Κοίτα αν με ρωτήσουν να επιχειρηματολογήσω σε ένα debate υπέρ της 2006 εκδοχής, θα επέλεγα να πατήσω πάνω στο ακατέργαστο του ήχου που (θεωρητικά τουλάχιστον) τον τοποθετεί πιο πολύ στην εποχή του και τον κάνει πιο, ας πούμε, αυθεντικό. Λέω θεωρητικά όμως γιατί η αλήθεια είναι ότι και οι τότε παραγωγές του deathcore ήταν πολύ διαφορετικές και πιο “μεγάλες” από του Count Your Blessings (μιλάω για δίσκους εδώ, όχι για demo/πρώτα EP). Για παράδειγμα οι As Blood Runs Black ή οι Despised Icon ή οι Suicide Silence (και προφανώς οι Whitechapel) είναι σαφώς πιο ογκώδεις και λιγότερο θαμποί. Από την άλλη βέβαια η νέα έκδοση του Count Your Blessings έχει ένα πιο βιομηχανικό, σχεδόν ψηφιακό, περίβλημα/υπόβαθρο που τότε δεν υπήρχε πουθενά στο χώρο.
Στη φωνή του Oli πάντως διαφωνώ σίγουρα. Έχει μεγαλύτερη έκταση πλέον η οποία τον βοηθάει να κινείται σαφώς πιο άνετα στις πολύ ψηλές, που ήταν και η βασική του επιλογή από τότε. Ο ίδιος λέει ότι στην original έκδοση τραγούδησε περισσότερο από το μισό δίσκο άρρωστος και ότι αυτό έφταιγε που δεν απέδωσε όπως μπορούσε, εμείς βέβαια άμα θέλουμε τον πιστεύουμε. Θα έλεγα τέλος πάντων ότι στις ψηλές του σήμερα μου θυμίζει κάπως ένα υβρίδιο δικό του με τον Lucker, ο οποίος ελπίζω να συμφωνήσουμε ότι ήταν ο απόλυτος deathcore τραγουδιστής - τουλάχιστον στις high pitched.
Εν κατακλείδι όμως σέβομαι και καταλαβαίνω απόλυτα αυτό που λες. Και η δική μου πρώτη αντίδραση ήταν επιφυλακτική, όπως θα είναι μάλλον κάθε φορά που επεμβαίνει μια μπάντα σε αγαπημένους μου δίσκους της. Αλλά στην πράξη με κέρδισε γιατί είδα όραμα πίσω από την επιλογή τους και σαφή οπτική πάνω στο τότε υλικό, που όμως δεν έρχεται να αφαιρέσει την ουσία από το άλμπουμ.