Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά, αρχίζω να βλέπω πάλι περισσότερο σινεμά, αλλά όχι απαραίτητα στις αίθουσες, άρα θα κάνω μια πρώτη απόπειρα από μνήμης να δώσω ένα μικρό τοπ, και υποψιάζομαι ότι όταν βγουν οι λιστές (σας και των σάητ), θα κρατήσω σημειώσεις και θα αλλάξω και τη σειρά.
Προφανώς και λείπουν bugonia, συναισθηματικη αξια και naked gun που δεν πρόλαβα. ίσως και κάποιες straight to streaming που μαλλον ξεχνάω.
After the hunt - τα είπαμε προσφατα, ενδιαφέρουσα, ωραίες ερμηνειες, πολύ σημερινό θέμα, άνισο τέλος
9.Caught Stealing - το είδα γιατι μαρέσει ο σκηνοθέτης - πιο σκοτεινή απ’όσο έλεγε το τρέηλερ, so n so
8.Sorry, baby - βαρύ θέμα, το χιτ του καλοκαιριού, ήθελε να πει πολλά αλλά δεν με έπιασε όσο περίμενα
MI: Final Reckoning - ποπκορν ωραίο, με φίλους που δεν σκαμπάζουν. στο σπίτι κοιμάμαι με τα ΜΙ, στην αίθουσα ειχε πλάκα
6.Mickey 17 - ανέλπιστα αστείο, φοβερός ο πάττισον, περάσαμε καλά ακόμα και αν δεν μαρέσουν τα scifi
5.A complete unknown - η Νέα Υόρκη ήταν καλυτερη από τον Σαλαμέ. Ειχε ύφος όμως (και η ταινια και ο Σαλαμέ)
4.Babygirl - Ειμαι φαν Νικολ, έφαγε αδικαιολόγητο φτυάρι, βγάλτε το σεξ απο το σινεμα να δω τι θα μείνει
3.Zootopia 2 - επικο έπος
2.One battle after another - δεν είδα τις 567,340 αναφορές που βρήκε ο Λουπιν, αλλά ταινία με τέτοια διάρκεια να σε κρατήσει μακριά από το κινητό, το λες και κατόρθωμα
1.Weapons - η ταινια της χρονιάς για μένα, φοβηθήκαμε, γελάσαμε, θα αναφέρομαστε σε αυτή στο μέλλον.
too soon για εμένα - έχουμε ακόμα ψωμί για τέλος του έτους…
Η χρονιά από το καλοκαίρι και μετά πήγε άπατη προσωπικά, είδα ελάχιστα καινούρια πράγματα και ασχολήθηκα ακόμα λιγότερο με τα κινηματογραφικά δρώμενα, διότι δεν είχα χρόνο/ήταν ζόρικο διάστημα anyway… τώρα Δεκέμβρη θα προσπαθήσω να δω μερικά που βγήκαν σε stream ή παίζονται ακόμα σινεμά, από τα εκατοντάδες έργα που δεν πρόλαβα τους προηγούμενους μήνες + ότι φέρει προφανώς ο (αρκετά φορτωμένος) Δεκέμβρης.
Ελπίζω να κάνω μια ανασκόπηση τέλη Γενάρη, ειδάλλως, αν μου τη βαρέσει, θα γράψω στα κοντά μια 10άδα να βγουν μερικές προτάσεις/προτιμήσεις - και υποθέτω για τα υπόλοιπα, θα με καλύψουν οι εδώ διάφοροι γνωστοί-άγνωστοι
Μακράν η πιο φτωχή κινηματογραφική μου χρονιά. Δεν θα έχει λίστα από εμένα, απλά επειδή δεν βγαίνει λίστα με τίποτα. 2-3 φορές αν πήγα σινεμά όλο το χρόνο, από κατέβασμα τίποτα άρα…
Έπεσε νοσταλγικό πισωγύρισμα και αρκετές μέτριες ως κακές σειρές σε streaming platforms.
…και εγώ περιμένω να συμπληρώσω τα κενά π.χ. βγήκε χθες το Sentimental Value online (που ήθελα να το δω σινεμά αλλά όλο κάτι γινόταν και δεν… ) πριν τοποθετηθώ.
Νομίζω πως όχι. Τουλάχιστον Ελλάδα. Μπορεί επί πληρωμή στα μεγάλα streams, αλλά ακόμα κι έτσι το είδα. Είναι βαρύ το γαμίδι κι ευτυχώς ψιλοσπάει σε καίρια σημεία με μερικές ανάλαφρες σκηνές. Αυτή η σκανδιναβική καταθλιψάρα δεν ξέρω αν είναι για τόσο μεγάλη διάρκεια, αλλά την πάλεψα. Είναι βαθιά ανθρώπινη ταινία κι αν ταυτιστείτε με τις ηρωίδες, όχι ως γυναίκες αλλά ως τέκνα, τότε θα την εκτιμήσετε ακόμα περισσότερο. Καλά, όταν σκάει το πρώτο πλάνο του μπαμπά Σκαρσγκαρντ αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως παίζει σε άλλη κατηγορία ο καργιόλης. Ακόμα.
Αρχικά, με φίλτατο @Ktn ανεβάσαμε ετήσιο μεράκλωμα άκρατου υποκειμενισμού:
Κατά τα άλλα, ένα σύντομο recap της φασούλας μου για το 2025, full of cringe.
Σύμφωνα με το Letterboxd είδα 149 ταινίες το 2025, σε μια χρονιά που ομολογουμένως προσπάθησα να “κρατήσω επαφή” με τα κινηματογραφικά τεκταινόμενα που θεωρώ πως με αφορούν, αλλά και να επενδύσω στο να (ξανα)δω ταινίες στον ελεύθερο χρόνο μου, κάτι που χτίζω τακτικά τα τελευταία χρόνια. Υπό αυτή την άποψη, η επαφή μου με τον κινηματογράφο, ήταν ένα από τα ελάχιστα resolutions (sic) τα οποία νιώθω περήφανος που πέτυχα σε μια πολύ δύσκολη χρονιά. Τέλος αυτοαναφορικότητας, πάμε στο κυρίως πιάτο. Το 2025 ήταν μια χρονιά όπου είδα το αγαπημένο μου horror genre να συνεχίζει να προσφέρει σπουδαία έργα, να μην φοβάται να καταστεί oldschool αλλά και μεταμοντέρνο. Ήταν επίσης η χρονιά, που ένιωσα πως μεγάλοι κινηματογραφιστές δικαιώθηκαν με την επιλογή τους να γίνουν ακόμη πιο πολιτικοί από ό,τι συνήθιζαν, ή είχαν δείξει μέχρι τώρα.
Σε κάθε περίπτωση, την θεωρώ μια πάρα πολύ καλή χρονιά. Για 2026, δεν έχω ιδέα τι να περιμένω, αλλά κλάιν.
Υπήρξαν ταινίες όπως το El 47 που μες την Ken Loach-ική του αγάπη και καταλανική μαγεία με συγκίνησε βαθιά, όπως έπραξε και το εκπληκτικό εποχής Palestine 36, που κατάφερε με αποκεντρωμένη αφήγηση και εξαιρετική εικονογραφία να συνδέσει πολλές (αποικιοκρατικές) πτυχές της ιστορίας του δραματος του Παλαιστινιακού λαού, και συγκεκριμένα ενός κομβικού γεγονότος πριν και την πολυσυζητημένη δεκαετία του ‘40. Το ότι το εντάσσει σε ένα πλαίσιο διεθνών εξελίξεων της εποχής, το κάνει ακόμη πιο σπουδαίο.
To Urchin με κέρδισε σε πολλά αλλά με έχασε στο φινάλε, αλλά μαζί με τα Sorry, Baby, Companion, Caught Stealing. Spike Lee σε αγαπάμε ό,τι και αν κάνεις.
Για τη Σπασμένη Φλέβα του Γιάννη Οικονομίδη, μην τα ξαναπώ. Λάνθιμε / Κεκάτε, καλύτερα να τα κάνατε βίντεο κλιπ.
Αγαπημένη κωμωδία (σκέτο): “One Of Them Days”. Αχ.
Αγαπημένη superhero ταινία: Iggy Pop Thunderbolts*. Είναι ωραία, όλοι οι λουζερς καταθλα παρέα.
Δεν είμαι των ντοκιμαντέρ, εδώ όμως το πραξικοπηματικό παρελθόν στο Κονγκό, η δολοφονία του Πατρίς Λουμούμπα, η αποικιοκρατική προσέγγιση ΕΕ, και κυρίως, η σημασία και η ακτιβιστική δράση προσωπικοτήτων όπως οι Max Roach, Abbey Linkoln, Art Blakey, Nina Simone, και γενικότερα της τζαζ σκηνής στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης ενάντια στα τεκταινόμενα, αποτυπώνονται ανατριχιαστικά. Κλασικό ήδη.
(Eκτός αν πιάνεται για φετινό το “Queer” του Guadagnino, που όχι απλά σέβεται στο απεριόριστο το κλασικό βιβλίο του William S. Burroughs, αλλά αφήνει τη δική του σκηνοθετική πινελιά, με τον Daniel Craig να δίνει μάλλον ερμηνεία τοπ5 καριέρας)
Κλασική περίπτωση ταινίας που λανσαρίστηκε σε λάθος target group θα πω. Ή αράζω με λάθος άτομα. Τέλος πάντων, το “Weapons” μεγαλουργεί εξαιτίας της σκηνοθετικής προσέγγισης στο διαγενεακό και κοινοτικό τραύμα, καθώς και στο πως συλλογικά φαντασιακά μπορούν να τσακίσουν τον ψυχισμό μιας γενιάς που δεν έχει μάθει καν να περπατά, αλλά της ζητούν να τρέξει. Έχει μερικές μαγευτικές σκηνές, το φινάλε κλείνει το μάτι στους οπαδούς του horror, κυρίως όμως, παρά τα όποια αφηγηματικά ζητήματα, πρόκειται για μια ταινία - γνήσια κινηματογραφική εμπειρία για το mainstream cinema (ποιό;) του 2025.
(κλέβω γιατί είχε πειρατευτεί από τέλη 2024, αλλά κάνω ό,τι θέλω - δείτε το)
Η Ραχήλ Τσαγκάρη αποφάσισε θαρραλέα να μιλήσει για επίκαιρα αστικά θέματα με εντελώς folk τρόπο. Ο χρόνος και ο τόπος δεν έχουν σημασία, η συλλογική μνήμη και ταυτότητα γίνονται τροφή για την επέλαση του εκσυγχρονισμού.
Μιλάμε για ένα dark folk μικρό έπος για τις συνέπειες του εξευγενισμού, υπό ένα εντελώς ονειρικό πρίσμα, με έντονα pagan vibes και κυρίως μια διάθεση να κινηθεί συνειδητά ανάμεσα σε όσα αφήνει κενά, και όσα επιλέγει να διαγράφει καθώς προχωρά. Παρά τις αδυναμίες του, πραγματικά υπέροχο.
Όλα έχουν γραφτεί για την εποποιία του PTA, παραθέτω σύντομη τοποθέτηση από το cineR! άρθρο μας για μια ταινία που είδαν και σχολιάσαν μάλλον όλα.
Ένα σενάριο, εμπνευσμένο από το “Vineland” του Pynchon που δουλευόταν κοντά 20 χρόνια, ένα all-star cast και η αποκάλυψη της Chase Infiniti , ένα αιχμηρό, διπλής όψεως μαχαίρι που στρίβει στην πληγή των εσωτερικών κοχλασμών της αμερικανικής κοινωνίας, παίρνοντας θέση, και τι θέση. Το θάρρος του “One Battle After Another” να μην σταματήσει πουθενά, το καθιστά ένα κινηματογραφικό επίτευγμα, που κερδίζει και το πιο απαιτητικό.
Πάντως, είναι ωραίο discourse το πως εκλαμβάνει τη ζυγαριά στην ισορροπία χιούμορ - κριτικής κάποιο άτομο ανάλογα του πόσο ενεργό είναι πολιτικά, ή εξοικειωμένο είναι κινηματογραφικά. Μεγάλο πράγμα να συζητώνται τόσο mainstream ταινίες. Αν έχεις υπομονή βέβαια.
Τρόμαξα. Ερμηνειάρες. Μια σκηνή που ακόμη την βλέπω στον ύπνο μου. Υποβλητική ατμόσφαιρα, μετρημένη πλοκή, με συμπυκνωμένους συμβολισμούς. Σωστή ροή. Δίκαιο τέλος. Ε, ναι.
Δυστυχώς πολλαπλές υποχρεώσεις + ένα πολύ βαρύ πρόγραμμα το μεγαλύτερο μέρος του 2025 δεν μου επέτρεψαν να δω ούτε τις μισές ταινίες που ήθελα για το 2025, ούτε να κάνω catch up με μερικά (διαφαινόμενα) διαμαντάκια των Νυκτών Πρεμιέρας - για TIFF δε, εννοείται ούτε καν.
Παρ’ όλα αυτά θα χαρακτήριζα πολύ καλή χρονιά το 2025 - έχω αρκετές ταινίες με τις οποίες θα έκανα μια γεμάτη και πιο μεστή 50άδα (αλλά δεν έχω χρόνο) ενώ είχε και αρκετά αξιόλογα blockbusters (το αναφέρω διότι φέτος, λόγω προγράμματος και πίεσης, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ένιωσα την ανάγκη να δω πολύ παραπάνω εμπορικό σινεμά από όσο ίσως αντέχω) τύπου Sinners, Weapons ή House of Dynamite κτλ, τα οποία βασιζόντουσαν κυρίως σε πρωτότυπες ιδέες ή δεν ακολουθούσαν την πεπατημένη των τελευταίων πολλών ετών (+ το F1 μέσα σε αυτά, που οκ ακολούθησε επί γράμμα το 80s-90s blueprint του genre αλλά διάολε, το έκανα με φοβερά απολαυστικό τρόπο και φοβερό κατασκευαστικό μεράκι)…
Συνολικά όμως, νομίζω πως ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο η κύρια τάση των τελευταίων ετών, το να βγαίνουν δηλαδή διαρκώς πολλές “μικρές” κυκλοφορίες από ανεξάρτητους δημιουργούς και μικρότερα studio ανά τον κόσμο (έπαιξε το ρόλο του και το περσινό Anora effect, όπου μια καθ’ όλα ανεξάρτητη ταινία και ένας εκ των πιο επιφανών πρεσβευτών του γνήσιου ανεξάρτητου Αμερικανικού σινεμά έφτασε μέχρι την κορυφή των mainstream βραβείων) που με λίγη καλή διάθεση του κόσμου, βρήκαν/βρίσκουν/θα βρουν το κοινό τους.
Οπότε συνοπτικά, μιας και δεν θέλω να περιμένω άλλο (κάτι No Other Choice, Blue Moon κτλ θα τα δω όταν τα δω - κρίμα γιατί όπως είπα αφήνω πολύ πράμα εκτός, το οποίο πιστεύω πως είναι εν δυνάμει topκάτι) παρακάτω ένα πρόχειρο top10 αγαπημένων μου ταινιών της χρονιάς (χωρίς ταξινόμηση):
Flow
To animation της χρονιάς από την Λετονία, παντρεύει ιδανικά την τεχνική του cel shaded του με τον βαθύτερο πυρήνα των καλών ταινιών του Studio Ghibli, κλείνει το μάτι στον Fumito Ueda και ντύνει όλο αυτό το πακέτο με έναν φρέσκο Ευρωπαϊκό αέρα. Στο τέλος της ημέρας, η “ανθρωπιά” βρίσκεται όχι μέσα σου, ή με το να πιστέψεις τις δυνάμεις σου και ως μονάδα να επιβληθείς των κακουχιών, αλλά μέσα από την αλληλεγγύη, την ενότητα και την συνεργασία. Αριστούργημα κατ’ εμέ, το προτείνω ανεπιφύλακτα σε θεατές που δεν ψάχνουν κάτι αφηγηματικά συμβατικό, αλλά ούτε και θεματικά και εννοιολογικά τετριμμένο.
Aλληγορία συλλογικού τραύματος μεταμφιεσμένη σε μια θρίλερ εκδοχή παραμυθιού των αδερφών Grimm, το Weapons επιχειρεί μια αποδόμηση της βία ως κοινωνικό σύμπτωμα και όχι ως μεμονωμένο γεγονός. Σε έναν κόσμο όπου η ηθική ευθύνη διαχέεται διαρκώς και η κοινότητα αποσυντίθεται υπό το βάρος φόβου και ενοχής, η ταινία του Zach Cregger χτυπάει διάνα και προσφέρει μια από τις μεγαλύτερες -και πιο πρωτότυπες και παραδόξως πιο κερδοφόρες στα ταμεία- εκπλήξεις του 2025.
All We Imagine as Light
Η ταινία της Payal Kapadia αρθρώνει φωνή απέναντι στην αποξένωση των μητροπόλεων της Ινδίας, καθώς συνθέτει ένα πάζλ πολλών μικρών θραυσμάτων καθημερινότητας για να μετατρέπει σε προσωπικό πεδίο αντίστασης την γυναικεία υποκειμενικότητα - απέναντι σε πάσης φύσεως πατριαρχικές και ταξικές δομές. Ίσως και η καλύτερη ξενόγλωσση ταινία της χρονιάς.
Το Kontinental ’25 του τεράστιου Radu Jude χαρτογραφεί σατιρικά την βαλκανική Ευρώπη της ύστερης παρακμής με τρόπο ψυχρό, σχεδόν κλινικό - καθώς στο δυστοπικό της παρόν, η ιδέα της προόδου αποδεικνύεται σταδιακά ένα κενό ιδεολόγημα. Άχαστο.
Bugonia
Το Bugonia εργαλειοποιεί τη συνωμοσιολογία ως τον καθρέφτη της σύγχρονης ιδεολογικής σύγχυσης του Δυτικού πολιτισμού - μια συνθήκη που βυθίζει ολοένα και περισσότερο την ανθρώπινη ύπαρξη σε μια παρανοϊκή κατάσταση απέναντι σε δυνάμεις που δεν μπορεί να κατανοήσει και διαρκώς την ωθούν σε μια πνευματική και ιδεολογική παραίτηση/αδιέξοδο. Σφιχτοδεμένο θρίλερ δωματίου από τον S-Tier Λάνθιμο, με σουρεαλιστικές πινελιές, ερμηνείες - δυναμίτη και κατάμαυρο σαρκαστικό absurdist humor.
Μελαγχολικό γλυκό-πικρο σχόλιο πάνω στην πολιτισμική κληρονομιά και το “συναισθηματικό” της κεφάλαιο", καθώς η μνήμη και ο οικογενειακός μικρόκοσμος μετατρέπονται σταδιακά σε ταυτότητα. Ο Ίψεν και ο Μπέργκμαν θα ήταν περήφανοι για αυτή τη ταινία - δικαίως έφτασε (με ισχυρές περγαμηνές) μέχρι και στα μεγαλύτερα Αμερικανικά βραβεία της χρονιάς.
Soundtrack to a Coup d’Etat
Οργισμένο κινηματογραφικό δοκίμιο που απογυμνώνει τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία μέσω της μουσικής σαν πολιτικό όπλο. Το αρχειακό υλικό του ντοκιμαντέρ αποκαλύπτει διαρκώς πώς η πολιτισμική διπλωματία συγκαλύπτει πραξικοπήματα, δολοφονίες και κρύβει μέσα της έναν βαθύ γεωπολιτικό κυνισμό. Μάλλον το ντοκιμαντέρ της χρονιάς.
Hard Truths
Αμείλικτες “σκληρές αλήθειες” του βετεράνου Mike Leigh που αρνούνται διαρκώς την παρηγοριά της κάθαρσης, καθώς η κοινωνική ανισότητα και η ψυχική φθορά παρουσιάζονται χωρίς κανένα φίλτρο στον θεατή - συγκροτώντας συνολικά ένα ηθικό τοπίο όπου η ειλικρίνεια λειτουργεί ως πράξη βίας απέναντι στην κρυφή αυταρέσκεια της ευαισθησίας. H Marianne Jean-Baptiste σε μια από τις καλύτερες για εμένα γυναικείες ερμηνείες του 21ου αιώνα στο σινεμά - καθώς ο Mike Leigh θυμάται τα χρόνια του Naked και Secrets and Lies, κάνοντας ένα once in a lifetime κινηματογραφικό come back.
Το τραγελαφικό κουλουβάχατο μιας Αμερική in a nutshell που τρέχει διαρκώς πίσω από τη σκιά της, καθώς βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε μια σύγχρονη κοινωνικοπολιτική παρανοϊκή κρίση ταυτότητας και αξιών.
Μεγάλος PTA για ακόμη μια φορά (σκηνοθετεί συν τοις άλλοις την απόλυτη σεκάνς της χρονιάς) και Αμερικανικό σινεμά των '20s εμποτισμένο στη ψυχή του με την αυθάδεια των Αμερικανικών 70s… αν διάλεγα με το μαχαίρι στο λαιμό να κρατήσω μόνο μια ταινία από το 2025 θα ήταν σίγουρα αυτή - ως την πιο σημαντική μάλλον ταινία των καιρών μας.
Η ιστορική ροή και η ατομική μνήμη συνθλίβονται από τις δυνάμεις της ανάπτυξης και του κρατικού ελέγχου καθώς η Κίνα, ως ένα συναισθηματικό ερείπιο πλέον, παρασέρνει ζωές με το ρεύμα της οικονομικής και ιδεολογικής μετάβασης των καιρών.
Η σπουδαιότερη στιγμή του Jia Zhangke μετά το A Touch of Sin του 2013.
Δεν πάει πιο “ο ορισμός της έκπληξης της χρονιάς” από τη συγκεκριμένη ταινία - η οποία έσκασε κυριολεκτικά από το πουθενά, στο Netflix, χωρίς διαφήμιση ή τίποτα και αποδείχθηκε διαμάντι. Υπαρξιακή ελεγεία πάνω στον Αμερικανικό μύθο, το Train Dreams αποδομεί την ιδέα της προόδου μέσα από την εργασία, τη φύση και φυσικά τη σιωπή. Ο άνθρωπος εμφανίζεται μικρός απέναντι στην Ιστορία, θύμα μιας ανάπτυξης που καταπίνει και αποβάλλει σαν περίττωμα το ίδιο της το (ανθρώπινο) κόστος. Για εμένα ένα γαμημένο αριστούργημα, με επιρροές που εκτείνονται από Andrei Tarkovsky και Terrence Malick μέχρι Miyazaki και Hemingway - αλλά πάντα τον δικό της χαρακτήρα και ύφος.
Μεγάλο συν επίσης, η ανδρική ερμηνεία - έκπληξη της χρονιάς, από τον επί σειρά ετών σπουδαίο εργάτη Joel Edgerton.
Απογοήτευση χρονιάς
Nosferatu
Το remake του Nosferatu από τον Eggers ήταν κάτι που δεν περίμενα να ξεφουσκώσει μέσα μου σε τέτοιο βαθμό - ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τις προσδοκίες γύρω από αυτή τη ταινία, το status του δημιουργού της και προφανώς την αρχική μου πρώτη εντύπωση. Προσέφερε τελικά κάτι πραγματικά φρέσκο, ή ολότελα καινούριο στον βαμπιρικό μύθο; Έγινε, έστω και ένα μικρό σημείο αναφοράς για το σύγχρονο σινεμά του φανταστικού/σινεμά τρόμου; Θα αφήσει anyway κάποιο ηχηρό αποτύπωμα στο σινεμά των 20s;
Εγώ προσωπικά, θα πω μάλλον όχι - το μόνο που μου έχει μείνει σήμερα είναι ένα υψηλό production value, αρκετές στιγμές εδώ και εκεί και η αίσθηση μιας ταινίας δημιουργημένης με όρεξη αλλά με ανεπαρκές προσωπικό όραμα (και μερικά βαρετά αστεία για μουστάκια).
Χωρίς απαραίτητα να είναι κακό (ούτε per ce “απογοήτευση”, με την πιο κυριολεκτική έννοια της λέξης) συνολικά δεν μου άφησε, 1 χρόνο μετά την κυκλοφορία του, κάτι να θυμάμαι - ή την επιθυμία να το επισκεφτώ ξανά.
Η επανάσταση γράφετε στους δρόμους και το Andor κορυφώνεται, θεριεύοντας τη “φωτιά” που άναψε εντός ενός συμβατικού και κουρασμένου από την ανακύκλωση και έλλειψη έμπνευσης κινηματογραφικού/τηλεοπτικού franchise δισεκατομμυρίων. Και το επιτυγχάνει, ρίχνοντας την αυλαία του με ένα αντί-εμπορικό ενήλικο κατασκοπευτικό θρίλερ βαθύτερων (και πιο “επικίνδυνων” για τη Δυτική πολιτική ρητορική) πολιτικών ανησυχιών, που με κάποιο τρόπο μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ.
Ένα (ακόμα και σήμερα) ακατανόητο glitch στο σύστημα της Disney -σίγουρα αντικείμενο μελέτης στο μέλλον από τους τηλέ-κριτικούς και τηλέ-executives- και τηλεόραση με καρδιά, μυαλό και κυρίως τσαγανό. Τίποτα λιγότερο από ένας θρίαμβος!
Ωραιες οι λιστες σας, και θα επιστρεψω με τοπ 5 χρονιας, μιας και διανυουμε οσκαρικη περιοδο screener και βλεπουμε ταπανταολα.
Ενα σχολιο για το No Other Choice, που δυστυχως δε με επεισε καθολου.
Δηλαδη, εχοντας δει το The Ax του Γαβρα, αυτο μου φανηκε πολυ τραβηγμενο και επιτηδευμενο.
Θα του δωσω την εξαιρετικα ενδιαφερουσα σκηνοθεσια, με πολλους πειραματισμους και ωραιους φωτισμους, καθως και τρομερο sound design / soundtrack, αλλα μεχρι εκει.
Κατα ταλλα, χθες ειδαμε Sentimental Value και μου αρεσει πολυ., και το αφομοιωνω ακομα. Urchin απο την αλλη δε μου αρεσε καθολου - κυριως ο πρωταγωνιστης μου χαλασε ολη τη ταινια - και οκ το Weapons που ηταν η χειροτερη ταινια που ειδα στο σινεμα τα τελευταια χρονια.
