Πολύ ωραίο. Ασχολείται με τα πρώτα χρόνια αν κάποιος θέλει να το δει, δεν είναι ανασκόπηση της καριέρας τους.
1 Like
Mortal Kombat 2! Διασκεδαστικοτατο!
3 Likes
Έχουμε ξαναδεί το στόρυ;
Σαφέστατα.
Είναι καλογυρισμένο;
Βεβαίως.
Είναι η καλύτερη ερμηνεία της λατρείας;
Δες το κι εσύ για να συμφωνήσεις:
1 Like
Με μια μικρή καταθλιψούλα να με έχει χτυπήσει κατακούτελα εδώ και αρκετό καιρό οι κινηματογραφικές προτιμήσεις έχουν πάει σχεδόν αποκλειστικά σε mainstream πραγματάκια.
Είδα το νέο Tron Ares.
Ωραίο οπτικά, όχι καλύτερο όμως από το προηγούμενο. Σχηματικό εντελώς σενάριο, έχω ήδη ξεχάσει πολλά plot points, κάποιες καλές σκηνές δράσης και μερικά μάλλον πετυχημένα νοσταλγικά throwback στην πρώτη ταινία. Ξέρω πως οι περισσότεροι δεν αντέχουν να βλέπουν τον Jared Leto αλλά προσωπικά μου είναι σχετικά συμπαθής. Εδώ είναι απλά οκ, σε μια ταινία βέβαια που δεν νοιάζεται και τόσο για character development. Νομίζω πως θα περάσουν καλά μόνο οι die hard των προηγούμενων ταινιών. Την νιώθω να διαγράφεται από την μνήμη μου καθώς γράφω.
The Rip
Συνεργασία Affleck, Matt Damon σε cop drama. Ωστόσο η συνεργασία περιορίζεται μόνο μπροστά από την κάμερα, δεν υπάρχει συμμετοχή σε σενάριο. Ίσως θα έπρεπε αφού χωρις να είναι κακό δεν είναι κάτι το φοβερό και αξιομνημόνευτο. Έχει καλό pacing όμως, εξαιρετικές ερμηνείες, χτίζει το σασπένς ωραία και σε κρατάει μέχρι τέλους χωρίς να σε χαλάει αν έχεις καταφέρει να προβλέψεις τα plost-twist. Πέρασα μια χαρά.
Για κάποιο λόγο είδα ξανά και το Justice League του Snyder. Το 4ωρο δηλαδή.
Δεν ξέρω γιατί. Tο ότι το είδα μπροστά μου στο netflix και απλά πάτησα play όταν έψαχνα να βρω τι θα δω, είναι η μόνη εξήγηση που μου έρχεται. Ήταν βέβαια και η μόνη του superhero movie που μου φαινόταν κάπως συμπαθητική. Το είδα σε δύο δόσεις μέχρι την στιγμή που ο Flash κάνει βόλτες προς το τέλος στο χειρότερο cgi περιβάλλον που έχω δει ποτέ μου για να σώσει τον κόσμο, πριν πατήσω τελικά stop. Ο Snyder τελικά ήταν το AI slop before it was cool. Αν οι ταινίες του έβγαιναν σήμερα ο κόσμος θα έβαζε στοιχήματα για το πόσες σκηνές της ταινίας ήταν AI generated.
Extraction
Braindead action με τον Thor να προσπαθεί να γίνει κάτι μεταξύ John Rambo και John Wick. Σε κρατάει για την πρώτη ώρα αλλά μετά αρχίζει να γίνει όλο και το πιο βαρετή και προβλέψιμη μέχρι και στις γωνίες λήψης που θα ακολουθήσουν κάθε μπουνίδι και κλωτσίδι. Δεν θυμάμαι αν την είδα μέχρι τέλους.
Avatar: Fire and Ash
Είμαι φαν των 2 προηγουμένων ταινιών. Θα τολμούσα να πω μάλιστα πως με τον καιρό μου φαίνονται όλο και καλύτερες. Εδώ ο Cameron προσπαθεί να εμπλουτίζει ακόμα περισσότερο το lore, να μεγαλώσει το σύμπαν της Πανδώρας και να εξελίξει τους χαρακτήρες ακόμα περισσότερο. Το κακό είναι πως το σενάριο του δεν είναι τόσο καλό, πολλά από αυτά γίνονται λιγάκι αδέξια, με διαλόγους που επαναλαμβάνονται από τις προηγούμενες ταινίες. Την ίδια στιγμή μας συστήσει ένα εξαιρετικό νέο χαρακτήρα, την Varag, την οποία όμως δυστυχώς αφήνει πολύ πίσω στο 3rd act. Κρίμα, λίγο χαμένη ευκαιρία όλο αυτό. Το οποίο 3d act θυμίζει το ανάλογο της προηγούμενης ταινία λίγο περισσότερο από όσο θα ήθελα. Το θέαμα όμως παραμένει jaw dropping. Ο Cameron προσέχει πολύ τα πλάνα του ακόμα και στις πιο fast pacing σκηνές δράσης, όλα φαίνονται απόλυτα καθαρά και πιο εντυπωσιακά από ποτέ. Τα νέα design σε creatures και χαρακτήρες συνεχίζουν να είναι εξαιρετικά, αν και πολύ λιγότερα αυτή την φορά. Αν και πέρασα εξαιρετικά, και τα 200 λεπτά πέρασαν σχετικά γρήγορα, θα ήθελα για την συνέχεια να εξερευνήσουμε λίγο περισσότερο την Πανδώρα, να αφήσουμε επιτέλους του ανθρώπους λίγο περισσότερο στο background και να ασχοληθούμε περισσότερο με την νέα φυλή που μας σύστησαν εδώ. Επίσης μάλλον θα χρειαστεί να βρει κάποιον άλλο σεναριογράφο να τον βοηθήσει λιγάκι, ειδικά με τους διαλόγους.
3 Likes
Νομίζω δεν έχω διαβάσει καλύτερη σύνοψη ! Εύγε ! Απίστευτο σχόλιο 
Masters of the Universe: Οκ περναει ευχαριστα η ωρα σε γενικες γραμμες αλλα κανει καποια κοιλια σε σημεια.Νομιζω οτι θα ηθελα λιγοτερες δοσεις χιουμορ και περισσοτερη δραση.
Michael: Ο ανιψιος του MJ κυριολεκτικα τα σπαει!Σε στιγμες πραγματικα νοιωθεις οτι βλεπεις τον ιδιο.
Πολυ καλο!
Α complete Unknown: Το λατρεψα!
Obsession: Καταπληκτικό! Δεν μπορω να βρω κατι αρνητικό πραγματικα.
3 Likes
C L A S S I C
Όλοι άψογοι (αφού μου άρεσε και ο Daniels που δεν τον χωνεύω και πολύ), αλλά η μαμά και η κόρη τα σπάνε!
(Η νεαρή Debra Winger μου θυμίζει τη Zooey Deschanel)
Τέτοιο μοβόρικο βρωμόξυλο είχα να δω από το Raid και την μορφάρα του που εμφανίζεται κι εδώ:
5 Likes
1 Like
Μεγάλε Boots Riley, πως μας γλέντησες έτσι;
Το περιμέναμε δεν λέω, αλλά εσύ το ξεφτίλισες.
Ταινία της χρονιάς δίχως καν να ιδρώσει.
Σουρεαλιστικό ταξικό μανιφέστο από όχι απλά τα λίγα, αλλά από τα υπερ-ελάχιστα.
Και με κολοσσιαίο needle drop.
1 Like
The Good Nurse
Ανατριχιαστική αληθινή ιστορία με νοσηλευτή που ευθύνεται για θανάτους εκατοντάδων ασθενών σε πολλά και διαφορετικά νοσοκομεία. Slow burn δράμα κινηματογραφικά με πολύ καλές ερμηνείες. Νομίζω πέρασε λιγάκι under the radar αλλά σίγουρα αξίζει. Δεν προσπαθεί απλά να κάνει ενα wikipedia mash up μια φρικτής ιστορίας και να σοκαρει μόνο με τα γεγονότα, αντίθετα προσπαθεί να πιάσει την ψυχολογία των χαρακτήρων και κυρίως του Cullen. Όχι μόνο περιγραφικά αλλά με την εν γένη συμπεριφορά του και την σωματική ερμηνεία του Eddie Redmayne. Ο τύπος σε ανατριχιάζει από την αρχή χωρίς να είσαι σίγουρος για πιο λόγο, ακόμα και αν ξέρεις την αληθινή ιστορία από πίσω. Εξαιρετική και η Jessica Chastain που ίσως και να δίνει την καλύτερη ερμηνεία της εδώ (από την άλλη βέβαια δεν ανήκω και στους μεγαλύτερους φαν της). Στο φινάλε όταν και μαθαίνεις λίγα παραπάνω για την μετέπειτα πορεία των ερευνών στους θανάτους αυτούς, εγώ άρχισα να καταλαβαίνω λίγο καλύτερα γιατί υπάρχει τόση μεγάλη καχυποψία στις ΗΠΑ, σε σχέση με άλλες χωρίς, στο κομμάτι της υγείας.
An Inspector Calls
Υπέροχη ταινία με τον πολύ αγαπητό μου Alastair Sim, που συνεχίζει να είναι μέχρι σήμερα ο αγαπημένος μου Εμπενιζερ Σκρουτζ. Εδώ παίζει ένα μυστηριώδη επιθεωρητή που ερευνά την πιθανή αυτοκτονία μια φτωχής κοπέλας και την σύνδεση που φαίνεται να υπάρχει μεταξύ των μελών μιας πλούσιας οικογένειας. Το περιστατικό βέβαια γίνεται απλά μια αφορμή για ένα έντονο κοινωνικό και κυρίως ταξικό σχόλιο που θα έκανε περήφανο τον Ken Loach (δεν ξέρω αν έχει αναφερθεί ποτέ στην ταινία η στο αρχικό θεατρικό σενάριο). Η σκηνοθεσία δείχνει λιγάκι θεατρική αρχικά αλλά οι δραματοποιημένες αφηγήσεις των πρωταγωνιστών, και όχι ακριβώς flashback, καταφέρνουν να δώσουν μεγαλύτερη ποικιλία και ενδιαφέρον. Το σενάριο είναι αριστουργηματικό και το φινάλε, που ίσως να διχάσει, επιτελεί εξαιρετικά τον αρχικό σκοπό της ιστορίας. Μου κάνει εντύπωση που δεν είχα ακούσει ποτέ για αυτήν. Έχει και ένα remake με καλές κριτικές του 2015 (tv movie).
5 Likes
Ανυπομονώ να δω την Οδύσσεια, ειδικα για τον Ματ Ντέημον, που λενε οτι ειναι εξαισιος
Είδα σήμερα το κλασσικό road movie του Dino Risi
Είμαι σίγουρος ότι το είχα δει πριν πάρα πολλά χρόνια στην ΤV γιατί θυμόμουν κάπως γενικά την πλοκή και το τέλος του film αλλά τίποτα παραπάνω.
O αγγλικός τίτλος της ταινίας είναι μάλλον άκυρος, “Τhe Easy Life”, ενώ ο ελληνικός -αντίστοιχος με τον γαλλικό “Le Fanfaron”- είναι κάπως πιο ταιριαστός : ο Φανφαρόνος. Il Sorpasso σημαίνει κανονικά ¨Η Προσπέραση" και αυτό κάνει ο ένας εκ των δύο πρωταγωνιστών, ο Bruno, (ένας εκπληκτικός Vittorio Gassman) όλη του τη ζωη. Προσπερνά με ταχύτητα τα πάντα.
Ένας σαραντάρης larger than life χαρακτήρας, εξωστρεφής, αφιλτράριστος, καταφερτζής, φαφλατάς, γκομενιάρης που βλέπει την ζωή σαν ένα παιχνίδι που ανήκει μόνο σε αυτόν. Σε μια άδεια Ρώμη του Δεκαπενταύγουστου που έχουν φύγει όλοι για διακοπές -καλή ώρα σαν και εμάς- συναντά τον ντροπαλό φοιτητή νομικής, Roberto (τέλειος στον ρόλο του ο Jean-Louis Trintignant), ο οποίος εντυπωσιασμένος ίσως από την προσωπικότητα του Βruno παρασέρνεται χωρίς να το καταλάβει σε ένα ταξίδι χωρίς προορισμό. Γιατί ο Bruno δεν κάνει ποτέ σχέδια για το μέλλον, ούτε καν για τις επόμενες ώρες και πάει όπου φυσάει ο άνεμος. Οι δυο τους παρότι αντιδιαμετρικά αντίθετοι χαρακτήρες, μέσα από διάφορες περιπέτειες αναπτύσουν μια απρόβλεπτη φιλική σχέση κατά την διάρκεια δύο ημερων. Το φιλμ πλασάρεται ως κωμωδία αλλά είναι βαθιά κοινωνικό και εν τέλη δραματικό. Είναι σίγουρα απόλαυση να βλέπεις την αλληλεπίδραση των δύο πρωταγωνιστών σε κάθε διαφορετική κατάσταση που αντιμετωπίζουν.
Ο Jean-Louis Trintignant κατα τύχη πήρε τον ρόλο του συνεσταλμένου Roberto - συμφωνα με τον ίδιο, ο προηγούμενος ηθοποιός που είχε τον ρόλο, είχε κάνει κάποια γυρίσματα στην άδεια Ρώμη, αλλά στην συνέχεια αδυνατούσε να συνεχίσει και οι παραγωγοί της ταινίας ψάχναν κάποιον που να του μοιάζει φυσιογνωμικά, καθώς δεν θα μπορούσαν να ξαναπετύχουν τόσο άδεια την πόλη για νέα γυρίσματα! Ο Gassman που πριν έπαιζε κυρίως δραματικούς ρόλους, μέχρι και Shakespeare στο θέατρο - δίνει μια tour de force ερμηνεία.
Είναι αναζωογονητικό να επισκέπτεται κανείς τέτοιες παλιές καλές ταινίες που όχι μόνο δεν έχουν χάσει τίποτα από την φρεσκάδα τους αλλά αντίθετα παραμένουν ουσιαστικές και περισσότερο “σύγχρονες” από πολλές σαβούρες της εποχής μας που μας πλασάρονται για αριστουργήματα.
Βαθμός : Εύκολο 9/10
6 Likes