Να πω την αληθεια θα με χαλαγε μια μεγαλη πρωτοτυπια μιας τοσο κλασσικης ιστοριας.
Το γεγονος οτι ηδη η περισσοτερη πλοκη ελαβε χωρα στο χωριο και οχι στο καστρο, το πως εβαλε iconic σκηνες οπως η σκια με τα χερια πανω στο χωριο, το πως μας εδειξε και λιγο background story της Ρουμανικης υπαιθρου, η νεα πιο ρεαλιστικη μορφη του Νοσφερατου ακομα και το δεσιμο με την πανουκλα - μου εφτασε.
Κατι αλλο μου με ξετρελανε - ΠΟΣΟ ΓΑΜΑΤΑ ΠΙΝΕΙ ΑΙΜΑ ?? Επαθα σοκ τη πρωτη φορα.
αυτό είναι το ζητούμενο - δεν διαφωνώ επί της ουσίας με τίποτα που λες, η ιστορία είναι η κλασσική ιστορία του Δράκουλα.
Επειδή την έχω/έχουμε ξαναδεί πολλάκις, αυτομάτως για εμένα προσωπικά η νέα της βερσιόν “χάνει” κάτι/ενώ είναι και τόσο by the book, που δεν ένιωσα ποτέ ότι μια από τις πολλές θεματικές της ταινίας γίνεται Η κεντρική ιδέα/ρυθμιστής της πλοκής (όπως πχ είχε κάνει ο Copolla στο Dracula, που τα είχε όλα αλλά εστίασε και “πάτησε” αισθητά πιο σταθερά στον ρομαντισμό της υπόθεσης ως οδηγό του σεναρίου).
Κατά τα άλλα, όλα τα βασικά της bits and pieces είναι εκεί ναι - και καταλαβαίνω/κατανοώ/συμμερίζομαι σε μεγάλο βαθμό την γοητεία να τα βλέπεις όλα αυτά εκτελεσμένα με τέτοιο θεαματικό τρόπο.
Το ΟΥΜΦ της Καγιά 
μου έλειψε μόνο προσωπικά, για να απογειωθεί εντελώς η ταινία.
Btw, πετάγομαι σαν εξυπνάκιας, μέχρι να τοποθετηθώ αναλυτικά για την πιο πολυαναμενόμενη ταινία μου την τελευταία πενταετία, αύριο, έχοντας αποφύγει να διαβάσω σχεδόν τα πάντα, έχοντας φάει μόνο σποιλερ για το εμφανισιακό, για να πω πως το τόσο έντονο και αμοιβαίο ρομαντικό της υπόθεσης ήταν επινόηση του Copolla στην υπερταινιάρα του, δεν υφίσταται στην ιστορία του Στόκερ ( η οποία φυσικά αγγίζει άλλα θέματα σεξουαλικότητας / φύλου κλπ), ούτε στο OG νοσφεράτου, αλλά αντιθέτως εμπνέεται από πιο γοτθικές προσεγγίσεις του βαμπιρικού μύθου (Πολυντόρι, Μπάιρον, Τολστόι (υιός)) κλπ και όχι τόσο του OG κόμη.
Και αυτό για μένα θα είναι και ένα από τα άγχη/στοιχήματα/ζητήματα του τι θα κάνει ο Έγκερς με δαύτο.
Να πάτε cinema να δείτε το Nosferatu. Nαι, δεν προσφέρει τίποτα καινούργιο στην χιλιοειπωμένη ιστορία αλλά είναι ένα οπτικό καλλιτέχνημα. Γενικά συμφωνώ σχεδόν σε όλα με το κατεβατο του Lupin, απλά μάλλον σε εμένα η ταινία άρεσε περισσότερο. Ίσως επειδή δεν είχα υψηλές προσδοκίες και δεν ήμουν καν φαν του σκηνοθέτη έχοντας δει την Μάγισσα (just ΟΚ) και τον Φάρο (καλύτερα να μην πω την γνώμη μου), με το Nosferatu του με κέρδισε. Καλή και η κόρη του Depp, αλλά όχι και Adjani, κάτι πήρε πάντως από τον πατέρα της. Παρότι κατά κανόνα είμαι αρνητικός στα remake ταινιών εδώ μπορώ να πω ότι το αποτέλεσμα δικαιώνει απόλυτα τον δημιουργό.
Σήμερα βράδυ το πρόγραμμα έχει Robbie Williams, που έχω διαβάσει καλά πράγματα. Για να δούμε!
είδα Nosferatu. όπως θα έπρεπε να είναι. για ανανεώσεις στο μύθο του βρικόλακα, ε Twilight, μ όλο του το γκλίτερ. πάω να βάλω τώρα και το φτωχικό αλλά γαμάτο κατά τ’ άλλα Shadow of the Vampire, ελέω link.
Nosferatu λοιπόν, αυτό το Σ/Κ.
Εν πολλοίς,
Αλλά μιας και το περίμενα πως και πως, θα ήθελα να πω μερικά πράγματα, μάλλον έχουν spoilers, καθώς ακόμη δηλώνω ελαφρώς διχασμένος ανάμεσα στο τι ήθελα, και το τι είδα, άσχετα αν το πρόσημο είναι θετικό.
Ουσιωδώς λοιπόν: aesthetics over substance η φάση.
Κοινώς, δεν πιστεύω πως τεχνικά, ατμοσφαιρικά και οπτικά θα μπορούσε να αποδοθεί αρτιότερα αυτή η (εμπλουτισμένη) ιστορία, η οποία δανείζεται πράγματα και από τον Δράκουλα (του Κόπολα) όσο και από τα 2 προηγούμενα Νοσφεράτου, αλλά προσθέτει και (κατά βάση folk horror αλλά και puritan shock) δικά της πράγματα, και όσο και αν σκάλωσα με τον spoiler: Νίτσε με γούνα Μαζωνάκη (copyright αδερφή μου σε αυτό) count Orlok, εν τέλει δούλεψε πολύ.
Ο Eggers πρόσθεσε αρκετά λαογραφικά στοιχεία (και βαλκανικά και βαυαρικά) και εμβάθυνε στις δοξασίες της εποχής και οπτικά, ειδικά το πρώτο μισό της ταινίας, αν και βραδύκαυστο, ήταν τρομερό. έφτιαξε μια γοτθορομαντική εκδοχή, αντί μιας εξπρεσιονιστικής, αν και κράτησε τις σκιές σημα κατατεθέν.
Διαβάζοντας μες τις γιορτές και την εγχώρια ανθολογία περί βρυκολάκων που βγήκε (προτείνεται τυφλά):
μου τα έσκασε πολύ ωραία.
Το όποιο ζήτημα, για μένα δημιουργείται από τους χαρακτήρες.
Έχω πολύ κοινούς προβληματισμούς με @Lupin, οπότε θα προσπαθήσω να μην ανακυκλώσω.
Πιθανώς να περιέχονται spoilers παρακάτω.
Νιώθω, πως ο Eggers δεν ήξερε τι να κάνει με μερικούς χαρακτήρες. Έφτιαξε δίπολα, έβαλε την Ellen Hutter (Lily-Rose Depp τα διέλυσε όλα) στο επίκεντρο για να θίξει πατριαρχικές/πουριτανικές/συντηρητικές θεματικές, έφτιαξε ένα ερωτικό τρίγωνο, αλλά, από ένα σημείο και μετά αυτά έμειναν ή ανεξερεύνητα, ή επαναλαμβάνονταν, ή όπως στην περίπτωση του Dafoe, που έκλεβε τη σκηνή όπου έπαιζε - κυρίως αλλοιώνοντας τον τόνο της, καρικατούρες.
Και το πρόβλημα είναι, πως, πέραν της καταπίεσης του προκαθορισμένου των κοινωνικών ρόλων των φύλων που ήθελε να θίξει μεταξύ άλλων ο Stoker, την οποία πήγε, εξεζητημένα μερικές φορές, στα άκρα η νέα ταινία, δίνοντας στις θεματικές του απαγορευμένου, της εμμονής, της ενοχικότητας κλπ, σκληρές εικόνες για να πεί όσα ήθελε, με το τελευταίο 40λεπτο να είναι παρανοϊκό και οριακό, αν και σε 1-2 σκηνες όσο έντονες και να ήταν, δεν βρήκα κάποια χρησιμότητα, όλα τα υπόλοιπα έμειναν πίσω.
Στους διαλόγους των ανδρικών φιγουρών κατά βάση, περνούσε, η μεγάλη σύγκρουση της βιομηχανικής και επιστημονικής επανάστασης/αλλαγής παραδείγματος που συντελούταν με τον παλαιό, παραδοσιακό κόσμο των δοξασιών και των μαγγανειών (sic), η μάχη του ορθολογικού με το, πλέον φτωχό, περιθωριακό και μεταφυσικό, η εσωτερική σύγκρουση κοινωνικών τάξεων (θεματικές που όρισαν τον πρωτότυπο Δράκουλα, με τον Στόκερ να παρουσιάζει συγκεχυμένα, όχι απαραιτητα ως “προοδευτικός” δηλαδή, - άλλη συζήτηση αυτό - τους προβληματισμούς του), μόνο ως εφέ, εργαλείο, exposition, απλή ατάκα.
Έτσι, όσο εντυπωσιακός και να ήταν ο τρόμος που έσπειρε ο Όρλοκ, δεν πήρε γενικευμένες σημασιολογικές διαστάσεις και δεν ξέφυγε ποτέ από το ατομικό, δεν συμβόλισε τίποτα άλλο πέρα από παρορμήσεις, βία, και εκεί πέφτει κάπως επίπεδο.
Όσο για την πρωταγωνίστρια, προσωπικά θεωρώ πως μερικά από τα πράγματα που πρόσθεσε στο χαρακτήρα/ιστορία της (μεγάλο ναι για το Possession - και η Depp το είχε ως σημείο αναφοράς), όσο και αν το έκανε για να της δώσει εντονότερη και ουσιαστικότερη υπόσταση από απλά ένα αντικείμενο πόθου, αλλά ως το πραγματικό θύμα όχι του βαμπίρ, αλλά της κοινωνίας, ως το σημείο που οι κοινωνικές αλλαγές παραμένουν εχθρικές προς το γυναικείο φύλο παρά την προοδευτικότητά τους, εν τέλει του γύρισαν λίγο μπούμερανγκ, κυρίως λόγω πετσοκομμένης εξερεύνησης.
Βέβαια, 2 ώρες ταινία ήταν, και πόνταρε κυρίως στην ατμόσφαιρα, και από αυτή την άποψη, παραμένει μια μεγάλη τεχνική επιτυχία, ένα φιλμ που δεν γίνεται να μην σε καθηλώσει αν το δεις, αλλά και το οποίο εν τέλει, δεν προσέρει αναλογικά τόσα ουσιωδώς σε μια πιο σύγχρονη ματιά στην ιστορία του Νοσφεράτου (με όποιες αλλαγές έχει αυτή από την OG), όσες πχ η ταινία του Herzog το 1979. Κοινώς, αφού το τολμάς ρε άτιμε, προχώρα το to the bone.
Κάτι μου λέει όμως, πως ο Eggers είναι λίγο λάτρης του παραδοσιακού περισσότερο από όσο παραδέχεται, μιας και αυτό τον συντηρητισμό δεν τον απέταξε ούτε στο Northman που προσπάθησε και εκεί τόσο όσο να αγγίξει θεματικές - εκεί δούλεψε καλύτερα βέβαια. 4/4 λοιπόν από μένα για τον μύστη, αλλά θα ήθελα πολύ μετά τα 2 πρώτα αριστουργήματα, και μια πιο “blockbuster” εκδοχή, αυτό εδώ να ήταν ταινία σταθμός. Αγαπώ τα βαμπίρ και το μύθο, τι να κάνω.
Μπορεί και να είναι, ειδικά εκτελεστικά και τεχνικά, καθώς, ξαναλέω, εκεί είναι άπιαστο. Η δίψα παραμένει.
Να το δείτε, βεβαίως.
Το δα και εγω το Nosferatu χτες. Τα εχετε πει ολα. Συνοπτικα η ταινια οντως δεν προσφερει κατι καινουργιο. Στα ματια μου ηταν μια μιξη του Nosferatu του 79 με το Dracula του Coppola. Μου αρεσε οτι ηταν πιο ωμη. Πιο φρικαλεα. Μου αρεσε το εσανς λαογραφικων στοιχειων. Η φωτογραφια και η σκηνοθεσια πολυ δυνατα στοιχεια. Εχει πολλες σκηνες που ειναι εργα τεχνης. Η τελευταια που ειπατε, καποια πλανα οταν ο πρωταγωνιστης (αδυνατος, νεοτερος Κασελακης) ταξιδευει προς το καστρου του Ορλοκ και διαφορες αλλες. Ενιωσα οτι ειχε μια μικρη κοιλια λιγο μετα την μεση.
Η τελικη γευση ηταν πολυ ευχαριστη. Δεν ειχα μεγαλες προσδοκιες και ικανοποιηθηκα αρκετα. Δεν το βαζω τοσο ψηλα οσο τα Lighthouse κ Witch, αλλα ειναι πιο κοντα σε αυτα απο οτι στο Northman που με ειχε απογοητευσει αρκετα.
Εγώ πάλι είδα το “Nosferatu” του Herzog στο Cinobo Πατησίων που κάπως μου είχε διαφύγει από βαμπιροταινίες, εκπληκτικό το πώς ξεκινώντας από full homage στο δημιούργημα του Murnau (και προσαρμόζοντάς το μαεστρικά στα 70ς με τα γήινα χρώματα και το σάουντρακ των POPOL VUH) σταδιακά εφαρμόζει τη δική του οπτική μέχρι να φτάσει στο σχεδόν αριστουργηματικό final act.
Alien
Apocalypse Now
Being There
Life of Brian
Mad Max
Manhattan
Moonraker
Nosferatu
The Brood
Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα
Κι εγώ με τη σειρά μου να πω ότι πήγα χθες βράδυ να δω το Nosferatu του Eggers , χωρίς να έχω δει το κλασικό , ξέροντας μόνο το βασικό στοιχείο της θεματολογίας και γνωρίζοντας μετά τα φανταστικά Witch & Lighthouse ότι αυτός ο άνθρωπος ξέρει να χτίζει ατμόσφαιρα
Τα έχετε πει ήδη όλα , θα προσθέσω μόνο ότι εάν δεν είστε τόσο απαιτητικοί όσο οι υπόλοιποι εδώ μέσα που είναι άλλο λεβελ σινεφιλ συγκριτικά με εμένα , πιστεύω θα το βρείτε αριστούργημα ( όπως κι εγώ )
η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική , κοντά σε αυτό που μου έβγαλε το The Witch που παίζει να ξεχνούσα να αναπνεύσω και η χρωματική παλέτα ρε παιδιά είναι κάτι το αδιανόητο , τόσο ψυχρή και γοητευτική με το μπλέ χρώμα
(Χωρίς σποιλερ , η σκηνή που λέω δεν προδίδει κάτι σεναριακό ) η σκηνή στο σταυροδρόμι με την άμαξα τα άλογα και τα hounds με την συγκριμένη χρωματική παλέτα βγαλμένη από το εξώφυλλο του Abigail είναι ό,τι πιο φολκλορ γκοθικ και μεταλ έχουν δει τα μάτια μου σε ταινία και μπαίνει αυτομάτως στο πάνθεον γιατί σου κόβει την ανάσα χωρίς ίχνος jumpscares , μόνο με την εικόνα ατμόσφαιρα και ήχο
Καθαρό 9ρι λόγω οριτζιναλιτι και κάποιων jumpscares που δεν είμαι καθόλου φαν και για αυτό πχ το Witch είναι 10ρι Mt Everest
ρε παιδες να ρωτησω κατι και φατε με
μονο εγω βαρεθηκα το witch στο τεταρτο και το εκλεισα ; σου δινει κατι παραπανω μετα ; θελετε να πειτε 1-2 πραγματα χωρις σποιλερ παρακαλω ;
κατι σκοταδια και κατι εντερα θυμαμαι, κυριε τομυ λη
Δεν εχω δει το Witch αλλα το Lighthouse ηταν για μενα απαλευτο, για να μην πω τιποτα πιο βαρυ…
Σκουπιδι ηταν, μην ντρεπεσαι.
Μαλακιάρα μεγάλη ήταν που το εσωζε λίγο το ασπρόμαυρο…
Κλανιές Νταφόε>ότι αγαπάτε.
Καρδουλα γιατί γελασα δυνατά κ γιατί γνκ αγαπη μόνο για @martian .
Ωστόσο, τα δυο μου σεντσια για Eggers ειναι πως προκειται για τον απόλυτο ΦΑΣΑΙΟ (το ακριβώς αντίθετο πχ απο Oz Perkins) που έχει μεν εξαιρετικο ένστικτο στο που να κινηθεί θεματικα/αισθητικα ώστε να τραβήξει την προσοχη κ να θέσει τάσεις, αλλά όσον αφορά την δική μου αισθητική παλετα ειναι εξωφρενικα ανίκανος να μεταβολισει συναισθήματα χαρακτήρων κ να προσδωσει το παραμικρο βάθος στις θεματικες του.
Κοινώς, τουρίστας από τους λίγους στις εκάστοτε προβληματικες που θίγει, τουλάχιστον για μένα.
Όπως κ να χει όμως, δεν με λέω hater για έναν βασικό λογο:
Στην ερώτηση αν θα προτιμουσα να υπάρχουν ή όχι οι ταινίες του, εχω καταλήξει πως προτιμω να υπάρχουν για ένα βασικό redeeming quality που θεωρώ ότι διαθέτουν.
Είτε τις χαρακτηρισει κανεις ως οπτικα αριστουργήματα, είτε ως visual porn, γεγονός παραμενει ότι ο Eggers καταθέτει αδιανόητα ολοκληρωμένες αισθητικα οπτικοακουστικες προτασεις - όσο σαθρό/ρηχο κι αν θεωρώ το εσωτερικό τους περιεχομενο ενδεχομένως.
Στα προσωπικά μου αξιακα κριτήρια σε ότι αφορά τον κινηματογράφο, εχω καταλήξει προ πολλου ότι σαφώς και υπάρχει χώρος κ για τέτοιες ταινίες, οποτε εχω αποδεχτεί την - όποια αξία - των εργων του χωρις περαιτέρω προσδοκίες.
Κι αν στο μέλλον με διάψευσει θετικά, προφανώς καλοδεχούμενο.
Για την ώρα, σε δυο μερούλες λογικα θα καταφέρω να δω κ γω το Nosferatu κ να το απολαυσω σε όλη την μεγαλοπρεπή του χιπστερια
( ε σορρυ αλλά όταν η μόνη καινοτομα προταση/δημιουργικη νότα/προσθήκη σε έναν τόσο εμβληματικο φιλμικό μυθο ειναι - απ ότι έχω συναγάγει από τα συμφραζόμενα - η βαλκανοτσελιγκομουστάκα του Σκαασκγκαρντάκου, ναι, μάλλον χιπστερια το κόβω να μου φανεί) κ έχοντας σεταρει τις προσδοκιες μου με βάση τα όσα έγραψα παραπάνω, νομίζω ότι μια χαρά θα το απολαυσω.
Ειδικά για το VVitch (εννοείται το γράφουμε α-λα KATHARSIS) διαφωνώ κάργα, από τις πιο ουσιαστικά φεμινιστικές ταινίες -πέραν των λοιπών θεματικών.
Συν ότι μιλάμε για μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις που δε με ενοχλεί η Άνυα.
Ρε συ, ειλικρινά, ειδικά σ αυτό το κομμάτι που λες ειναι που παιζει να τραβάω το μεγαλύτερο ζόρι με τον τυπο.
Ήθελα υπερβολικά πολυ να δω αυτή τη διάσταση στο συγκεκριμένο έργο, αλλά όχι απλά δεν κατάφερε να μου το περασει, αλλά με υποψιασε σοβαρά ότι καταλήγει (ηθελημένα ή άθελά του λόγω επιδερμικής προσεγγισης) στο αντιθετο: δηλ την πατριαρχικα δοσμένη δαιμονοποίηση της γυναικείας γητευσης.
Κ αυτό έχει να κάνει με το είδος σατανικης προσεγγισης που ακολουθεί
(κ με το γεγονός οτι δίνει την εντυπωση πως αν του αναφερεις Εκάτη, Αστάρτη, Μαιναδες, κ γνκ την Ιστορία της Θηλυκης Μαγειας, ίσως κ να δηλώσει άγνοια - μπορεί βέβαια κ να κάνω λάθος).
Πάντως σε ο,τι αφορά την εντυπωση που μου άφησε το vvitch στο ζήτημα που έθιξες, η αλήθεια είναι ότι μάλλον νιώθω να επαληθευτηκα από το ποσο βαθιά προβληματικο εμφανίζεται κ το Northman ιδεολογικα (ο τυπος εκεί καυλαντιζει ξεκαθαρα με βαθιά αντιδραστική κοσμοθεαση - μόνο τον Βάγκνερ τατου που δεν χτυπησε)
Δεν έχω δει το νόρθμαν (ακόμα).
Δε μου βγάζει καμιά αίσθηση δαιμονοποίησης της γυναικείας γήτευσης το VVitch γιατί δεν θεωρώ καν ότι φτάνει εκεί. Αυτό που (μου) δίνει είναι η μετάβαση/υπέρβαση από τον υπάρχοντα κόσμο (στον οποίο η θέση της γυναίκας είναι αυτή που είναι) προς έναν καινούριο, ανεξερεύνητο, γεμάτο νέες προοπτικές. Η ταινία τελειώνει εκεί, το μέτα αφήνεται στη φαντασία…
Αυτό δε σημαίνει απραίτητα ότι ο Έγκερς δεν είναι φασαίος, μπορεί να είναι και όλο το παραπάνω να βγήκε τυχαία, μπορεί και όχι, προσωπικά δε με απασχολεί διότι είμαι ξεκάθαρα της άποψης ότι ένα δημιούργημα μπορεί να ξεφύγει της σύλληψης του δημιουργού και να αποκτήσει δική του υπόσταση.
