Με έχει αρρωστήσει η σειρά μέχρι στιγμής - τα έχουμε πει πολλάκις και στο αντίστοιχο topic, ας τα μεταφέρει κάνας mod εδώ, ειδάλλως πάμε και έτσι…
Συνοπτικά, κάτι-που-ίσως-να-είναι-μια-κοινωνική σάτιρα-ίσως-και-όχι-still-φοβερά-ενδιαφέρον-σαν-σύλληψη-και-εκτέλεση, μια Black Mirror-ειδής προσέγγιση σημείων των καιρών (το ΑΙ, η επίπλαστη “ανάγκη” για ομοιογενοποίηση, η τοξική θετικότητα και πολλά, πολλά άλλα) με πρόσχημα την εξάπλωση ενός μυστηριώδους εξωγήινου (
ιού, ο οποίος και συνδέει το σύνολο της ανθρωπότητας σε έναν συλλογικό εγκέφαλο (όπου πλέον, όλοι χαρούμενοι και ένα, μοιράζονται μεταξύ τους δεξιότητες, γνώσεις, αναμνήσεις και μνήμη) - εκτός 12 ατόμων σε ολόκληρη τη γη, με έναν εξ αυτών να είναι η Carol Sturka, διάσημη συγγραφέας arlekin φαντασίας.
Η νέα ανθρωπότητα, χωρίς αυτόνομη βούληση, λειτουργεί πλέον ως ένα ενιαίο σύνολο με στόχο τη συλλογική σωτηρία και ευημερία (!).
Παράλληλα προσπαθεί να ικανοποιήσει τις όποιες ανάγκες των 12 με ένα χαμόγελο πάντα κολλημένο στα χείλη, ενώ από την άλλη μεριά προσπαθεί να λύσει και το γρίφο της ανοσίας τους…
O Gilligan δεν θα έλεγα εν τέλει πως θυμάται το X Files παρελθόν του προς το παρόν, καθώς η σειρά (στα 5 επεισόδια που έχω δει προς το παρόν) κινείται πολύ κοντά στις αμέσως προηγούμενές του δουλειές - δηλαδή το BB και το BCS- και σε κάτι ρετρό-cool, τύπου Invasion of the Body Snatchers (με ότι αυτό συνεπάγεται θεματικά):
Βραδυφλεγής ανάπτυξη χαρακτήρων-συνθήκης-κόσμου (η σειρά έχει έναν απίστευτα υπνωτικό ρυθμό που σε βάζει μέσα στον κόσμο της 110%) ένα φανταστικό (υπόγειο και μη) κυνικό χιούμορ (που ορισμένες φορές πραγματικά σπάει κόκκαλα, όπως πχ στο 5ο επεισόδιο με τη σκηνή με τα σκουπίδια, ή στο 4ο με την ολοήμερη “πρόβα” στην κάμερα) ηθική αμφισημία που πετάει στα σκουπίδια με το καλημέρα τα “καλός” και “κακός” και ξεφεύγει από ένα what-if-πιο-“παιδικό”-storytelling, ενώ στο τέλος το μόνο δίπλολο που αχνοφαίνεται στο κέντρο της σειράς (προς το παρόν) είναι η συλλογική συνείδηση και η ατομική (μοναχική) μοναδικότητα σε μπραντ ντε φερ… ή και όχι 
Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τη σειρά μέχρι στιγμής - εμένα μου αρκεί πως, αρχικά δεν είναι τύπου Lost (είναι ηλίου φαεινότερο δηλαδή πως η σειρά δεν είναι mystery box sci-fi ή κάτι τέτοιο - οπότε δεν αφορά i guess και μια μεγάλη μερίδα θεατών που ίσως, λόγω hype, την ξεκινήσουν και μπλοκάρουν με τους ρυθμούς ή το γενικότερο ύφος της) και πως όλα όσα βλέπω μου κλικάρουν μεν στο μυαλό, αλλά η εμπειρία νομίζω πως φτάνει άκοπα και στο ασυνείδητο μου:
Προφανώς δεν είναι David Lynch per ce (γιατί συνήθως όταν μιλάει κανείς για ασυνείδητο, αυτόν σκέφτεται πρώτα πρώτα) ούτε ακριβή στοιχεία υπάρχουν που να συγχέουν τις προσπάθειες του ενός με τον άλλον δημιουργό… αλλά συνολικά… ας πούμε πως “κοιτάει” σε μια τέτοια κατεύθυνση, για εμένα τουλάχιστον δηλαδή - η σειρά, σαν να “κρύβει” μέσα της πολλά, δεν τα επικοινωνεί συμβατικά ή straight-forward και σαν να θέλει να δεις από μόνος σου τι κρύβεται πίσω από την κουρτίνα. που εσύ ο ίδιος μάλλον έχεις σηκώσει…δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω, ή να το κάνω πιο κατανοητό anyway, αλλά η σειρά για εμένα είναι κάπως υπερβατική σαν εμπειρία συνολικά - σα να μην ανήκει στον αισθητό κόσμο, παρά την (αναμενόμενα) τόσο μεγάλη προσήλωση του δημιουργού της στην οπτικοποίηση της ποιητικότητας του πεζού και του υπερβολικά οικείου…
Τεσπά αυτά, θα έπρεπε να έχει δικό της topic θαρρώ - το άνοιξα γιατί αυτές τις μέρες αυτό κάνω, ανοίγω topics για να φαίνεται πως κάνω και σημαντική δουλειά στην actual δουλειά μου (καθότι είμαι πολύ κουρασμένος με διάφορα και απλά περιμένω Χριστούγεννα και καμιά άδεια … και το φινάλε του πρώτου κύκλου εννοείται (3 επεισόδια ακόμη))… ελπίζω προφανώς να μην ξεφουσκώσει όλο αυτό με τον καιρό - αλλά τι να πω, αν είναι να εμπιστευτείς σήμερα 3-4 άτομα της τηλεόρασης, ε ο Gilligan είναι top tier στη σχετική λίστα
υγ. έχει ανανεωθεί ήδη η 2η σεζόν + η Rhea Seehorn είναι ένας οδοστρωτήρας χωρίς φρένα
αυτές τις μέρες έχω λίγη παραπάνω από τα συνηθισμένα μου standards (που είμαι κατά τα άλλα και εγώ μια Carol Sturka 
).