Αν και φέτος παίζει να έχω δει λιγότερες από 10 νέες ταινίες και προφανώς δεν βγάζω λίστα με τίποτα, να προσθέσω και εγώ πως το Weapons μου φάνηκε κακό. Σε σημεία μέχρι που με εκνεύρισε δλδ κιόλας. Τα ίδια και χειρότερα για Nosferatu που κόντεψα να το παρατήσω στα μισά.
Αντίθετα το Sinners μου φάνηκε απλά υπέροχο, όχι τίποτα άλλο αλλά σχετικά πρόσφατα διάβαζα κάποια πραγματάκια για τον Robert Johnson που φανερά ήταν από τις μεγάλες επιρροές του Cοogler.
Ταινιάρα φυσικά το One Battle after the Other και να δω πως θα καταφέρω να συγκρατηθώ, και να μην πέσω κάτω από τα γέλια, την επόμενη φορά που θα με ρωτήσει κανένας “τι ώρα είναι”.
Από τα 2 υπερηρωικά που είδα φέτος, το Captain America και το Superman μου φάνηκε το ένα χειρότερο από το άλλο.
Από σειρές… Andor και The Ptt ξεχώρισαν πολύ εύκολα, άντε μαζί με το πολύ ωραίο The Mighty Nein.
Το ειχα αναφερει και στο αντιστοιχο θρεντ το καλοκαιρι.
Ξεκινησα με ενθουσιασμο διαβαζοντας το hype στο φορουμ αλλα και το (παραλογο) 95% στο Rotten Tomatoes.
Τα 30 πρωτα λεπτα οντως ειχαν ενα μυστηριο με ωραιο buildup και ειπα ωραια, εδω χτιζεται κατι καλο.
Μολις ξεκαθαρισε το plot της μαγισσας, ολο το μυστηριο εξαφανιστηκε και ξεκινα ενα βαρετο και απλοικο narrative, περισσοτερο στα πλαισια κακης κωμωδιας παρα χορρορ, δηλαδη επουδενι τρομαχτικο περα απο καποια φθηνα jump scares. Αποκορυφωμα κριντζιλας ηταν ο γελοιος τροπος που τρεχανε.
Καταλαβαινω οτι μπορει να ειναι διασκεδαστικο για καποιους και να το απολαυσαν, απλα για εμενα που εχω απομακρυνθει απο αυτο το genre, μου φανηκε σαν μια κακη χορροροκωμωδια. Julia Garner και Josh Brolin μαρεσαν παντως.
Επιστρεφω με τη φετινη λιστα … εχω αλλα 2-3 οσκαρικα που μου μενουν.
Με κίνδυνο να φανώ ο κλασικός μ@λ@κ@ς που του λες “δεν μου άρεσε” και σου απαντάει “δεν είναι ότι δεν σου άρεσε, είναι που δεν το κατάλαβες”, θέλω να σημειώσω το εξής για το Weapons:
Πιστεύω ότι η εμπειρία που θα έχεις βλέποντας αυτή την ταινία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις προσδοκίες που έχεις μπαίνοντας στο σινεμά/πατώντας το play στην TV. Δηλαδή, αν νομίζεις ότι θα δεις horror αντάξιο του Insidious ή του Εξορκιστή, ή κάποιο “σοβαρό” μυστήριο και γενικά “σοβαρή” ταινία, είναι αναμενόμενο να σου φανούν τραγικά γελοία όσα γίνονται από ένα σημείο και μετά, και να την κρίνεις ως πατάτα. Αν, όμως, μπεις περιμένοντας να δεις ένα campy horror comedy, ή, τέλοσπάντων, μια ταινία που δεν παίρνει τον εαυτό της και πολύ σοβαρά, τότε είναι αρκετά πιθανότερο να περάσεις καλά.
Από την άλλη, το βλέπω ίσως έτσι γιατί η όλη φάση μου θύμισε το Drag me to hell, που είχα πείσει την παρέα να πάμε να τη δούμε στο σινεμά και είχαμε βγει με εμένα κατενθουσιασμένο και όλους τους άλλους να με βρίζουν για χρόνια. Ακόμα το θυμούνται.
Μεγάλο σχόλιο. Και επιτείνεται από τις κριτικές - αν κάποιος σου πει ΤΑΙΝΙΑΡΑ, εχεις ηδη τον πήχη πολύ ψηλά, πριν μπεις στην αίθουσα. Αν το κοινο γελάει, σε επηρεάζει. Αν το δεις σε λαπτοπ με κακή ανάλυση, επίσης κ.ο.κ.
Γενικα πάντως με το χορρορ, και διαβαζοντας και το σχετικο νημα στο φόρουμ, βλέπω ότι υπάρχουν υποκατηγορίες θεατών - κάποιοι είναι στη φάση “αν δεν έχει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΙΜΑ/GORE δεν ειναι χορρορ” και τους χαλάνε οι σχετικές ταινίες.
Εγω που δεν ειμαι τοσο σκληρος θεατής, μια χαρά το απόλαυσα, και φοβήθηκα και εκτονωσα την ενταση στο τέλος.
Καταλαβαινω να μην πιασει καποιον, αλλα απορω πως μια σιγουρα καλοστημένη ταινία, μπορει να χαρακτηριστει “πατατα” για καποιον.
Απο την αλλη, σιγουρα ο καθενας εχει διαφορετικα κριτηρια
Κρατάω πρώτα και κύρια το One Battle After Another είναι νομίζω ότι καλύτερο είδα, ενώ μου άρεσαν πολύ τα No Other Choice, Sinners, Bring Her Back, Nouvelle Vague, Good Boy.
Τίμιο το Black Bag του Soderbergh, το τελευταίο Mission Impossible, το Materialists, ενώ καλή μπλοκμπαστεριά και το F1. Δεν με χαλάσε και ο Νοσφεράτου (25 δεν βγήκε?). Συμπαθητικό το Weapons, χαβαλέ έβγαλε το Dangerous Animals και από εκεί και πέρα λίγα πράγματα.
Το The Ballad of Wallis Island δεν μου είπε τίποτα, ενώ το The Amateur μια το είδα και μια το ξέχασα. Το 28 Years later πάρα πολύ άνισο και με έχασε πολύ στο δεύτερο μισό του, το Caught Stealing δεν ήταν άσχημο αλλά εμένα δεν μου κλίκαρε, ενώ κάτι Old Guard 2 και Predator: Badlands μου φάνηκαν νερόβραστες χαζομάρες.
Βλέποντας τα έτσι μαζεμένα δείχνει πολύ φτωχή χρονιά για εμένα, αν και υπάρχουν αρκετά που δεν είδα και πιθανώς θα γουστάρω πολύ. Ελπίζω εντός εβδομάδας να κάνω κατσαπ σε Οικονομίδη και Τζάρμους.
Το είδα και άξιζε. Νομίζω πως με βοήθησε να το απολαύσω το γεγονός ότι δεν είχα ιδέα τι πρόκειται να δω, οπότε δεν θέλω να πω πολλά περισσότερα. Road movie στην έρημο. Υπέροχα πλάνα. Υπέροχη μουσική.
δεν ξερω για Ελλαδα κι Ευρωπη αλλα απο την εδω μερια του Ατλαντικου, το k-pop demon hunters εκανε θραυση απο φθινοπωρο και υστερα στις animated ταινιες.
Δυστυχώς δεν έχει πάρει διανομή - αν και υπάρχει πίεση για να έρθει και στις Ελληνικές αίθουσες (σε spoiler ότι έγραψε η Feelgood)
Summary
Η στρατηγική του studio προέβλεπε ότι η ταινία δεν θα κυκλοφορούσε στις κινηματογραφικές αίθουσες σχεδόν σε κανένα territory. Πλέον, όμως, με το buzz που έχει δημιουργηθεί —κυρίως λόγω των υποψηφιοτήτων— υπάρχει το ενδεχόμενο να επανεξεταστεί η κινηματογραφική της κυκλοφορία. Αν αυτό τελικά συμβεί, θα είμαστε και εμείς μία από τις αγορές που θα την διανείμουν | Feelgood.
Κι εγώ το περιμένω πως και πως - είμαι σταθερό (και για πάντα πιστό) Linklater junkie, πόσο μάλλον όταν υπάρχει και reunion με τον Χωκ στην εξίσωση
Εμένα πάλι οι διάλογοι είναι που μου άρεσαν περισσότερο Όλη η ταινία οι διάλογοι είναι στην πραγματικότητα. Η πλοκή συνοψίζεται στο “κάτι τύποι (όχι όποιοι κι όποιοι τύποι, but still) σ’ ένα μπαρ λένε διάφορα”. Πρέπει να είχε μισή εξωτερική σκηνή. Εντάξει, ήταν λίγο παραληρηματικός ο χαρακτήρας του Χωκ αλλά με γοητευτικό τρόπο. Η ερμηνεία του ήταν εξαιρετική, by the way. Το ίδιο και η soft jazz μουσική υπόκρουση. Αν κάτι με χάλασε, ήταν η έντονη επιθυμία που μου γέννησε για ουισκάκι και πούρο…
Όλη η ταινία οι διάλογοι είναι στην πραγματικότητα. Η πλοκή συνοψίζεται στο “κάτι τύποι (όχι όποιοι κι όποιοι τύποι, but still) σ’ ένα μπαρ λένε διάφορα”. Πρέπει να είχε μισή εξωτερική σκηνή. Εντάξει, ήταν λίγο παραληρηματικός ο χαρακτήρας του Χωκ αλλά με γοητευτικό τρόπο. Η ερμηνεία του ήταν εξαιρετική, by the way. Το ίδιο και η soft jazz μουσική υπόκρουση. Αν κάτι με χάλασε, ήταν η έντονη επιθυμία που μου γέννησε για ουισκάκι και πούρο…