και οι Opeth στις αρχές του 2000 έβγαιναν και φώναζαν παντού για μπάντες από τα 70ς, άρα θα έχει πάρα πολύ νόημα να συγκρίνουμε το Blackwater Park με * κλασικός προγκ δίσκος εδώ *
Υπάρχει μια ροή στη συζήτηση. Το μήνυμα μου κουτσουρεύτηκε άσχημα και ήταν απάντηση στον dead που έβαζε Νολαν απέναντι σε Spielberg, Jackson και Cameron …τo οποίο ήταν απάντηση σε μήνυμα του Montechristo που έλεγε “Νόλαν θεε πάρε και την Ηλιάδα πάρε μας και τα βρακιά” (εντάξει, παραφράζω 
).
…αλλά ναι έγραψα το Ikiru γιατί πιστεύω ακράδαντα πως ο Νόλαν είναι σε άλλη κατηγορία, για να το κάνω όσο πιο φανερό γίνεται. Ο Νόλαν για’μενα είναι σε κατώτερη κατηγορία.
Τώρα οκ αυτό μπορεί να είναι γιατί έχει περιορισμούς π.χ. όπως γράφω εγώ ο ίδιος 1 μήνα πριν…
Η σύγκριση είναι σαν να βάζω τον Ντοστογιεφσκι απέναντι στη Rachel Cusk. Το κάνω γιατί την Cusk μπορεί να την δεις σε λίστες τώρα αλλά πολύ πιθανόν να μην την θυμάται κανείς σε 200 χρόνια. Ναι, αυτό πιστεύω για τον Νολαν. Όχι ότι συγκρίνω ανόμοια πράγματα.
Μπορεί το Ran που ανέφερε ο ChrisP να ήταν πιο δόκιμο, γιατί εκεί οι συγκρίσεις θα ήταν πιο εύκολες… Κουροσαβα + Βασιλιάς Ληρ = ?? , Νολαν + Οδύσσεια = ?? …βέβαια και το Ikiru έχει επηρεαστεί χοντρά από λογοτεχνία.
Το προβλημα ξεκιναει απο το οτι η βαση της κουβεντας ειναι πως ο Κουροσαβα ειναι αψεγαδιαστος και πως οτιδηποτε κι αν εχει κανει ειναι τελειο, και αρα οτιδηποτε εχει βγει μετα απο τον Κουροσαβα πρεπει ειτε να μην μπορει να συγκριθει καν με Κουροσαβα, ειτε να ειναι σκουπιδι μπροστα του.
Χαλαρωστε, σινεμα ειναι, και δεν απαγορευεται να γουσταρει κανεις 4800 ταινιες απο 2034 διαφορετικους σκηνοθετες. Ουτε απαγορευεται να θεωρει κανεις καλυτερο σκηνοθετη τον Νολαν απο τον Κουροσ…α οχι σορρυ, αυτο φυσικα και απαγορευεται, αλλα τελος παντων, you get the point.
Τωρα το οτι μπηκαν τα Star Wars και τα Hobbit (που προσωπικα τα θεωρω 3 απο τα χειροτερα σκουπιδια που εχω δει στον υπολογιστη μου τζαμπα) σε συγκριση με τον Νολαν δεν μπορω να πω οτι το καταλαβαινω κιολας. Το μονο που μενει για να πιασουμε ολες τις permutations ειναι να συγκρινουμε Star Wars με Κουροσαβα (που επιτρεπεται, αφου ο Λουκας εχει επηρεαστει πολυ απο Κουροσαβα) και Hobbits με Κουροσαβα φυσικα.
ΥΓ. Αληθεια τωρα πιστευετε οτι δε θα θυμαται/γνωριζει ο κοσμος που ασχολειται με κινηματογραφο τις ταινιες του Νολαν σε 200 χρονια? Παιζει να διδασκεται ξεχωριστα ως μαθημα ξερω γω ο τυπος σε σχολες κινηματογραφου. Βεβαια σε 200 χρονια δε θα υπαρχει κινηματογραφος, αλλα λεμε τωρα.
Είδα το The End of Oak Street του τυπά που έκανε το εξαιρετικό it follows, με Γιουαν ΜακΓκρεγκορ και Αν Χάθεγουεϊ.
Δυστυχώς δεν με ικανοποίησε. Σαν να υπήρχε η καλή κατεύθυνση (suburbia, δεινόσαυροι κλπ) αλλά να μην έδεσε το γλυκό με πολλούς τρόπους. Νομίζω πως το κυρίως πρόβλημα με την ταινία είναι πως σπάει το immersion από το πόσο κακογραμμένοι είναι οι διάλογοι και την απουσία χημείας ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Μερικά tropes τύπου “don’t go out into the woods alone” (βγήκε από το σπίτι ο γιός να σώσει το σκυλί, βγήκε η κόρη να βρει τον γιο και μετά βγήκαν οι γονείς να βρουν τα παιδιά), απίστευτες καταστάσεις και σεναριακές τρύπες (Νερό από που έπιναν τελικά;; Πως δεν κατέληξαν στην κυριολεξία άπειρες Αν Χάθαγουεϊ + παιδιά στην περιοχή;; κλπ) είναι να τα περιμένεις αλλά εδώ και οι χαρακτήρες είναι πλήρως αδιάφοροι.
Μάλλον έπρεπε να πάω στο hope τελικά. Είδε κανείς το Κορεάτικο action scifi thriller Hope;;
Φάση είχε το Hope. Το είδα χωρίς να γνωρίζω τίποτα.
Λίγο αργό στο πρώτο μισάωρο αλλά μετά ανέβασε στροφές που μου έφερε στο νου το Fury Road, ασταμάτητη κάμερα, συνεχής δράση, ελάχιστο storytelling. Αρκετό χιούμορ, τελείως καμένοι χαρακτήρες.
Δύο τύποι στο σινεμά φύγανε πάντως στο διάλειμμα γιατί “όλο βλακείες βγάζουν οι Γιαπωνέζοι"- απόδειξη μάλλον ότι η ταινία αξίζει.
2 Likes
Βγήκε σήμερα το νεο Resident Evil, από τον σκηνοθέτη του Weapons και έχει φανταστικές κριτικές.
Ελπιζω να το δω αυριο βράδυ. Αν κάποιος το δει εν τω μεταξύ, ας γράψει κάτι παρακαλώ.
Το τρέηλερ ήταν φοβερό.
1 Like
Θα επανελθω με σεντονακι, αλλα για τωρα να γραψω σε ολους τους ρακουνιαρηδες να τρεξουν στο resident evil, το οποιο ηταν φσνταστικο
3 Likes
1 Like
Νέο Resident Evil λοιπόν, δια χειρός του - παρα πολύ πλεον για το χόρρορ -
Zach Cregger (Weapons, Barbarian).
Πως “ανανεώνεις” ένα είδος ; Σπάζοντας τους κανόνες
- Ο πρωταγωνιστής είναι ένας λουζεράς και όχι ένα κοριτσάκι/ράμπο
Σε αντιθεση με τα παλαιότερα και σαχλά ταινιάκια της Γιοβοβιτς, ο πρωταγωνιστής μας εδω ειναι εσύ και εγώ, αν βρισκόμασταν σε μια κατάσταση να τρεχουμε να γλυτώσουμε, έχοντας παει γυμναστηριο τελευταια φορα, επι Ρεχάγκελ. Ο φοβερός Austin Abrams, είναι μπούφος, χαζούλης, φοβικός, δεν ξερει απο όπλα, και παρασέρνεται στην κόλαση μόνο από μια αίσθηση ευθύνης απέναντι στο κουτί που κουβαλάει. Το οποιο το κάνει ακόμα πιο ατσουμπαλο όταν τρέχει, καθως παραλληλα πρέπει να μην το ξεχάσει/αφήσει. Και το κορυφαίο ; Δεν εχει ενα arc , το οποιο θα τον δει να βρισκει σθένος, δύναμη, ή καπατσοσύνη. Το ίδιο βλακάκος ειναι μέχρι το τέλος.
- Τα τέρατα, έχουν και λίγη πλάκα
οκ RE βλέπουμε και τα τέρατα είναι κακάσχημα, αιματηρά και ανελέητα. Αλλά έχουν και μια χαζομάρα, σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις του πρωταγωνιστή που είναι “ελα ρε γμτ, νομιζα οτι ξεμπερδεψα με εσενα”. Όσοι ειστε σκληροι καρ… και θέλετε μόνο αίμα με αίμα και αίμα, ίσως οι ανασες χιουμορ σας χαλάσουν. εμένα μου άρεσαν πάντως.
- ο ρυθμος ειναι φρενήρης
ο τυπος τρεχει και τρεχει και τρεχει. Και οταν σταματάει, κάποια μαλακία θα κάνει. η ταινια ειναι 1.30 ώρα, και βγαίνεις ιδρωμένος από την αίθουσα από το τρέξιμο
- το set pieces ειναι φοβερα
σε αντιθεση με τις παλιες ταινιες που ειχαν πολλες ανοικτες μάχες, με υπεροπλα, εδω ειμαστε ταυτοχρονα σε ενα ανοικτο χώρο, που εχει ομως περιορισμους (κλειδαριες, σκαλες κτλ). ετσι ο φιλος πρεπει να κανει ό,τι μπορει για να μην τον φάνε, μέσα στα σκοτάδια, ενω ακουει περιεργους ήχους. και τα λιγα jump scares που εχει, με πεταξανε απο την καρεκλα, δεν τα περιμενεις. γενικα ο Κρεγκερ παιρνει απο το Βαρβαριαν τις σκηνες των τουνελ και απο το weapons, τη φρικη του να βλεπεις κοσμο να τρεχει αλαφιασμενος, χωρις προφανη λόγο.
Ενστάσεις ; αλήθεια, δεν έχω. το υπεραπόλαυσα, το έβλεπα δεύτερη φορά καπάκια. Τα ιντερνετσ γκρινιαζουν οτι δεν ειναι πολυ κοντα στα βιντεοπαιχνιδια (αδιαφορω) και πως το τελος ειναι … (επισης αδιαφορω και διαφωνω).
Δεν μπορω να θυμηθω σε ποιο χορρορ ειχα περασει καλυτερα στην αιθουσα και πότε. Το είδαμε σε άδεια αίθουσα 5 άτομα, και νιώθαμε οτι θα ανοιξει η πόρτα και θα μπουκάρουν τα ζόμπι.
ελπιζω να κανει φοβερα εισιτηρια και σηκουελ. Ο τυπος ειναι σε τρελη ρεντα - οι κριτικες ειναι ηδη πολυ καλες.
τρεχτε
6 Likes
Δυστυχώς επειδή ο χρόνος μου για έξοδο και σινεμά είναι οριακά μηδενικός, ο κλήρος έχει πέσει στο Fatherland - και το RE θα το δω στην τηλεόραση όταν stream-άρει… αλλά πραγματικά δεν θυμάμαι πόσο καιρό είχα να περιμένω (από καρδίας) τόσο πολύ ταινία για το ευρύ κοινό, όσο αυτό!
Εντωμεταξύ btw
αν έχεις παίξει κάποια RE ή τεσπά έχεις μια εμπειρία από το lore του, οριακά αυτές οι ταινίες του Anderson βγάζουν περισσότερο νόημα από το υλικό στο οποίο βασίζονται (τα αγαπάμε βέβαια τα παιχνίδια για αυτό, αλλά αυτό είναι άλλου είδους κουβέντα - απλά είπα να το αναφέρω)
2 Likes
Δεν περίμενα ποτέ ότι θα διάβαζα τέτοια σχόλια για Resident Evil, με μπρίζωσες τώρα
1 Like
δεν εχω πολλη εμπειρια, αλλα αν δεις (και αφησεις τις βλακειες) την ταινια στο σινεμα, θα δεις τι κανει ο ανθρωπας, φευγοντας καπως απο τα ορια του υλικου του. Αγαπαμε Γιοβοβιτς και θα ηθελα να την εχω δει και σε αλλο σινεμα εντελως, αλλα ενα κοριτσι που παιζει να μην μπορει να σκισει βρεγμενη εφημεριδα, να δερνει τα θηρια, ε ειναι λιγο καπως.
1 Like
Ήταν πάρε βάλε η ασίστ που έκανες
2 Likes
Δευτερη κίτρινη, περάστε έξω κύριε, εδω μιλαμε σοβαρα για ζομπι κτλ
1 Like
Είδα χτες - στο σινεμά του σπιτιού μου - την Οδύσσεια του Nolan. Από την αρχή με ξένισε ο γρήγορος ρυθμός της αφήγησης και τα πολλά flashback, αλλά από τη μέση και μετά μπήκα στο κλίμα. Η ταινία δεν μπορεί να ιδωθεί παρά ως ένα σχόλιο του σήμερα για την Οδύσσεια. Ατάκες όπως “τελειώνει η εποχή του Χαλκού” δεν θα μπορούσαν να έχουν ειπωθεί από κάποιον που έζησε τότε και βγάζουν την ταινία από την εποχή της. Δεν θα σχολιάσω τα νέα ελληνικά που μεταφράστηκαν στα αγγλικά για να τα καταλάβει ο Οδυσσέας.
Το κάστινγκ ήταν πολύ μέτριο. Δεν μου ταίριαζε ο Ρόμπερτ Πάτινσον για Αντίνοος, αλλά το μεγαλύτερο έγκλημα ήταν η Ζεντάγια ως Αθηνά. Η κοπέλα έπαιζε χειρότερα κι από NPC. Γενικά το πολύ διάσημο καστ ήταν ένας παράγοντας που μείωνε την εμβύθιση στο έργο. Ωστόσο, ο Ματ Ντέιμον ήταν πολύ καλός στο ρόλο του. Θέλω να πω ότι απέδωσε άψογα τον Οδυσσέα που ήθελε να μας δείξει ο Νόλαν. Μου έλειψαν κι εμένα κάποιες σκηνές από την κλασική Οδύσσεια, όπως ο “Κανένας”. Θεωρώ ότι δεν είχαν λόγο να αφαιρεθούν, όπως το νησί των Φαιάκων, που αφαιρέθηκε γιατί ήθελε να δώσει με άλλο τρόπο την αφήγηση και το in medias res του ομηρικού έπους.
Θεωρώ ότι κατάλαβα τι ήθελε να πει ο Νόλαν, αλλά το έδινε πολύ σαν μασημένη τροφή. Θα μπορούσε να πει πάνω-κάτω τα ίδια αφαιρώντας κάποιες έτοιμες ατάκες, όπως αυτές για τα κίνητρα της Πηνελόπης. Δεν είναι και ταινία που δεν θα ξαναέβλεπα ποτέ, ίσως της έδινα άλλη μία ευκαιρία.
Δίνω ένα 6/10.
2 Likes
Σε εχασα εδω. Η πρωτη ταινια με την Μιλλα ειναι φανταστικη, ενω αρκετες απο τις υπολοιπες εχουν πολλα ομορφα πραγματακια και ωραιες αναφορες στο lore. Δεν χρειαζεται να μειωνουμε μια καλη ταινια για να ανυψωθει καποια αλλη.
ΥΓ. Βρισκω πιο πιθανο ενα “κοριτσι” να σαπιζει στο ξυλο τα ζομπια απο οτι ενας τυπος που εχει οπως ειπες να παει γυμναστηριο απο τοτε που ειχαμε Ρεχαγκελ. Βασικα η Alice των Resident Evil με κανει να ξενερωνω αφανταστα για τους “δυναμικους” γυναικειους χαρακτηρες που εχουμε παρει τα τελευταια 10 χρονια, βλεπε Rey στο Star Wars και μερικες ντουζινες ακομα. Κατα τα αλλα οκ περι ορεξεως κολοκυθοπιτα οπως παντα.