Αφού ακούσαμε δισκογραφία Husker Du τους προηγούμενους μήνες, έκανα την απαραίτητη συλλογή για το αμάξι. Την παραθέτω εδώ σε περίπτωση που κάποιος στο μέλλον θέλει να ρίξει μια αυτιά:
New day rising
The girl who lives on Heaven Hill
Something I learned today
Green eyes
Ice cold ice
Don’t want to know if you are lonely
59 times the pain
She floated away
Never talking to you again
I don’t know for sure
Standing by the sea
Games
Pink turns to blue
Too far down
Diane
Sorry somehow
Tell you why tomorrow
Hardly getting over it
Turn on the news
No promise have I made
Αν μπορούσα να σχολιάσω κάπως τις παραπάνω επιλογές και γενικότερα το στυλ τους, θα έλεγα πως το “New day rising” (το τραγούδι) είναι ένα ιδανικότατο intro για τη μουσική τους, μιας και είναι χαρακτηριστικό του ιδιόμορφου στυλ τους: θορυβώδης ήχος (κιθάρα που ξύνει σαν γυαλόχαρτο), δύο φωνές με διακριτό στυλ μεταξύ τους (αλλά που όταν συνδυάζονται παραδόξως ακούγονται ωραία) και ουσιαστικά μιλάμε για ένα τραγούδι που αποτελείται από 3 νότες και 3 λέξεις (!). Κι όμως πόσα συναισθήματα γεννάνε αυτές οι αλλαγές των ακόρντων και η εκφραστικότητα με την οποία ουρλιάζεται πως «άλλη μια μέρα ξεκινάει»; Γενικότερα το συναίσθημα είναι η λέξη-κλειδί που εξέλαβα εγώ όσον αφορά το τι θέλουν να σου μεταδώσουν οι Husker Du. Ακόμα κι όταν διατηρούν τον punk εαυτό τους (“Something I learned today”) ή τα κομμάτια περιέχουν κάτι από αυτό το «περίεργο» στυλ του συγκροτήματος που δεν θυμίζει τίποτε άλλο (“59 times the pain”, “Tell you why tomorrow” ή “Ice cold ice”), καταλαβαίνεις ότι οι τύποι δεν αντέχουν αν δεν χώσουν τη μινόρε κλίμακά τους. Τρέφοντας μια ιδιαίτερη αδυναμία σ’ αυτούς τους ήχους, καταλαβαίνει κανείς ότι η πλειοψηφία των κομματιών που επέλεξα κατατάσσεται σ’ αυτήν την κατηγορία: “Green eyes”, “I don’t know for sure”, “Games”, “Pink turns to blue”, “Sorry somehow” και φυσικά “Don’t want to know if you ‘re lonely” -μαλάκες, ανατριχιάζω και μόνο που γράφω τους τίτλους των κομματιών. Συναισθηματικά post-punk (σχεδόν, τέλος πάντων) κομμάτια στο στυλ των Wipers, με τόσο άμεσες μελωδίες και στίχους που σε γραπώνουν κατευθείαν. Πόσες μπάντες θα «σκότωναν» για την εισαγωγή του “Games»; Πόσο απίθανη έμπνευση η αλλαγή του τόνου της φωνής στο refrain του “Pink turns to blue”; Τι παίζει αυτό το μπάσο στο background του “Sorry somehow”; Και το “Don’t want to know if you ‘re lonely” πώς να μην είναι καταδικασμένο να γίνει το δικό τους “Where is my mind?” ή “Smells like teen spirit”; Συνεχίζοντας, ιδιαίτερα συγκινητικές είναι και οι μπαλάντες των Husker Du -όποτε πήγαν προς τα εκεί, τέλος πάντων (“Never talking to you again”, “Too far down”, “Hardly getting over it”). Τέλος, σαν τη μύγα μες στο γάλα ξεχωρίζουν τα «βαλσάκια» τους, “She floated away" και “Standing by the sea” -το τελευταίο, μάλιστα, μ’ είχε αγγίξει από την πρώτη στιγμή με τη σπαρακτική ερμηνεία του. Για closing track, βέβαια, δεν θα μπορούσα να βάλω κάτι άλλο από το “No promise have I made”: αν μου δώσετε ένα πιάνο και μια φωνή (βλέπε “Someone else?” από Queensryche, “Shrink” από The Gathering, “I’m so tired” από Fugazi κ.ά.), εγώ μπορεί να βάλω και τα κλάματα. Οι Husker Du τα καταφέρνουν, παρ’ όλο που μπορεί να υπολείπονται σε «τεχνικές» ικανότητες. Ένα σχόλιο εδώ: οι Husker Du είναι το 2ο συγκρότημα (μετά τους Wipers) που μου δημιούργησαν την εντύπωση συγκροτήματος που είχε φοβερές συνθετικές ιδέες, αλλά που δεν ενδιαφερόταν τόσο για το κομμάτι της ενορχήστρωσης αυτών των ιδεών. Το “Diane” π.χ. είναι ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα: οι Therapy? το πήρανε και το κάνανε απλά δικό τους, το εκτοξεύσανε. Με τον ίδιο τρόπο μπορώ να «φανταστώ» πολλά από τα κομμάτια τους με πιο δουλεμένες φωνητικές γραμμές, χωρίς φάλτσα κλπ. κλπ. Από την άλλη, βέβαια (κι αυτό ισχύει και για τους Wipers), μήπως κι αυτή η πρωτόλεια φύση των κομματιών (σαν να ακούς «απόπειρες» τραγουδιών, demo) δεν είναι κάτι που τους δίνει αυτό το ιδιαίτερο «χρώμα» τους; Μήπως αν αυτό έλειπε θα μιλούσαμε για κάτι άλλο και όχι για Husker Du; Ρητορικά ερωτήματα, βάζουμε “The girl who lives on Heaven Hill” και “Turn on the news” που ροκάρουν ασυστόλως και περιέχουν τις πιο σωστές δόσεις βρωμιάς, απλότητας και power-trio λογικής, και νιώθουμε ευγνώμονες που έστω κι αργοπορημένα καταδεχτήκαμε ν’ ακούσουμε κι αυτό το συγκρότημα (το οποίο, by the way, είχε ελάχιστη έως μηδαμινή παρουσία στο γνωστό παιχνίδι του anhydriis. Γιατί έτσι; Τόσο υποτιμημένοι; )
