Daylight Misery - The Great Absence

Daylight Misery. Να πω την αμαρτία μου, δεν τους ήξερα. Μέσα στον ορυμαγδό των αμέτρητων κυκλοφοριών και των εκατοντάδων καθημερινών συγκροτημάτων, των ατέλειωτα εναλλασσόμενων δευτερολέπτων του youtube, άνετα βρίσκεις την πιο σπάνια μπάντα, κρυμμένη μέχρι και στην Ανταρκτική, την ίδια ώρα που σχήματα σπουδαία βρίσκονται δίπλα σου, στη μύτη σου μπροστά και για έναν περίεργο λόγο δεν τα έχεις πάρει ακόμα πρέφα. Ώσπου ένα βράδυ, ενώ λαγοκοιμόμουν με την τηλεόραση ανοιχτή, άκουσα μια μελωδία γνώριμη, μια μελωδία που έβγαινε από τα σωθικά τού χτες. Ήταν το videoclip από το Erynnis Funeralis που κυριολεκτικά όχι μόνο με ξύπνησε αλλά έθεσε σε εγρήγορση όλες μου τις αισθήσεις στα καλά καθούμενα. Αναρωτήθηκα, έψαξα, ανέμενα. Και τελικά, είμαι τώρα εδώ, με την ένταση στο φουλ, ακούγοντας ξανά και ξανά το υπέροχο νέο album των Αθηναίων, Daylight Misery, με τίτλο ?The Great Absence?. Εντάξει, είναι γνωστό ότι η ελληνική σκηνή ?ειδικά τα τελευταία χρόνια- βρίσκεται σε διαρκή οργασμό αλλά ετούτοι εδώ είναι μια ειδική περίπτωση. Αυτό γιατί, ενώ θυμίζουν πάρα πολλές ελληνικές μπάντες, ταυτόχρονα καταφέρνουν να ηχούν ξεχωριστά και να τους αναγνωρίζεις μετά από τα πρώτα ακούσματα με σχετική ευκολία. Στο δίσκο θα νιώσεις να περνάνε από μπροστά σου οι Rotting Christ εποχής Triarchy? και A Dead Poem, οι Nightfall εποχής Lesbian Show και Diva Futura, ακόμα ακόμα και οι Exhumation με τις σουηδικές τους πινελιές. Θα βρεις μελωδία με το τσουβάλι, κιθαριστικές γραμμές με ουσία, φωνητικά που γδέρνουν τον ουρανίσκο και τύμπανα που καθοδηγούν αρμονικά το κινούμενο κεφάλι σου. Ακόμα και brutal ελληνικά λόγια θα ακούσεις σε τούτο το δημιούργημα, τα οποία δένουν τόσο αρμονικά με το όλο ηχητικό σύνολο. Μέσα σε όλα αυτά θα προσθέσεις οπωσδήποτε ως επιρροή μερικά συγκροτήματα-πατέρες της μελωδικότητας, όπως In Flames, Dark Tranquility αλλά και ολίγον At The Gates ειδικά στο γρέζι της φωνής που κάποιες στιγμές έφερε στα αυτιά τον ύψιστο Tomas Lindberg. Εν τέλει, τούτος ο δίσκος με πήγε πίσω, σε ωραίες εποχές, κάπου στο 1995, όταν τα πράγματα ήταν λιγάκι πιο άμεσα, πιο κατανοητά, πιο σαφή και συγκεκριμένα, χωρίς πολλές διακλαδώσεις. Είχα καιρό να ακούσω ρεφρέν που να με κάνει να ουρλιάξω ρυθμικά στο δωμάτιό μου μέσα, είχα καιρό να τραγουδήσω μελωδία ξανά και ξανά μέσα στην ημέρα, είχα καιρό να πάρω τους φίλους μου και να τους προτείνω να τσεκάρουν άμεσα μια ανερχόμενη μπάντα. Τους είπα ότι θα τους θυμίσει τα καλοκαίρια μας, τα μπαλκόνια και τις μπύρες στα χέρια, θα τους φέρει στο νου τους πρώτους, άδολους κι εφηβικούς έρωτές μας με τις κοπέλες που φορούσαν μαύρα ρούχα και μας χαμογελούσαν διαπεραστικά. The Great Absence. Η μεγάλη απουσία. Αλλιώς, η μεγάλη έλλειψη. Σαν την έλλειψη που νιώθω για εκείνες τις εποχές. Ευχαριστώ τους Daylight Misery που με γύρισαν πίσω.

9.5/10

Με αυτο το αλμπουμ οι Daylight Misery κανουν ΑΛΜΑ συνθετικα,ηχητικα,αισθητικα συγκριτικα με το Depressive Icons που αν και οχι κακο,δεν ηταν κατι το ιδιαιτερο.Πραγματικα ηχει λες και βγηκε απο τις ενδοξοτερες στιγμες του ατμοσφαιρικου death ηχου της δεκαετιας του 90 με μελωδιαρες,φωνητικαρες και τα συναφη και κατα την γνωμη μου αν αυτο το αλμπουμ εβγαινε τωρα απο τα λεγομενα μεγαθηρια του τοτε ηχου θα ειχαμε εξωφυλλα,παραμιλητα,φανφαρες περι ενδοξης επιστροφης του ατμοσφαιρικου metal κτλ.Δυστυχως η ευτυχως μαλλον βγηκε απο τους Daylight Misery και δεν ξερω ποσοι θα τους παρουν χαμπαρι,κανονικα με αυτο το αλμπουμ θα επρεπε να ηταν το επομενο μεγαλο ονομα στον ηχο αυτο.Τους ευχομαι τα καλυτερα και να συνεχισουν να βγαζουν τετοιες δισκαρες!

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με αυτό… Πραγματικά πάρα πολύ ωραίο album. Και δεν ήμουν ποτέ fan , ό,τι είχα ακούσει από παλιότερα Daylight Misery δε μου άρεσαν. Το The Great Absence δε μπορώ να σταματήσω να το ακούω. Μπράβο στα παιδιά και όσοι δεν έχετε ακούσει δώστε του μια ευκαιρία οπωσδήποτε.

Δεν ήξερα πού να το κοινοποιήσω, επομένως, συγχωρήστε μου την «ανάσταση».

Οι Daylight Misery κυκλοφόρησαν ένα κομμάτι στη μνήμη του Δ. Θεοδωρόπουλου, των Rex Mundi, ο oποίος πέθανε πριν από έξι μήνες από καρκίνο.

Δεν μένω τόσο στις συμμετοχές (προς τιμήν τους και μπράβο τους), τους στίχους (οι οποίοι φαίνονται γραμμένοι στο πόδι, αλλά είναι τόσο, μα τόσο, καίριοι και αντιπροσωπευτικοί της εμπειρίας με την ασθένεια) και την αξιολόγηση αυτού καθαυτού του κομματιού (το οποίο είναι μία χαρά, με τις ατμόσφαιρές του κ.λπ.).

Εστιάζω, αρχικά, στο κείμενο του «δικού μας» (InnerWish, Rock ‘n’ Roll Children) Μ. Τσίγκου, στις λεπτομέρειες του video, ο οποίος τυγχάνει και εξειδικευμένος Χειρουργός-Ογκολόγος. Πρόληψη, πρόληψη, πρόληψη. Επίσης, όλη η ουσία της κίνησης εντοπίζεται στο τελευταίο 1,5 λεπτό. Πιθανολογώ ότι οι περισσότεροι εξ ημών έχουμε ίδια εμπειρία στο περιβάλλον μας με την ασθένεια. Πολλοί από εσάς, όμως, πιθανόν να μην έχετε κινηθεί στα πέριξ του Φλόγα. Ζώντας εκεί γύρω κατανοείς ποια είναι τα σημαντικά πράγματα στη ζωή, ξεχνάς τις ασήμαντες μικρότητες που παίρνουν τόσο χρόνο στην καθημερινότητά μας και «χωνεύεις» για τα καλά ότι η κάθε στιγμή είναι φευγαλέα και δανεική. Δεν υπάρχει πιο δυνατή στιγμή από ένα παιδικό, αθώο προσωπάκι με τυλιγμένη μία μπαντάνα στο κεφάλι. Πολύ περισσότερο, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελπίδα από το να βλέπεις το συγκεκριμένο προσωπάκι να χαμογελάει. Ομοίως και με τον εκλιπόντα, ο οποίος, σχεδόν δύο εβδομάδες πριν το «ταξίδι», είχε τη δύναμη να αφήσει μερικά λόγια ως μήνυμα (γροθιά στο στομάχι, βασικά) και παρακαταθήκη.

Επειδή το θέμα αγγίζει ευαίσθητες χορδές μου, χωρίς καμία διάθεση να πείσω με φθηνούς συναισθηματισμούς τον οποιονδήποτε, νομίζω ότι αξίζει να κάνουμε κάτι μικρό και συμβολικό, αλλά τόσο σπουδαίο συνάμα, στη μνήμη ενός νέου άνδρα. Πιστέψτε με. Το αξίζουν αυτά τα παιδάκια και οι οικογένειές τους.

7 Likes