανταστική φωνή, το Sound of White Noise - φοβερός δίσκος.
Οι επόμενοι 2 σχετικά μέτριοι αλλά με τις στιγμές τους - φανερή η απουσία του Splitz - τα guest του Dimebag δεν έσωσαν την κατάσταση.
Το We’ve Come for you All - πολύ δυνατός και τίμιος δίσκος.
Scott Ian είσαι μεγας αμπαλος με τις επιλογές σου - Μόνος σου έδινες παντα μια και τα διέλυες ολα .
3 Likes
Ο Bush εκανε προσφατα τρεις συναυλιες στην Αμερικη οπου επαιξε μονο απο την περιοδο του στους Anthrax 
. Ηταν μια περιοδος που εδωσε καλες δουλειες και αξιζε.
2 Likes
Πατα play στο video μωρεεεεεε
2 Likes
Θυμαμαι οτι ηταν τεραστια η αλλαγη τοτε για Anthrax, απο τον Μπελαντονα στον Τζον. Αλλα ο τυπος ειναι τρομερος φροντμαν και φωνη. Δεν θα κρυψω οτι λατρευω τον Μπελαντονα και το ευρος της φωνης του, αλλα ο Τζοι ειναι πιο fun performer ενω ο Τζον ειναι τρομερα δυναμικος, ενεργητικος και το ζει οσο δεν παει. Ωραιες εποχες και οι δυο, διαφορετικες μεταξυ τους νομιζω.
1 Like
Το “We’ve come for you all” είναι δισκάρα, τον αγαπάω. Τα υπόλοιπα από μέτρια και κάτω για 'μένα. Ποτέ δεν κατάλαβα την αποθέωση του “Sound of white noise”, εξαιρουμένων 3 τραγουδιών. Με Beladonna είναι η μπάντα που πρέπει, για τα δικά μου γούστα τουλάχιστον.
O John Bush βέβαια έχει φωνάρα, αυτό είναι δεδομένο.
Αγαπαμε John Bush. !!
1 Like
Ένα σύντομο απόσπασμα από τον επερχόμενο δίσκο τους, τον οποίο απ’ ότι φαίνεται θα ακούσουμε σύντομα, εδώ το σχετικό απόσπασμα .
Επί τη ευκαιρία, με εξαίρεση πολύ συγκεκριμένα κομμάτια, δεν έχω ασχοληθεί εκτενώς με το συγκεκριμένο συγκρότημα. Από τα όσα έχω ακούσει πάντως, θεωρώ ότι φωνητικά ο Belladona έχει τις μεγαλύτερες ικανότητες από τους vocalist των Big 4.
Για έναν αδαή με το συγκρότημα όπως είμαι, ποια άλμπουμ θα προτείνατε να ακούσω για να μπω στο κλίμα, ποια είναι τα must;
Στο νου μου από τα όσα έχω ακούσει είναι τα Indians, I Am The Law, Bring The Noise & Only, αναμένω τις προτάσεις σας…
Για την ακρίβεια ο Belladonna τραγουδούσε μελωδικά, είχε μάλιστα γραφεί πως είναι “σαν να ακούς τον τραγουδιστή των Journey σε thrash συγκρότημα”, ένας φαινομενικά αταίριαστος συνδυασμός που όμως λειτούργησε και βοήθησε τους Anthrax να ξεχωρίσουν, όπως και το ότι δεν έπαιρναν και πολύ τον εαυτό τους στα σοβαρά, αποδεικνύοντας ότι το thrash μπορεί να είναι και διασκεδαστικό εκτός από βλοσυρό και ότι οι κοινωνικές ανησυχίες είναι δυνατόν να εκφραστούν και χωρίς δριμεία “κατηγορώ” στους στίχους!
Για αρχή το προφανές Among the Living, αυτό στο οποίο βρίσκουν τον ήχο που τους ταιριάζει και θα τους έκανε γνωστούς, μέσω της μίξης μελωδικών metal leads και hardcore ρυθμών, εισάγοντας ταυτόχρονα το “groove” στη μουσική τους, στοιχεία που τους ξεχώρισαν από τους ομότεχνους τους thrashers της Δυτικής Ακτής! Εδώ έπιασαν την κορυφή της καριέρας τους και εισήγαγαν εαυτούς αμετάκλητα στην big four elite του ιδιώματος τους!
Από κοντά και τα πολύ καλά Spreading the Disease και Persistence of Time. Ξεκίνα με αυτά και το ξανασυζητάμε για τα υπόλοιπα!
6 Likes
Among the Living και Persistance of Time θα υποστηρίξω κι εγώ ως επιλογές!
4 Likes
Spreading the Disease και Among the Living και εμένα τα αγαπημένα μου. Με Beladonna μου αρέσουν όλα βασικά.
Επίσης, το τελευταίο τους μέχρι στιγμής, For All Kings, θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερά τους.
Με John Bush επίσης, θεωρώντας φωνάρα τον Bush και πιο κοντά στα δικά μου γούστα ίσως, μου αρέσει ΠΑΡΑ πολύ το We’ve Come for you All. Τα υπόλοιπα λίγο τα βαριέμαι, με εξαιρέσεις συγκεκριμένα τραγούδια (κυρίως από το Sound of the White Noise).
3 Likes
Εχω μια ιδιαιτερη θεση στην καρδια μου για το καταπληκτικο State of Euphoria. Στα αυτια του τοτε εαυτου μου ηταν σαν να εκαναν μια μουσικη αλλαγη και ειναι μελωδικο τοσο οσο, θρας τοσο οσο, μεταλ τοοοοοσο τοσο.
Ανθραξ φορ δε γουιν
6 Likes
Είναι ο μόνος που δεν μπορώ εγώ εν τω μεταξύ! 
Και συμφωνώ απόλυτα με @furor, κλάσεις ανώτερος ο Τζον Μπους (καλά δεν είπε αυτό ακριβώς, το λέω εγώ όμως)
Ακραίες διαφορές απόψεων πάντως, γουστάρω
3 Likes
Συμφωνώ για John Bush. Τον θεωρώ ανώτερο.
Γουστάρω φυσικά και τον ινδιάνο.
Η ειρωνεία όμως είναι ότι με τον ινδιάνο είναι η μπάντα που πραγματικά γουστάρω να ακούω.
Με Bush δεν ξέρω τον λόγο που με χάνουν, ενώ θέλω πολύ να μου αρέσει. Ακόμα και οι επανηχογραφήσεις των παλιών τραγουδιών με τον Bush, ενώ είναι ωραίες, ε με τον Μπελαντόνα είναι το real thing. Και ίσως εκεί είναι που μπάζει το πράγμα για 'μένα, ότι δηλαδή με τον Μπελαντόνα οι Anthrax είναι αυτοί που ΠΡΕΠΕΙ να είναι.
Πάντως, το Safe Home (με John Bush) είναι ένα τραγούδι που αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές μου και επιστρέφω πολύ συχνά σε αυτό, ένα τραγούδι που δε θα μπορούσε να τραγουδηθεί με την ίδια επιτυχία από τον Μπελαντόνα.
2 Likes
Μάλλον επειδή όταν οι Anthrax προσέλαβαν τον Μπους, παρόλο που σαφώς έκαναν upgrade στο φωνητικό κομμάτι (no question), ταυτόχρονα άλλαξαν αισθητά τον ήχο τους και απομακρύνθηκαν από το thrash. Όπως έκαναν βέβαια και σχεδόν όλα τα υπόλοιπα συγκροτήματα της σκηνής. Θα μου πεις, δεν επέστρεψαν στο thrash και οι Anthrax, με τον Μπους; Ναι, αλλά όπως και να 'χει δεν ήταν πια το ίδιο.
Άρα γι’ αυτό νομίζω ακόμα οι περισσότεροι έχουν στην καρδιά τους τον Μπελαντόνα, ως τον τραγουδιστή των “παλιών καλών” Anthrax. Εμπειρική παρατήρηση είναι αυτό btw, εμένα οι Anthrax ποτέ δεν μου έλεγαν πολλά (και δεν τους θεωρώ και άξιους να συγκαταλέγονται στο Big 4, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Βέβαια δεν έχω ακούσει ακόμα τη συλλογή με τα παλιά κομμάτια ηχογραφημένα με τον Μπους. Αν (όταν) το κάνω κάποια στιγμή και επιβεβαιωθεί η προσδοκία μου ότι θα γουστάρω περισσότερο, μάλλον δεν παίζει να ξανακούσω παλιό δίσκο Anthrax.
3 Likes
συμφωνω με τους προλαλησαντες:
Spreading the Disease
Among the Living
State of Euphoria
Persistence of Time
For All Kings
τα αλλα πολυ πολυ μετρια
1 Like
αφού λέμε γνώμες…
State of Euphoria
Persistence of Time
Sound of the White Noise
For All Kings
τα 2 πριν από το state , λίγο πιο ωμά, αλλά τσεκάρεις και το Among the Living όπως και το Attack of the Killer B’s που είναι Ε.P.
2 Likes