Τι dvd/ταινία στην tv είδατε σήμερα...;;;

[Lupin]

Eβδομάδα σαπίλας η προηγούμενη - ένας απολογισμός:

Μasters of the universe

Θα δώσω ένα κρίμα εδώ, γιατί έχει στοιχεία μέσα του που κάπου κάπως κρύβουν διάθεση των ανθρώπων που το έφτιαξαν, αλλά και αγάπη τόσο για τον ίδιο τον ήρωα της Mattel όσο και για τον κόσμο του και την pop κουλτούρα γύρω από αυτόν… όμως η ταινία είναι κακή, αδικαιολόγητα μεγάλη και με ένα πολύ generic κεντρικό story που δεν σε κρατάει.
Κρίμα επίσης για τις χορογραφίες - μπορούσαν πολύ καλύτερα- κρίμα επίσης για τις ερμηνείες, γιατί ήταν αξιοπρεπέστατες και εκείνες - με όρεξη τεσπά από τους ηθοποιούς.
Μόνο τεράστιο + το soundtrack, που αν και δεν έχει το κλασσικό theme πλην μιας σκηνής, γαμάει - έχει και συμμετοχή Brian May- και θυμίζει εποχές Flash Gordon κτλ… γαμάει όμως ε!

Mandalorian and Grogu

Δεν ήταν το πρόβλημα πως η πλοκή και όλα όσα περιστρέφονται γύρω από εκείνην ήταν σαν ένα υπεραπλουστευμένο action rpg τύπου “πρέπει να κάνεις αυτό και να πας εκεί - εκεί θα βρεις αυτόν, θα σου ζητήσει να του φέρεις κάτι σε αντάλλαγμα - κτλ” ούτε το άσχημο CGI, ούτε το ότι έμοιαζε σαν μια ταινία εκτός τόπου και χρόνου, καθώς το hype για τη σειρά έχει σβήσει εδώ και πολλά χρόνια - το θέμα ήταν πως ήταν φοβερά β α ρ ε τ ό!
Μόνο για πριν τον ύπνο αν θέλει κανείς κάτι να τον κοιμίσει γρήγορα… στο τέλος της ημέρας πάντως, το είδα χωρίς να κοιμηθώ τελικά και 12 ώρες μετά δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα από ότι είδα.
Τεσπά τι να πω και εγώ - εδώ καλά καλά τα λένε οι ίδιοι οι άνθρωποι της Disney

Disney CEO Admits ‘Star Wars: The Mandalorian and Grogu’ and ‘Moana’...

Thunderbolts*

Πιο ευχάριστο από ότι περίμενα και μάλλον μια MCU ταινία που ευχαριστήθηκα επιτέλους μετά από πολύ καιρό - παρά τα (όπως όλες οι ταινίες του MCU) όποια θέματά της.
Ήταν σαν μια ταινία που μάλλον η ίδια η εταιρεία δεν νοιάστηκε και τόσο να την “επιβάλλει” στο ενιαίο σύμπαν της (όπως τα πιο δημοφιλή Captan America, Iron Man, Spiderman κτλ) οπότε αυτομάτως είχε έναν πιο δικό της χαρακτήρα (ο οποίος μεταφράζεται σε μια πιο δική της θεματική και όχι ένα side project που τηζάρει κάτι άλλο κοκ).
Είχε (κι όμως) κάποιες ισχυρές δόσεις Michel Gondry ανά σημεία, μια υπεραπλουστευμένη αλλά καλοδεχούμενη (για εμένα τουλάχιστον) θεματική πάνω στην κατάθλιψη και τη ψυχική υγεία και ένα αρκετά αξιόλογο cast of misfits (Florence Pugh κουβαλάει)…οκ πολύ σχηματικό παράλληλα, άρρυθμο σε μεγάλο βαθμό, μέτριο humor σε επί μέρους σκηνές, όχι πολύ συμπαγές, τηλεοπτικό σε σημεία κτλ κτλ κτλ αλλά οκ, παραδόξως πέρασα καλά.

The Devil Wears Prada 2

Ωραία κομεντί για το χώρο της μόδας και τον ανταγωνισμό εντός αυτού σε πρώτο - μια πιο φαντεζί αλλά απείρως πιο κούφια και μηχανική ρέπλικα του πρωτότυπου αυτό το sequel… γενικά, θα πω όχι, κυρίως γιατί η ταινία γίνεται αυτό που τόσο 90ς χαριτωμένα σχολίαζει/σαχλαμάριζε το πρώτο της μέρος.

Mortal Kombat II

Σαν ταινία γυρισμένη από ΑΙ - όχι.
(επίσης actually πιστεύω πως τα μισά και βάλε background σκηνικά ήταν όντως φτιαγμένα σε ΑΙ)

Jurassic Park Rebirth

Θέλει προσπάθεια να ξεπεράσεις σε κουραδίλα όλα τα JP (εξαιρουμένης προφανώς της πρώτης και κλασσικής ταινίας του Spielberg) και αυτό τα καταφέρνει χωρίς να ιδρώσει καν… και αν σε μια πρόταση ο συνδυασμός των λέξεων “κουραδίλα” και “ιδρώσει” ακούγεται γάμησε τα, που να δείτε τη ταινία…

Fantastic Four First Steps

Κρατάω μόνο την σκηνογραφία και την παραγωγή - ωραία πράγματα και φρέσκια πνοή σε ένα κορεσμένο οπτικά είδος εδώ και χρόνια… από κει και μετά, ε θα πω το προφανές → καλύτερα να δει κανείς το Invincibles της Pixar, τα κάνει όλα καλύτερα και με πραγματικό χαρακτήρα και με καρδιά.

[Cavalera21]

Καμμενιά μου φάνηκε.

[athaks]

Προσπαθώ πολύ καιρό να το δω και δεν έχω βρει τρόπο, πως / που το είδες;

[Achamian]

Το είχε το Netflix

[Cavalera21]

Το κατέβασα, torrent.

[_Dead]

Frankenstein

Κάλιο αργά παρά ποτέ δεν λένε.

Το βιβλίο της Σέλλευ ίσως και να είναι η αγαπημένη μου ιστορία φαντασίας γενικότερα. Το έχω διαβάσει αρκετές φορές (βοηθάει οτι δεν είναι και τόσο μεγάλο) και μερικά σημεία του, όπως η διήγηση του τέρατος στον Φρανκενστάιν, είναι από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί να διαβάσει κάποιος σε όλη την μυθοπλασία.

Ο Ντελ Τορο γενικά μου αρέσει αν και ποτέ δεν κατάφερε, κατα την γνώμη μου, να βγάλει την μεγάλη ταινία που θα τον έκανε να ξεχωρίσει, να τον βάλει στην κατηγορία των μεγάλων. Μου αρέσουν σχεδόν όλες αλλά σχεδόν καμιά δεν έχει την στόφα της πραγματικά μεγάλης ταινίας, ενώ και ο χρόνος δεν έχει φερθεί τόσο καλά στις περισσότερες.

Ήξερα πως είναι μεγάλος φαν του Φρανκενστάιν και παρότι την περίμενα πως και πως, την φοβόμουν κιόλας. Δεν ήθελα να έχει το treatment του Shape of Water. Παρότι το Shape μου άρεσε, ίσως να είναι και η αγαπημένη μου της φιλμογραφίας του, δεν ήθελα να δω κάτι παρόμοιο εδώ. Και αυτό επειδή κάποιες φωτογραφίες με σκηνές της Mia Goth με είχαν προκαταβάλει λιγάκι αρνητικά.

Anyway έκατσα και την είδα με ένα χρόνο καθυστέρηση τελικά. Ίσως να φταίει που το βιβλίο το έχω τόσο ψηλά, ίσως όπως είπα με είχαν προκαταβάλει κάποια άλλα πράγματα από πριν, αλλά η ταινία μου φάνηκε απαράδεκτη. Κάκιστη μεταφορά, ειδικά σε ότι αφορά τον χαρακτήρα του ίδιου του Φρανκενστάιν. Η τραγική υπόσταση στο βιβλίο έχει εξαφανιστεί εντελώς, ο Ντελ Τορο εδώ τον έχει κάνει λες και είναι κανένας random κακός της marvel. Προσπαθεί τόσο πολύ σε όλη την διάρκεια να μας δείξει πως αυτός είναι το αληθινό τέρας που, όταν ήρθε η ατάκα προς το τέλος (you are the real monster), ειλικρινά με έπιασαν τα γέλια και μούντζωνα την οθόνη. Κάκιστη και η ερμηνεία του Isaac, που με την κακή προφορά του αποτελειώνει την συνολικά απαράδεκτη εικόνα του χαρακτήρα. Δεν ξέρω τι διάολο σκεφτόταν εδώ ο Ντελ Τορο.

Το ρομάντζο (?) με με την Mia Goth είναι τόσο βιαστικό, κακογραμμένο και εντελώς underdeveloped που πραγματικά απορώ γιατί δεν έκοψε όλες τις σκηνές αφού πραγματικά δεν έβγαζε καν νόημα. Ειδικά με την τελική σκηνή των 2 τους. Οκ ήθελε και εδώ να δώσει το Shape of Water treatment. Αλλά από την στιγμή που δεν σου βγαίνει… άστο το ρημάδι εντελώς στην άκρη. Και η Mia Goth και ο χαρακτήρας του Walz δεν έχουν καμιά ουσιαστική υπόσταση σαν χαρακτήρες, το όλο interaction τους με τους υπόλοιπους δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στην ταινία. Πραγματικά προσπαθώ να καταλάβω γιατί άλλαξε τον ρόλο την Elizabeth τόσο πολύ από το βιβλίο και δεν τα καταφέρνω με τίποτα. Μεθυσμένος το έγραφε το σενάριο;;

Στην αρχή η αισθητική, που θύμιζε πολύ Coppola, άρχισε να μου αρέσει. Ήθελα οι 2 ταινίες να μοιάζουν έτσι κοντά. Αλλά όσο προχωρούσε η ταινία, λίγο περισσότερο προς Crimson Peak κατέληξε παρά Dracula (το οποίο Crimson μοιάζει πολύ πιο όμορφο στα μάτια μου). Ωραία γενικά η σκηνογραφία, αποτελεί από τα δυνατά χαρτιά των παραγωγών του έτσι και αλλιώς, στο τέλος όμως με είχε κουράσει τόσο το σενάριο που απλά δεν με ένοιαζε τι έβλεπα.

Ο ηθοποιός που παίζει το τέρας προσπαθεί να σώσει την κατάσταση αλλά δυστυχώς ακόμα και όταν το σενάριο ακολουθεί το βιβλίο, το κάνει τόσο τσαπατσούλικα που και εκεί τελικά απογοητεύει. Ο τρόπος που το τέρας του Φρανκενσταιν μαθαίνει από τον τυφλό πάτερ φαμίλια προσφέρει κάποιες ωραίες στιγμές. Αυτό το κομμάτι στο βιβλίο το αγαπώ τόσο πολύ και κάθε φορά που διαβάζω το βιβλίο με συγκινεί όσο λίγες άλλες σκηνές. Δυστυχώς όμως η κινηματογραφική απόδοση του παραμένει φτωχή.

Δεν το περίμενα τόσο κακό αν και είχα αρχίσει να το φοβάμαι με κάποια πράγματα που είχα δει και ακούσει. Ίσως για αυτό δεν το αποφάσιζα τελικά να το δω. Πολύ κρίμα, τεράστια απογοήτευση. Ίσως το ξαναδώ μετά από πολλά χρόνια, γιατί τώρα δεν νομίζω να αντέχω ούτε μέχρι την μέση.

[Lupin]

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Eva Victor (βραβείο σεναρίου στο Sundance του 2025) είναι μια ανεξάρτητη mumblecore αμερικανική παραγωγή - genre αγαπημένο, το οποίο γιγαντώθηκε στα 00s και όπου κυριαρχούν (μεταξύ άλλων) η νατουραλιζέ υποκριτική προσέγγιση και οι αυτοσχεδιασμοί, ενώ θεματικά κοιτάζει προς την κατεύθυνση των επαγγελματικών και προσωπικών ανησυχιών των 30κάτι ενηλίκωνκάτι .
Εν προκειμένω, η ταινία εισάγει μεταξύ άλλων και το στοιχείο της προσωπικής τραγωδίας με αυτό της μαύρης κωμωδίας, καθώς η Victor (υπογράφει και το σενάριο αλλά και επωμίζεται τον πρωταγωνιστικό ρόλο πέραν της σκηνοθεσίας) αξιοποιεί το προσωπικό της κωμικό timing και humor για να προσεγγίσει (με μοναδικό και αρκούντως αξιέπαινο τρόπο για εμένα) ένα ιδιαίτερα δύσκολο θέμα - τη διαχείριση ενός τραυματικού βιώματος και την προσπάθεια επανασύνδεσης με τη ζωή.

Κεντρική ηρωίδα είναι η Agnes, μια νεαρή καθηγήτρια πανεπιστημίου, η οποία προσπαθεί να ξεπεράσει ένα τραυματικό γεγονός που συνέβη αρκετά χρόνια νωρίτερα.
Ενώ οι άνθρωποι γύρω της συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους, εκείνη παραμένει συναισθηματικά εγκλωβισμένη στο παρελθόν. Η αφήγηση ξεκινά από μια συνάντηση με φίλους της και στη συνέχεια μεταφέρεται σε προηγούμενες (ή και μελλοντικές) χρονικές περιόδους, αποκαλύπτοντας σταδιακά τα γεγονότα που διαμόρφωσαν την ψυχολογική της κατάσταση.
Μέσα από σύντομα κεφάλαια εντός ταινίας (τα οποία ονομάζονται με βάση διάφορα περιστατικά της εκάστοτε περιόδου) η ταινία σαν να αναπαριστά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι οργανώνουν τις αναμνήσεις τους και αντιλαμβάνονται το πέρασμα του χρόνου. Με τρόπο εντυπωσιακά αθόρυβο αλλά και ειλικρινή αποφεύγει τον υπερβολικό συναισθηματισμό (κάτι που η ταινία και το θέμα της, θεωρητικά θα μπορούσαν να κυλήσουν προς τα εκεί στο κλείσιμο ενός ματιού) και επιλέγει να ενσωματώσει όπως είπα νωρίτερα κάποια εμβόλιμα κωμικά στοιχεία - ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Το χιούμορ δεν υποβαθμίζει τη σοβαρότητα του τραύματος της ηρωίδας, αλλά σταδιακά αντιλαμβάνεσαι πως λειτουργεί ως ένας τρόπος επιβίωσης, αλλά και ως μια αυθεντική έκφραση των αντιφατικών συναισθημάτων που συνοδεύουν την ευρύτερη ανθρώπινη εμπειρία.
Παράλληλα, η σκηνοθεσία αξιοποιεί περιτέχνως τις κινήσεις της κάμερας, τις σιωπές και τις εναλλαγές του ρυθμού για να αποδώσει πολύ πετυχημένα (και πάλι, αθόρυβα και χωρίς φανφάρες) την εσωτερική κατάσταση της ηρωίδας.
Η πιο στενή φίλη της πρωταγωνίστριας, οι διάφοροι γείτονες και τα υπόλοιπα πρόσωπα που εμφανίζονται στην ιστορία (kudos σε φοβερή ολιγόλεπτη εμφάνιση του μεγάλου καρατερίστα David Carroll Lynch) συγκροτούν ένα ζωντανό κοινωνικό σύνολο, η ζωή των οποίων συνεχίζεται ανεξάρτητα από το τραύμα της πρωταγωνίστριας - αναδεικνύοντας, ξανά πολύ πετυχημένα και χωρίς τυμπανοκρουσίες και ηθικολογίες ή αχρείαστο διδακτισμό, μια αντίθεση ανάμεσα στην προσωπική ακινησία και στη συνεχή εξέλιξη του κόσμου.
Η Victor παρουσιάζει το θύμα της κακοποίησης ως μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, με σχέσεις, επιθυμίες και καθημερινές εμπειρίες, αποφεύγοντας να το περιορίσει στον ρόλο του τραυματισμένου ανθρώπου (και να αναλωθεί έτσι, όπως είπα νωρίτερα σε αλλεπάλληλα κλισέ και εκβιασμούς συναισθημάτων).

Φοβερό διαμαντάκι το Sorry, Baby εν τέλει και από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις των τελευταίων ετών - αποτελεί για μένα μια πολύ προσωπική και κοινωνικά πολύ ευαίσθητη προσέγγιση της ανάρρωσης, υπογραμμίζοντας (με τον τρόπο πηγαίο και φυσικό) ότι η ζωή συνεχίζεται μέσα από τις σχέσεις, τη μνήμη και την αποδοχή, χωρίς το τραύμα να αποτελεί απαραίτητα τη μοναδική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης.

[montecristo]

Πάει καιρός που είδα το Sorry Baby, και διαφωνώ σε πάρα πολλά με τον φίλο Λούπιν. Μου φάνηκε ευαίσθητο, προσωπικό και εσωστρεφές, αλλά παράλληλα επιτηδευμένο και εκβιαστικό - έχει ένα θέμα, που πρέπει να σε πιάσει, αλλιώς δεν έχεις ψυχή.

Αλλά δεν ήρθαμε εδώ για αυτό.

Όσοι αγαπάτε μεγάλες σαύρες και βαριέστε τα τελευταία πολλά Ιουρασικά Πάρκα, εδώ είστε

The end of Oak Street

πολύ fun, αρκετό gore, και ένα σενάριο, που μέσα στην τρέλα του, σε κάνει να αναρωτιέσαι “εγώ τι θα έκανα;”. Περάσαμε πάρα πολύ καλά.