Eric Clapton, Ginger Baker, Jack Bruce… το πρώτο supergroup…


  • Fresh Cream, 1966
  • Disraeli Gears, 1967
  • Wheels of Fire, 1968
  • Goodbye Cream, 1969
  • Live Cream, 1970
  • Live Cream Volume II, 1972
  • Royal Albert Hall London May 2-3-5-6 2005, 2005

[SPOILER]Interview with GINGER BAKER, Music Mart magazine, June 2006.

How did you first come across Jack Bruce?
[GB]: “I was doing a jazz gig at the Cambridge University May Ball in 1962, and there was another group on the bill called Jim HcHarg’s Scotsville Jazzband, and Jack was the bass player. He was standing beside the stage going: ‘Man, I want to sit in.’ We were getting a bit pissed off with him, so in the end, we let him sit in and we played a ballad with an incredible chord sequence, just to fuck him up. And he played it.”
How did you meet Clapton?
[GB]: “That was during the Graham Bond Organisation, which came out of the Alexis Korner Band… With Graham Bond, Dick Heckstall-Smith, me and Jack. And we had to lose Jack for really bad behaviour on stage, and I got the job of firing him. He still thinks it was my idea… It wasn’t. It was after a discussion between Graham, Dick and I that we decided he had to go.”
Why did you have to fire Jack?
[GB]: “He was shouting at people on stage - particularly me. So Graham asked me if I’d do it, and I was a junkie at the time, and firing people wasn’t difficult at all. We were playing a gig with The Yardbirds. We were outside having a spliff, and this young bloke came up to me and said: ‘I know you, Baker… You’re not a fucking hard-nut at all.’ I had a reputation for doffing people. It was Eric, and I got on with him immediately. He was a really cool bloke, and he used to come and sit in with the Graham Bond organisation.”
Were you aware of Clapton’s reputation when you first met him?
[GB]: “I was totally unaware that he’d got a reputation of any description at all, but I really liked his guitar playing. I’d been running Graham’s band for about three years, because Graham was a lunatic. I handled all the money and ran the band, and Graham was going in the opposite direction to me. I was trying to get straight and Graham was trying to get fucked up, drug-wise. So I thought - What the fuck am I doing running this band when I could get my own? So I decided to do that.”
How fast did things progress from there?
[GB]: “John Mayall’s manager told me they were playing in Oxford, so I drove down there. I saw them in the interval, and Eric said: ‘Man, come and sit in.’ And it was total. Eric and I just took off. The gig wasn’t really happening at all, but when I sat in, Eric sort of exploded. After the gig, I said to Eric - I’m getting a band together, would you be interested? And he said yes straight away. Well, then Eric suggested Jack, and I thought - ‘oh no’.”
So you thought: ‘Oh no… Not that Bruce again’?
[GB]: “Yeah… exactly. I spent the whole journey home with my wife discussing whether I should talk to Jack. My wife was quite fond of Jack, because he can be a very charming guy. When he’s Dr. Jekyll, he’s fine… It’s when he’s Mr. Hyde that he’s not. And I’m afraid he’s still the same. I tell you this - there won’t ever be any more Cream gigs, because he did Mr. Hyde in New York last year.”
In what way did Jack turn in to Mr. Hyde?
[GB]: “Oh, he shouted at me on stage, he turned his bass up so loud that he deafened me on the first gig. What he does is that he apologises and apologises, but I’m afraid, to do it on a Cream reunion gig, that was the end. He killed the magic, and New York was like 1968… It was just a get through the gig, get the money sort of deal.”
Why do you think Cream was so short lived in the first place?
[GB]: " It just got to the point where Eric said to me: “I’ve had enough of this,’ and I said so have I. I couldn’t stand it. The last year with Cream was just agony. But it didn’t start off like that. In 1966, it was great. It was really a wonderful experience musically, and it just went into the realms of stupid.”[/SPOILER]

Disraeli Gears θα έλεγα για αγαπημένο άλμπουμ.

Έχει και την ορίτζιναλ εκδοχή του White Room, που είναι κομματάρα βέβαια, αλλά το κάνανε πιο “χιτάκι”, ενώ το Tales Of Brave Ulysses είναι πιο “μυστήριο”!

Προσκύνημα!Ατελείωτα τζαμαρίσματα στα live και άγιος ο θεός!:D.Μόνο το reunion με ξενέρωσε λιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιίγο…



White Room --> Wheels of Fire
Tales of Brave Ulysses --> Disraeli Gears


E,δεν μπορείς να πεις πως δεν μοιάζουνε…

Λόγω τιμής, δεν έχω προσέξει ποτέ κάτι τέτοιο. :-s Επειδή μου κινήσατε την περιέργεια, θα τ’ ακούσω το βράδυ και το ξανασυζητάμε… :-k:wink:

ρε παίδες πρόκειται για το ίδιο κομμάτι μουσικά. Μόνο τα λόγια αλλάζουν και η δομή. Το βασικό theme είναι ίδιο. Για αυτό είπα ότι προτιμώ το Tales… που είναι η original εκδοχή του κομματιού και που βρίσκεται στο Disraeli Gears, παρά το White Room (που βρίσκεται στο Wheels…).

Ρε Πάνο ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί λες ότι είναι ίδια κομμάτια… :dunno: Μόνο τα ακόρντα μοιάζουν λίγο στα βασικά riff των δυο κομματιών. E ok. Είναι σα να λέμε ότι από τα τέλη των 60’s μέχρι τα μέσα των 70’s κυκλοφορούσε μόνο ένα κομμάτι με διαφορετικούς στίχους από συγκρότημα σε συγκρότημα… εντάξει. :-k :stuck_out_tongue:

καταπλικτο group! Ιδικα LIve ηταν απιστευτοι! ατελιωτα Jam!
τους εφαγε ο εγωισμος τους δυστηχος…
παρτακιδες μουσικοι ολοι τους οσο δεν παει…
ο μονος που καταφερε να κανει αξιολογη προσωπικη καριερα ηταν ο Κλαφτον.
παντως για μενα ολο το Group ηταν ο Jack Bruce! φοβερος συνθετης αυτος ο ανθρωπας…
τι μυαλο… δυστηχος(ευτιχος για μενα) δεν ηταν τσοβενος κ δεν εγραφε" χιτακια" του κουλου για να γινει μουρη οπως ο κλαφτον…

το Tales μοιαζει πολυ λιγο σε σχεση με το White Room ακομα κ στα ακορντα! :wink:

Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω διαπιστωσει επίσημα, δλδ δεν έχω δει πουθενά να αναφέρεται κάπου ότι ισχύει κατι τέτοιο. Αλλά στα αυτιά μου ηχεί σαν παραλλαγή του ίδιου κομματιού. Δεν είναι μόνο το βασικό ριφφ, αλλά και οι μπασογραμμές ή το σόλο που μοιάζει αρκετά. Έτσι και αλλιώς δεν είπα ότι είναι καρμπόν τα δύο κομμάτια, αλλά ότι μοιάζουν γενικώς.

Καλά ρε μεγάλε κι εσύ μήπως τον αδικείς τον Clapton; Στην τελική έχει κι αυτός μεγάλο μερίδιο συμμετοχής στο μεγαλείο των Cream (όχι όσο ο Bruce, συμφωνούμε σ’ αυτό :wink:). Και δεν είναι ότι δεν έκανε ποιοτικά πράγματα εκτός Cream. Π.χ. εγώ τους Blind Faith τους προσκυνώ. Kai οι Derek and the Dominoes, παρ’ όλο που δεν τους έχω ψάξει, επίσης έχουν γράψει ωραία πράγματα και όχι μονο hit-άκια. Φιλικά πάντα μεταξύ φανατικών των Cream. :smiley:

Τέλος πάντων. Απλά νομίζω ότι υπερέβαλες. :slight_smile:

Οι Cream εκτος του οτι ειναι απ’ τα πολυ αγαπημενα μου γκρουπ, ειναι απ’ τα σημαντικοτερα blues-rock συγκροτηματα…o Ginger Baker μαζι με john bonham και keith moon ισως απ τους καλυτερους drummer ever…με πρωταγωνιστικο ρολο σ ολα τα κομματια και οχι μονο στο φοβερο toad…o jack bruce με ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ basslines και υπεροχη φωνη…και για τον clapton απλα δεν μπορω να περιγραψω…δεν ξερω αν το disraeli gears η το layla and other assorted love songs ηταν η κορυφη της καριερας του , παντως χωρις αυτον το blues rock ισως δεν υπηρχε σαν ιδιωμα και αν υπηρχε θα ταν πολυ διαφορετικο…

προσθετωντας στα παραπανω και την ποιητικη και υπεροχη στιχομυθια…

δυστυχως τετοιες τεραστιες καλλιτεχνικες προσωπικοτητες δεν καταφεραν να συμφωνησουν…καπου συγκρουστηκαν οι ιδιαιτεροτητες και τα ταλεντα τους…τα τεσσερα εστω ομως studio albums που εβγαλαν σιγουρα τους κατατασουν πολυ ψηλα στην ιστορια του rock n roll…

cream ρε pussies!

ξεχασα να αναφερω οτι ηταν και θεμελιωτες του jamming(του πραγματικα looong jamming:)) μαζι με grαteful dead και allman brothers φυσικα(αλλη ΜΠΑΝΤΑΡΑ)…

Σωστά τα λες. 8)
Και οι ίδιοι οι Allman Brothers αναφέρουν τους Cream ως επιρροή στο ξεκίνημα τους, απλά ο Duane έβρισκε το power trio format κάπως περιοριστικό και έτσι καταλήξαμε στο γνωστό σεξτέτο της αρχικής τους σύνθεσης… :wink:8)

:thumbup:παρεπιμπτοντως εχει δει κανεις το dvd των cream με το farewell concert που εκαναν το 60?εχει και μια συνεντευξη με τον clapton να εξηγει τι κανουν τα ποτενσιομετρα στην κιθαρα, να παιζει και να χει στερεωσει το τσιγαρακι στην κεφαλη της κιθαρας:p αυτες ειναι φασεις…και η συναυλια τους αν και τραβηγμενη με λιγες καμερες λογω εποχης πολυ ωραια…

Φοβερό βίντεο,όντως.Εγώ γουστάρω πολύ τον Baker όπως ξεσκίζει τα ντραμς του!Πολύ κοπάνημα!

:bow: εχει φαση που του λεει ο δημοσιογραφος να παιξει κατι στα ντραμς και ο Baker παιρνει ενα αμηχανο χαμογελο…και μετα αρχιζει να κοπαναει και δεν σταματαει…

Αγαπημενη μπαντα , και ενα απο τα αγαπημενα μου εξωφυλλα.