Είδα πρόσφατα και προτείνω: The Thursday Murder Club, The Holdovers, Bullet Train (όλα στο netflix). Τίμια, τίποτα εξωφρενικό, περνάει ευχάριστα η ώρα.
Παλίοτερες που είδα πρόσφατα: Repo Man, Dangerous Liaisons, εξαιρετικά.
Hereditary: Μετάνοιωσα την ώρα και τη στιγμή.
Πλέον τις νέες ταινίες του netflix, τις έχω υποβιβάσει στο “θα τις δω στο αεροπλάνο”.
Η τελευταία που είδα, ήταν το the Rip, με Damon/Affleck
η οποία και με εξέπληξε πολύ θετικά, με την σκοτεινιά της και ένα αστυνομικό μυστήριο άλλης εποχής, τύπου μην-εμπιστευεσαι-κανένα. Η σκηνή στο βανάκι στο τέλος, ερμηνευτικά, σκηνοθετικά και σεναριακά,ήταν εξαίσια.
Not bad, με κράτησε, και δεν το περίμενα.
Το τσίμπησα από το AppleTv+ το ΣΚ, μιας και ναυάγησε μάλλον η ελληνική διανομή και όντας και Linklater junkie δεν μπορούσα να περιμένω στιγμή.
Η ταινία διαδραματίζεται το 1943, σε ένα φουαγιέ ενός εστιατορίου, στο οποίο πρόκειται να γίνει και το after party της πρεμιέρας του Oklahoma!, ενός εκ των πλέον διασημότερων μέχρι και σήμερα shows του Broadway.
Ο δημιουργός του Richard Rodgers αναμένεται να αφιχθεί εντός ολίγου, όμως νωρίτερα, πριν σκάσει ο περισσότερος κόσμος, ο επί 30 έτη σχεδόν συνεργάτης του στιχουργός Lorenz Hart έχει πιάσει ήδη μια θέση στο μπαρ - και έχει αρχίσει να συνομιλεί με τον barman και τους 1-2 θαμώνες του μαγαζιού, για το διαφαινόμενο ‘‘τέλος’’ της καλλιτεχνικής του συνεργασίας με τον Rodgers, για το πως βλέπει εκείνος το νέο εγχείρημα του πάλαι ποτέ συνεργάτη του, για την αγάπη του προς το ποτό, για την Casablanca, για έναν απρόσμενο έρωτα που τον ταλανίζει, για την ποίηση, για την ευτυχία που ήταν δεδομένο πως δεν θα κατάφερνε ποτέ να αγγίξει - και γενικότερα για όλα όσα περνάνε από το μυαλό του εκείνη τη στιγμή…
Χωρίς να γράψω μακρινάρι, θα πω εν συντομία πως το Blue Moon είναι από τις καλύτερες ταινίες του Linklater μέχρι και σήμερα…ένας πνευματικός διάδοχος της τριλογίας των Before και της πρώιμης φάσης της καριέρας του, μια (υπόκωφα σπαρακτική, ανά στιγμές) γλυκόπικρη μελαγχολική ωδή στο αιώνιο αουτσάιντερ και τον διαχρονικά “παράταιρο” της παρέας - και μια από τις καλύτερες Αμερικάνικες ταινίες της χρονιάς. Πυρηνικό σινεμά Linklater δηλαδή, με την φόδρα του κλασσικού έργου εποχής.
Προφανώς μνεία στο (υποψήφιο για Όσκαρ φέτος) σενάριο του Robert Kaplow - φοβερά καλοδουλεμένη γραφή (σε ρυθμό πολυβόλου) και κείμενο πολύ περιεκτικό σε λόγο, αρκούντως σύνθετο και ποτέ εξυπνίστικο.
Είναι απόλυτα ταιριαστό στο ύφος του Linkalater των 90s (όπως είπα και πριν, η τριλογία του Before… αντηχεί διαρκώς και παντού στη μιάμιση ώρα της ταινίας) καθόλου ακαδημαϊκό, έχει μια θεατρικότητα τόσο - όσο και κυρίως, πηγαία και αληθινά συναισθηματικό.
Μνεία και στον Hawk, σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του - πραγματική μεταμόρφωση (και δεν εννοώ μόνο την φυσιογνωμική).
Κρίμα που δεν θα σηκώσει Oscar ελέω (μάλλον) Σαλαμάνδρας φέτος - αλλά θα ήταν ένας πραγματικός θρίαμβος αν το κατάφερνε, με την ίσως καλύτερη στιγμή του σε συνεργασία με τον κατά τα φαινόμενα αγαπημένο του σκηνοθέτη.
Γενικά φίλοι του Linklater full του full ασυζητητί!!
Γενικά φίλοι του καλού Αμερικανικού σύγχρονου σινεμά, ίσως αυτό να είναι (υπό μια πολύ διευρυμένη αναλογία προφανώς) το φετινό Holdovers - οπότε επίσης full του full!!
Ο Σαλαμάδρας καλώς θα το πάρει ; Δεν τον αντέχω, αλλα ειναι καλός ο άτιμος γενικά
Δεν το έχω δει το MS, μια χαρά είναι ο Σαλαμάνδρας γενικά όμως ναι - αν διαβάζει, να ξέρει πως τον πειράζω.
Η αγαπημένη του θρεντ είχε μικρό, γαρ καίριο ρόλο και ήταν πολύ καλή επίσης - όπως και όλο το τριγύρω cast (Andrew Scott, Bobby Canavale κτλ)
