Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά, αρχίζω να βλέπω πάλι περισσότερο σινεμά, αλλά όχι απαραίτητα στις αίθουσες, άρα θα κάνω μια πρώτη απόπειρα από μνήμης να δώσω ένα μικρό τοπ, και υποψιάζομαι ότι όταν βγουν οι λιστές (σας και των σάητ), θα κρατήσω σημειώσεις και θα αλλάξω και τη σειρά.
Προφανώς και λείπουν bugonia, συναισθηματικη αξια και naked gun που δεν πρόλαβα. ίσως και κάποιες straight to streaming που μαλλον ξεχνάω.
After the hunt - τα είπαμε προσφατα, ενδιαφέρουσα, ωραίες ερμηνειες, πολύ σημερινό θέμα, άνισο τέλος
9.Caught Stealing - το είδα γιατι μαρέσει ο σκηνοθέτης - πιο σκοτεινή απ’όσο έλεγε το τρέηλερ, so n so
8.Sorry, baby - βαρύ θέμα, το χιτ του καλοκαιριού, ήθελε να πει πολλά αλλά δεν με έπιασε όσο περίμενα
MI: Final Reckoning - ποπκορν ωραίο, με φίλους που δεν σκαμπάζουν. στο σπίτι κοιμάμαι με τα ΜΙ, στην αίθουσα ειχε πλάκα
6.Mickey 17 - ανέλπιστα αστείο, φοβερός ο πάττισον, περάσαμε καλά ακόμα και αν δεν μαρέσουν τα scifi
5.A complete unknown - η Νέα Υόρκη ήταν καλυτερη από τον Σαλαμέ. Ειχε ύφος όμως (και η ταινια και ο Σαλαμέ)
4.Babygirl - Ειμαι φαν Νικολ, έφαγε αδικαιολόγητο φτυάρι, βγάλτε το σεξ απο το σινεμα να δω τι θα μείνει
3.Zootopia 2 - επικο έπος
2.One battle after another - δεν είδα τις 567,340 αναφορές που βρήκε ο Λουπιν, αλλά ταινία με τέτοια διάρκεια να σε κρατήσει μακριά από το κινητό, το λες και κατόρθωμα
1.Weapons - η ταινια της χρονιάς για μένα, φοβηθήκαμε, γελάσαμε, θα αναφέρομαστε σε αυτή στο μέλλον.
too soon για εμένα - έχουμε ακόμα ψωμί για τέλος του έτους…
Η χρονιά από το καλοκαίρι και μετά πήγε άπατη προσωπικά, είδα ελάχιστα καινούρια πράγματα και ασχολήθηκα ακόμα λιγότερο με τα κινηματογραφικά δρώμενα, διότι δεν είχα χρόνο/ήταν ζόρικο διάστημα anyway… τώρα Δεκέμβρη θα προσπαθήσω να δω μερικά που βγήκαν σε stream ή παίζονται ακόμα σινεμά, από τα εκατοντάδες έργα που δεν πρόλαβα τους προηγούμενους μήνες + ότι φέρει προφανώς ο (αρκετά φορτωμένος) Δεκέμβρης.
Ελπίζω να κάνω μια ανασκόπηση τέλη Γενάρη, ειδάλλως, αν μου τη βαρέσει, θα γράψω στα κοντά μια 10άδα να βγουν μερικές προτάσεις/προτιμήσεις - και υποθέτω για τα υπόλοιπα, θα με καλύψουν οι εδώ διάφοροι γνωστοί-άγνωστοι
Μακράν η πιο φτωχή κινηματογραφική μου χρονιά. Δεν θα έχει λίστα από εμένα, απλά επειδή δεν βγαίνει λίστα με τίποτα. 2-3 φορές αν πήγα σινεμά όλο το χρόνο, από κατέβασμα τίποτα άρα…
Έπεσε νοσταλγικό πισωγύρισμα και αρκετές μέτριες ως κακές σειρές σε streaming platforms.
…και εγώ περιμένω να συμπληρώσω τα κενά π.χ. βγήκε χθες το Sentimental Value online (που ήθελα να το δω σινεμά αλλά όλο κάτι γινόταν και δεν… ) πριν τοποθετηθώ.
Νομίζω πως όχι. Τουλάχιστον Ελλάδα. Μπορεί επί πληρωμή στα μεγάλα streams, αλλά ακόμα κι έτσι το είδα. Είναι βαρύ το γαμίδι κι ευτυχώς ψιλοσπάει σε καίρια σημεία με μερικές ανάλαφρες σκηνές. Αυτή η σκανδιναβική καταθλιψάρα δεν ξέρω αν είναι για τόσο μεγάλη διάρκεια, αλλά την πάλεψα. Είναι βαθιά ανθρώπινη ταινία κι αν ταυτιστείτε με τις ηρωίδες, όχι ως γυναίκες αλλά ως τέκνα, τότε θα την εκτιμήσετε ακόμα περισσότερο. Καλά, όταν σκάει το πρώτο πλάνο του μπαμπά Σκαρσγκαρντ αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως παίζει σε άλλη κατηγορία ο καργιόλης. Ακόμα.
Αρχικά, με φίλτατο @Ktn ανεβάσαμε ετήσιο μεράκλωμα άκρατου υποκειμενισμού:
Κατά τα άλλα, ένα σύντομο recap της φασούλας μου για το 2025, full of cringe.
Σύμφωνα με το Letterboxd είδα 149 ταινίες το 2025, σε μια χρονιά που ομολογουμένως προσπάθησα να “κρατήσω επαφή” με τα κινηματογραφικά τεκταινόμενα που θεωρώ πως με αφορούν, αλλά και να επενδύσω στο να (ξανα)δω ταινίες στον ελεύθερο χρόνο μου, κάτι που χτίζω τακτικά τα τελευταία χρόνια. Υπό αυτή την άποψη, η επαφή μου με τον κινηματογράφο, ήταν ένα από τα ελάχιστα resolutions (sic) τα οποία νιώθω περήφανος που πέτυχα σε μια πολύ δύσκολη χρονιά. Τέλος αυτοαναφορικότητας, πάμε στο κυρίως πιάτο. Το 2025 ήταν μια χρονιά όπου είδα το αγαπημένο μου horror genre να συνεχίζει να προσφέρει σπουδαία έργα, να μην φοβάται να καταστεί oldschool αλλά και μεταμοντέρνο. Ήταν επίσης η χρονιά, που ένιωσα πως μεγάλοι κινηματογραφιστές δικαιώθηκαν με την επιλογή τους να γίνουν ακόμη πιο πολιτικοί από ό,τι συνήθιζαν, ή είχαν δείξει μέχρι τώρα.
Σε κάθε περίπτωση, την θεωρώ μια πάρα πολύ καλή χρονιά. Για 2026, δεν έχω ιδέα τι να περιμένω, αλλά κλάιν.
Υπήρξαν ταινίες όπως το El 47 που μες την Ken Loach-ική του αγάπη και καταλανική μαγεία με συγκίνησε βαθιά, όπως έπραξε και το εκπληκτικό εποχής Palestine 36, που κατάφερε με αποκεντρωμένη αφήγηση και εξαιρετική εικονογραφία να συνδέσει πολλές (αποικιοκρατικές) πτυχές της ιστορίας του δραματος του Παλαιστινιακού λαού, και συγκεκριμένα ενός κομβικού γεγονότος πριν και την πολυσυζητημένη δεκαετία του ‘40. Το ότι το εντάσσει σε ένα πλαίσιο διεθνών εξελίξεων της εποχής, το κάνει ακόμη πιο σπουδαίο.
To Urchin με κέρδισε σε πολλά αλλά με έχασε στο φινάλε, αλλά μαζί με τα Sorry, Baby, Companion, Caught Stealing. Spike Lee σε αγαπάμε ό,τι και αν κάνεις.
Για τη Σπασμένη Φλέβα του Γιάννη Οικονομίδη, μην τα ξαναπώ. Λάνθιμε / Κεκάτε, καλύτερα να τα κάνατε βίντεο κλιπ.
Αγαπημένη κωμωδία (σκέτο): “One Of Them Days”. Αχ.
Αγαπημένη superhero ταινία: Iggy Pop Thunderbolts*. Είναι ωραία, όλοι οι λουζερς καταθλα παρέα.
Δεν είμαι των ντοκιμαντέρ, εδώ όμως το πραξικοπηματικό παρελθόν στο Κονγκό, η δολοφονία του Πατρίς Λουμούμπα, η αποικιοκρατική προσέγγιση ΕΕ, και κυρίως, η σημασία και η ακτιβιστική δράση προσωπικοτήτων όπως οι Max Roach, Abbey Linkoln, Art Blakey, Nina Simone, και γενικότερα της τζαζ σκηνής στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης ενάντια στα τεκταινόμενα, αποτυπώνονται ανατριχιαστικά. Κλασικό ήδη.
(Eκτός αν πιάνεται για φετινό το “Queer” του Guadagnino, που όχι απλά σέβεται στο απεριόριστο το κλασικό βιβλίο του William S. Burroughs, αλλά αφήνει τη δική του σκηνοθετική πινελιά, με τον Daniel Craig να δίνει μάλλον ερμηνεία τοπ5 καριέρας)
Κλασική περίπτωση ταινίας που λανσαρίστηκε σε λάθος target group θα πω. Ή αράζω με λάθος άτομα. Τέλος πάντων, το “Weapons” μεγαλουργεί εξαιτίας της σκηνοθετικής προσέγγισης στο διαγενεακό και κοινοτικό τραύμα, καθώς και στο πως συλλογικά φαντασιακά μπορούν να τσακίσουν τον ψυχισμό μιας γενιάς που δεν έχει μάθει καν να περπατά, αλλά της ζητούν να τρέξει. Έχει μερικές μαγευτικές σκηνές, το φινάλε κλείνει το μάτι στους οπαδούς του horror, κυρίως όμως, παρά τα όποια αφηγηματικά ζητήματα, πρόκειται για μια ταινία - γνήσια κινηματογραφική εμπειρία για το mainstream cinema (ποιό;) του 2025.
(κλέβω γιατί είχε πειρατευτεί από τέλη 2024, αλλά κάνω ό,τι θέλω - δείτε το)
Η Ραχήλ Τσαγκάρη αποφάσισε θαρραλέα να μιλήσει για επίκαιρα αστικά θέματα με εντελώς folk τρόπο. Ο χρόνος και ο τόπος δεν έχουν σημασία, η συλλογική μνήμη και ταυτότητα γίνονται τροφή για την επέλαση του εκσυγχρονισμού.
Μιλάμε για ένα dark folk μικρό έπος για τις συνέπειες του εξευγενισμού, υπό ένα εντελώς ονειρικό πρίσμα, με έντονα pagan vibes και κυρίως μια διάθεση να κινηθεί συνειδητά ανάμεσα σε όσα αφήνει κενά, και όσα επιλέγει να διαγράφει καθώς προχωρά. Παρά τις αδυναμίες του, πραγματικά υπέροχο.
Όλα έχουν γραφτεί για την εποποιία του PTA, παραθέτω σύντομη τοποθέτηση από το cineR! άρθρο μας για μια ταινία που είδαν και σχολιάσαν μάλλον όλα.
Ένα σενάριο, εμπνευσμένο από το “Vineland” του Pynchon που δουλευόταν κοντά 20 χρόνια, ένα all-star cast και η αποκάλυψη της Chase Infiniti , ένα αιχμηρό, διπλής όψεως μαχαίρι που στρίβει στην πληγή των εσωτερικών κοχλασμών της αμερικανικής κοινωνίας, παίρνοντας θέση, και τι θέση. Το θάρρος του “One Battle After Another” να μην σταματήσει πουθενά, το καθιστά ένα κινηματογραφικό επίτευγμα, που κερδίζει και το πιο απαιτητικό.
Πάντως, είναι ωραίο discourse το πως εκλαμβάνει τη ζυγαριά στην ισορροπία χιούμορ - κριτικής κάποιο άτομο ανάλογα του πόσο ενεργό είναι πολιτικά, ή εξοικειωμένο είναι κινηματογραφικά. Μεγάλο πράγμα να συζητώνται τόσο mainstream ταινίες. Αν έχεις υπομονή βέβαια.
Τρόμαξα. Ερμηνειάρες. Μια σκηνή που ακόμη την βλέπω στον ύπνο μου. Υποβλητική ατμόσφαιρα, μετρημένη πλοκή, με συμπυκνωμένους συμβολισμούς. Σωστή ροή. Δίκαιο τέλος. Ε, ναι.
