Από τη στιγμή που πριν “φύγει” ο κοντός λεγόταν Heaven & Hell, δύσκολα να δούμε καινούριο υλικό από τότε, αν κρίνουμε από τη διαμάχη περί πνευματικών δικαιωμάτων του ονόματος που υπάρχει…
Δεν υπάρχει καμία διαμάχη, το όνομα ανήκει από μισό σε Iommi και Osbourne εξ ημισείας.
1 Like
52 χρόνια από το Sabbath Bloody Sabbath, που εκτός από πέμπτο στη σειρά αριστούργημα των Sabs, έθεσε και τα εικαστικά πρότυπα για το νεαρό τότε, μεταλλικό ιδιώμα!
Καλό μήνα να έχουμε!
16 Likes
Ποιος να είναι άραγε ;;; 
Η κάποιος γνωστός, η κάποιο νεοεμφανιζόμενο ταλέντο, αυτό περνάει από το μυαλό μου…
1 Like
Αυτή είναι μία τολμηρή πρόβλεψη στο πνεύμα του “ή θα βρέξει, ή δεν θα βρέξει”! 
13 Likes
Θα πονταρω σε Erik Gronwell . Ότι του πεις το τραγουδάει άψογα!
4 Likes
Γιατί εμένα το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στον τραγουδιστή των Ghost; Ήταν και καλεσμένος στο Back to the Beginning…
1 Like
Eλπίζω Mats Leven.
1 Like
Mats παιχταρα!
1 Like
Υποτιμημένος δίσκος 
Ξεκάθαρα υποτιμημένος και από κει αρχίζειιφι η φαση και για τους επόμενους δίσκους, ότι δεν είναι Sabbath κτλ.
Αν σε αυτό το άλμπουμ βάλουμε το ομώνυμο κομμάτι, το οποίο είναι ξεκάθαρα Sabbathικό, έχει επίσης μια απίστευτη μπλουζιά με απίστευτα σόλο και φωνητικά του Hughes όπου είναι στο στοιχείο του (Heart Like A Wheel), Turn To Stone, γενικά έχει ενδιαφέρουσες στιγμές ο δίσκος, αξίζει μια ακρόαση.
Εκεί όπου πυροβολήθηκε ο δίσκος, ήταν ότι έβγαλε ως single το No Stranger To Love, κάτι το οποίο ήταν λογικό να ξενίσει τους σκληροπυρηνικούς φάν. Δεν είναι κακό κομμάτι, σίγουρα όμως δεν είναι Sabbathικό αρκετά…
1 Like
Τραγουδάρα είναι το “No stranger to love”.
1 Like
Περί Cross Purposes ο λόγος λοιπόν… το album που ήρθε μετά το άδοξο τέλος της αναβίωσης του line up του Mob Rules που άφησε για άλλη μια φορά τους Sabbath μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μοιάζει να συγκεντρώνει πολλά από τα χαρακτηριστικά τους! Υπάρχει το δυναμικό ξεκίνημα (I Witness), το υπέρβαρο doom του Virtual Death, τα ευκολοάκουστα Cross of Thorns και The Hand that Rocks the Cradle (για το δεύτερο γυρίστηκε και promo video), η bluesy μπαλάντα Dying For Love, το βγαλμένο από την Dio περίοδο Cardinal Sin (όσο κι αν αντλεί έμπνευση από το Kashmir στο πρώτο μέρος του), το επιβλητικό τελείωμα με το Evil Eye κλπ.
Και όπως πάντα, η κυρίαρχη παρουσία της κιθάρας του Iommi που προσδίδει την πάντα ξεχωριστή ταυτότητα, χωρίς να υποτιμούμε την αναντικατάστατη συνεισφορά του Butler, ή την, για άλλη μια φορά, αψεγάδιαστη ερμηνεία του Martin. Αυτό όμως που δεν θα βρούμε εδώ είναι κάποιο πραγματικά κορυφαίο κομμάτι που θα “τραβήξει” και τα υπόλοιπα προς τα πάνω, με το τελικό αποτέλεσμα να υστερεί συγκρινόμενο με τα άλλα album με τον Martin στα φωνητικά, έως τότε. Πταίσμα βέβαια αυτό αν αναλογιστούμε τι ακολούθησε αμέσως μετά…
3 Likes
Θαρρώ ότι το Cross Purposes, είναι από τα πιο μελωδικά άλμπουμ των Sabbath, έχοντας τα κομμάτια που παρέθεσε ο συνάδελφος παραπάνω. Είναι ένας δίσκος πολυποικιλιακός θα έλεγα, ένας δίσκος όπου οι Sabbath ακολούθησαν τα trend της εποχής και ίσως γι’ αυτό ξενίστηκε πολύς κόσμος. Είναι ωραίος δίσκος όμως κατά τα άλλα, ήταν ένα σοκ μετά τη βαρύτητα του Dehumanizer, έπεσε χαλάρωση στην ομάδα…
2 Likes
Ένα από τα λίγα album στο rock που μπορούν να καυχώνται ότι έφεραν κοσμογονία! Και είναι στην επέτειο για τα 56 χρόνια από την κυκλοφορία του που το “χρυσό” blend εκείνων που τον δημιούργησαν μετράει την πρώτη του απώλεια.
14 Likes
Μερικες φορες πιστευω οτι ο Ιαν περιμενει να κανει το ποστ του για την Χ επετειο του Υ δισκου μπροστα σε εναν υπολογιστη μεχρι να εμφανιστει το κυκλακι της Ευανθιας να γραφει, και το κανει αμεσως αφου ποσταρει η Ευανθια, απο ευγενεια ή κατι τετοιο 
Για τον δισκο τι να πει κανεις. Απλα αριστουργημα.
3 Likes